Λουκής Λάρας
Δημήτριος Βικέλας (1835–1908), 1879
★ 3,68 από 106 βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας επιζών της σφαγής της Χίου αναπολεί την εξορία, τη φτώχεια και τις μικρές καλοσύνες που τον κράτησαν όρθιο. Μια πρωτοπρόσωπη μαρτυρία για όσα αφήνει πίσω του ο πόλεμος. Η εξιστόρηση κυλά αργά και στοχαστικά, με νοσταλγική φωνή που δίνει χώρο στη μνήμη, στην οικογένεια και στις απώλειες του πολέμου.
Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, θλίψη και γαλήνη. Μιλά για τον πόλεμο, την οικογένεια και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρει μια ανθρώπινη, μη ηρωική ματιά στην Επανάσταση μέσα από τη ζωή ενός απλού ανθρώπου. Η καθαρεύουσα και ο αργός ρυθμός μπορεί να δυσκολέψουν αν προτιμάς πιο σύγχρονη γλώσσα.
Γιατί να το διαβάσεις
Ο Λουκής Λάρας δείχνει τι αφήνει ο πόλεμος στην καθημερινή ζωή και πώς η μνήμη κρατά μαζί την εξορία, τη φτώχεια και τις μικρές πράξεις καλοσύνης.
Σελίδες από το βιβλίο
Στα καμένα, οι άνθρωποι γυρίζουν ανάμεσα στα ερείπια των σπιτιών τους.
Τοιούτος ο άνθρωπος. Προσκολλάται τοσούτω μάλλον εις ό,τι αγαπά, καθόσον κινδυνεύει να το απολέση. Όταν δε η απώλεια σφραγισθή και η ελπίς απέλθη, τότε προ πάντων η χηρευμένη καρδία αισθάνεται οπόσην περιέκλειεν αγάπην. Ούτω πλανώμεθα εις τα κοιμητήρια και καθήμεθα επί των πλακών, αι οποίαι σκεπάζουν τα λείψανα των απελθόντων αγαπητών μας. Ούτω μετά πυρκαϊάν αποτεφρώσασαν ολόκληρον συνοικίαν, βλέπεις ανθρώπους πλανωμένους εντός των καπνιζόντων εισέτι ερειπίων, και αναζητούντας τα ίχνη των εστιών των, και βλέποντας επί ώρας τον χώρον, όπου υψούτο η διαμονή των και τους λίθους, οίτινες απετέλουν του κοιτώνος των τους τοίχους. Τι καταλαβαίνεις για τον πατέρα σου μόνο μετά τον θάνατό του.
Ιδού του πατρικού εκείνου μειδιάματος η έννοια. Με ηγάπα ο πατήρ μου• με ηγάπα περιπαθώς. Ποτέ δεν μου το απέδειξε δι’ εκχύσεων ή επιδείξεων τρυφερότητας. Μόνον αφού απέθανε και δεν τον είχα πλησίον μου, και ανεπόλουν τας περιπέτειας και τα ελάχιστα περιστατικά της πολυετούς συμβιώσεως μας, τότε μόνον ενόησα και εξετίμησα ακριβώς τον βαθμόν της προς εμέ στοργής του. Διατί τούτο ; Αρά γε διότι απαιτείται να απολέσωμέν τι, όπως αισθανθώμεν την αξίαν του όλην; Ή μη διότι αι συμφοραί και τα δεινοπαθήματά μου ήνοιξαν βραδύτερον τον νουν και μου επλάτυναν την καρδίαν; Ο θείος που προέβλεψε την καταστροφή και οι νέοι που δεν τον άκουσαν.
Από της παιδικής ηλικίας δεν είχα ίδει τον θείον μου, αλλά τον ενθυμούμην μετά σεβασμού πάντοτε, η δε βραχεία τότε πλησίον του διαμονή μου επηύξησε την εκτίμησιν της φρονήσεως και της αρετής του. Διότι μας προείπεν όσα επέπρωτο να πάθη η Χίος. Μας προείπε τας σφαγάς, τας λεηλασίας, τους εξανδραποδισμούς, τον εκπατρισμόν και την διασποράν, όσα ενί λόγω κατόπιν συνέβησαν. Εν γένει δε κατεδίκαζεν ως πρόωρον την Επανάστασιν και έβλεπε τα πάντα εις το μέλλον σκοτεινά και μαύρα. Αλλ’ ήτο γέρων και ετρέφετο εις την ερημίαν με της πείρας και των βιβλίων τα διδάγματα. Μη θα εγίνετο ποτέ ουδαμού επανάστασις εάν δεν υπήρχον της νεότητος η τόλμη και η απειρία; Οι γέροντες φύσει κλίνουν προς την απραξίαν ή την αναβολήν συμβουλεύουν υπομονήν και φρόνησιν. Το αισθάνομαι ήδη και εξ ιδίας πείρας το γνωρίζω. Τι λένε οι αναγνώστες
Πολλοί αναγνώστες συγκινούνται από το ανθρώπινο, συμπονετικό πορτρέτο ενός απλού πολίτη στη διάρκεια της επανάστασης και εκτιμούν τη μη ηρωική ματιά και την αίσθηση μαρτυρίας. Άλλοι μένουν αδιάφοροι, ενώ τα αρχαία ελληνικά και ο αργός ρυθμός αναφέρονται ως εμπόδια.
Δημήτριος Βικέλας.Ο Βικέλας έγραψε τον «Λουκή Λάρα» το 1879· χρόνια αργότερα, το 1894, έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Η βιογραφία του στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη
Δημήτριος Αινιάν, 1833
Κοινά στοιχεία: πόλεμος και μνήμη.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Λουκής Λάρας»;
- Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρει μια ανθρώπινη, μη ηρωική ματιά στην Επανάσταση μέσα από τη ζωή ενός απλού ανθρώπου. Η καθαρεύουσα και ο αργός ρυθμός μπορεί να δυσκολέψουν αν προτιμάς πιο σύγχρονη γλώσσα.
- Πώς είναι το «Λουκής Λάρας»;
- Η εξιστόρηση κυλά αργά και στοχαστικά, με νοσταλγική φωνή που δίνει χώρο στη μνήμη, στην οικογένεια και στις απώλειες του πολέμου. Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, θλίψη και γαλήνη. Μιλά για τον πόλεμο, την οικογένεια και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Λουκής Λάρας»;
- Αν σου άρεσε το «Λουκής Λάρας», δοκίμασε «Καλλίτσα» (Αργύρης Εφταλιώτης), «Η Πατρίδα» (Ανδρέας Καρκαβίτσας) και «Απομνημονεύματα» (Ιωάννης Βλαχογιάννης).
Μια γεύση από τη ροή
Μες στα τείχη, η ψείρα και το σκουλήκι μαλώνουν για τους πληγωμένους.
Απόξω μαθαίναμεν ότι διαλύθηκαν· τους κυρίεψε ο Μπραΐμης κι’ ο Κιτάγιας. Αυτό μαθαίναμεν από τους Τούρκους· ότι μας κλείσαν στενά. Αφού μπήκε ο Κριτζώτης κι’ ο Μαμούρης, μας ζώσαν ολόγυρα το κάστρο με χαρακώματα κι’ ασκέρια πολλά μέσα ’σ αυτά. Το κάστρο πολεμοφόδια δεν είχε, ούτε άλλον ζαϊρέ όξω από κριθάρι μόνον. Χάθηκε ο ζαϊρές εξ αιτίας της ακαταστασίας των ανόητων. Κι’ αλοιφή και ξανθά δεν είχαμε τελείως. Κι’ όσοι πληγώνονταν πέθαιναν οι περισσότεροι, ότι βρωμούσαν· και μάλλωνε η ψείρα με το σκουλήκι. Τη βρώμα να υπόφερνε ο πληγωμένος, την ψείρα και πόνους ή την πείνα; Κι’ από αυτά πέθαιναν οι περισσότεροι. Εγώ τους έδινα ολίγον ζαϊρέ και κρασί να πλένουν τους γεράδες. Κι’ απολπίστηκαν όλοι.
Απομνημονεύματα · Ιωάννης Βλαχογιάννης
Οι ερωτήσεις που δεν πρόλαβες να κάνεις μένουν μετά τον άνθρωπο που ήθελες να ρωτήσεις.
Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.
Το Βιβλίο της Εξαφάνισης · Ibtisam Azem
Η πρώτη μέρα μιας ζωής χωρίς σκοπό.
I stood until all had passed, hardly knowing what I would do—I had no weapon, nor did I hardly wish to fight, neither did I contemplate recovering the bodies of my loved ones, for that was forbidden. I did not pray, nor did I resolve to do anything in particular, for I had no purpose left. I finally followed the tribe silently, keeping just within hearing distance of the soft noise of the feet of the retreating Apaches.
Geronimo’s Story of His Life · Geronimo
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή