Παιχνιδότοπος
Richard Powers, 2025
★ 4,12 από 55,3 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένα ποτάμι, μια μικρή πόλη που πνίγηκε, ένας αδελφός που δεν μίλησε ποτέ. Ο Πάουερς γράφει όλο το ανακάτεμα της ζωής — νερό, ενοχή, φωτιά — σ’ έναν μακρύ ύμνο. Η πρόζα κυλά λυρικά και με θαυμασμό για τη φύση, αλλά κάτω από την ομορφιά της περνούν ανησυχία, πένθος και ενοχή.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, ανησυχία και θλίψη. Μιλά για τη φύση, τη μνήμη και την ηθική.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν τα μυθιστορήματα που μπλέκουν τη φύση, τη μνήμη και τις ανθρώπινες σχέσεις. Οι πολλές θεματικές και οι αλλαγές στη δομή ίσως σε μπερδέψουν, ενώ ο συνδυασμός τεχνολογίας και περιβάλλοντος δεν πείθει όλους.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς ένα ποτάμι και μια χαμένη πόλη γίνονται μέρος μιας ιστορίας για τη φιλία, τη μνήμη και το κόστος της ανθρώπινης παρέμβασης.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Δύο βάρκες πλάι πλάι, κι από τη μία έχουν σβήσει τη μηχανή.
Τὰ πλοῖα εἶχαν ἔρθει πλάι πλάι καὶ τὸ ἕνα εἶχε σβήσει τὴ μηχανή του. Οἱ διασῶστες ϕοροῦσαν ἱστιοπλοϊκὰ κασκέτα κι ἔκαναν τὴ δουλειά τους μὲ μεγάλη σοβαρότητα. Καθὼς ὁ ψαρὰς περνοῦσε ἀπὸ κοντά τους, ἐκεῖνοι ἔβγαζαν ἀπὸ τὸ νερὸ ἕναν νεκρὸ ἄντρα. ῏ηταν πολὺ ἄκαμπτος καὶ ἔμοιαζε μὲ κούκλα βιτρίνας, μόνο ποὺ εἶχε πρόσωπο. Τὸ πρόσωπο ἔμοιαζε μαλακὸ καὶ πρησμένο, καὶ εἶχε ἕναν γάντζο στὸ πλάι καὶ ἕνα παραϕρονημένο χαμόγελο. ῎Ετσι τὸν ἔβγαλαν, μὲ τὸ τσιγκέλι περασμένο μέσα ἀπὸ τὰ ζυγωματικά του. Μιὰ ὠχρὴ ἀναίμακτη πληγή. Φαινόταν σὰν νὰ διαμαρτύρεται ξύλινα, μὲ στραβὸ κεϕάλι. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά μένουν έκθαμβοι από τις σκηνές στον ωκεανό και συγκινούνται από τη φιλία στο επίκεντρο της ιστορίας. Κάποιοι, όμως, βρίσκουν τα πολλά θέματα και τις συχνές αλλαγές στη δομή μπερδεμένα ή υπερβολικά διδακτικά, ενώ ο συνδυασμός τεχνολογίας και περιβάλλοντος διχάζει.
Richard Powers.Ο Πάουερς πήρε τον τίτλο του μυθιστορήματος από μια φράση της Μαργκερίτ Ντυράς· το 2019 κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για το «The Overstory».
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Παιχνιδότοπος»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν τα μυθιστορήματα που μπλέκουν τη φύση, τη μνήμη και τις ανθρώπινες σχέσεις. Οι πολλές θεματικές και οι αλλαγές στη δομή ίσως σε μπερδέψουν, ενώ ο συνδυασμός τεχνολογίας και περιβάλλοντος δεν πείθει όλους.
- Πώς είναι το «Παιχνιδότοπος»;
- Η πρόζα κυλά λυρικά και με θαυμασμό για τη φύση, αλλά κάτω από την ομορφιά της περνούν ανησυχία, πένθος και ενοχή. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, ανησυχία και θλίψη. Μιλά για τη φύση, τη μνήμη και την ηθική.
- Τι να διαβάσω μετά το «Παιχνιδότοπος»;
- Αν σου άρεσε το «Παιχνιδότοπος», δοκίμασε «Το κουτί» (Henrik Fexeus), «Oryx and Crake» (Margaret Atwood) και «Πιο Πέρα από τη Θάλασσα» (Πολ Λιντς).
Μια γεύση από τη ροή
Η στιγμή που καταλαβαίνει ότι κάτι είχε ο καφές της.
Το φως εισχωρεί μέσα από μικρές στενές οπές και σχηματίζει ορθογώνια στα γυμνά της χέρια και πόδια. Στα γυμνά της… Μα πού είναι τα ρούχα της; Δεν λείπει μόνο το μπουφάν της, αλλά και η μπλούζα. Και το τζιν. Κάποιος την έγδυσε. Φοράει μόνο το εσώρουχο και το φανελάκι της. Όχι, δεν είναι αλήθεια. Γλείφει πάλι τα χείλη της. Η χημική γεύση δεν έχει φύγει ακόμη. Κάτι είχε ο καφές. Κάποιος έριξε κάτι στον καφέ της χωρίς εκείνη να το καταλάβει. Ήταν πολύ αγχωμένη, δεν είδε τίποτα. Και τον ήπιε όλο. Νιώθει το δέρμα της να μουδιάζει, η αδρεναλίνη ξεχύνεται στο σώμα της. Πρέπει να βγει έξω. Ουρλιάζει και πιέζει τα τοιχώματα όσο πιο δυνατά μπορεί.
Το κουτί · Henrik Fexeus
Της προτείνει γάμο με ό,τι ξέρει: έναν κατάλογο με πράγματα για το σπίτι.
Μιὰ μέρα, ρόζα, πρέπει νὰ μὲ παντρευτεῖς. ῞Ενας ψαρὰς εἶμαι, τὸ ξέρω. ᾽αλλὰ θὰ ξεπληρώσω τὶς δόσεις ποὺ χρωστᾶς γιὰ τὴν τηλεόραση. θὰ σοῦ πάρω ἴσως κι ἕνα τζίπ. θὰ σοῦ πάρω κι ἕνα ντουλάπι γιὰ τὰ ροῦχα σου. θὰ σοῦ ϕέρνω ὅσα μοσχολέμονα τραβάει ἡ ψυχή σου. ῾η ρόζα κοιτάζει τὰ ἡλιοκαμένα πόδια του, τὰ στραπατσαρισμένα πλαστικά του πέδιλα, τὰ χοντρά του δάχτυλα. ᾽απ ᾽τὸ μεγάλο δάχτυλο τοῦ ἀριστεροῦ του ποδιοῦ λείπει τὸ νύχι.
Πιο Πέρα από τη Θάλασσα · Πολ Λιντς
Οι ερωτήσεις που δεν πρόλαβες να κάνεις μένουν μετά τον άνθρωπο που ήθελες να ρωτήσεις.
Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.
Το Βιβλίο της Εξαφάνισης · Ibtisam Azem
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή