Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα
Άλκη Ζέη, 1979
★ 4,17 από 1,3 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Μια γυναίκα παίζει κομπάρσα σε μια ταινία στο Παρίσι και όλο γυρίζει πίσω στην Κατοχή, στο παράνομο τυπογραφείο και στο αγόρι που την έκανε συνωμότρια. Μνήμη, πόλεμος, πρώτος έρωτας, με μια φωνή που σου μιλάει. Η αφήγηση κινείται τρυφερά ανάμεσα στο Παρίσι του 1968 και στην Κατοχή, με μια φωνή που μιλά άμεσα και κρατά τη μνήμη ζωντανή.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, τρυφερότητα και θαυμασμός. Μιλά για τη μνήμη, την ταυτότητα και τον πόλεμο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες όπου ο πρώτος έρωτας, ο πόλεμος και η προσωπική μνήμη μπλέκονται. Η αφήγηση έχει αργό ρυθμό σε σημεία, και οι αντιδράσεις στην πρωταγωνίστρια δεν είναι πάντα θετικές.
Γιατί να το διαβάσεις
Η «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα» δίνει χώρο στην καθημερινή ζωή μέσα στην ιστορική αναταραχή και δείχνει πώς το παρελθόν επιστρέφει στη μνήμη μιας γυναίκας.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Το όνομα που δεν μπορεί να πει, το γράφει στα περιθώρια.
Μέσα στο τρένο, Ιταλοί στρατιώτες, Γερμανοί αξιωματικοί, ασφαλίτες, μαυραγορίτες, κι άλλος κόσμος, άπλυτος. Οι ντύσες των βιβλίων μου γεμάτες χαρτάκια. Δεν φοβάμαι. Δεν με νοιάζει που είμαι στριμωγμένη. Το μάγουλό μου ακουμπάει στο σακάκι του από σαμαροσκούτι. Έχει φουντώσει το μάγουλό μου από το τραχύ ύφασμα. Μ’ αρέσει. Σίγουρα δεν τον λένε Αχιλλέα, μα του ταιριάζει. Ποτέ δεν θα τον πω με άλλο όνομα. Αν δεν ήτανε αντισυνωμοτικό, θα γέμιζα τα περιθώρια των βιβλίων μου: ΑΧΙΛΛΕΑΣ, ΑΧΙΛΛΕΑΣ . Πλάι στις εξισώσεις της άλγεβρας. Να μπορούσα να του πω πως το πραγματικό μου όνομα είναι Δάφνη! Ο Πάνος πάλι φταίει. «Πρέπει να πάρεις ψευδώνυμο, για συνωμοτικούς λόγους», μου είπε μόλις μ’ έγραψε στην οργάνωση. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες βρίσκουν το μυθιστόρημα συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο, καθώς συνδυάζει τις ιστορικές αναταραχές με την προσωπική ζωή, και επαινούν συχνά τη ζωντανή του απεικόνιση. Κάποιοι, ωστόσο, θεωρούν αργό τον ρυθμό και βρίσκουν απογοητευτικούς τον πρωταγωνιστή ή το τέλος, οπότε οι θετικές αντιδράσεις δεν είναι ομόφωνες.
Άλκη Ζέη.Η Ζέη έγραψε το μυθιστόρημα στο Παρίσι, εξόριστη επί χούντας· ο τίτλος προέρχεται από μια φράση που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες στην Τασκένδη για την αρραβωνιαστικιά ενός συντρόφου.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Άλκη Ζέη
Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο
Άλκη Ζέη, 2013
Μια συγγραφέας ξαναβρίσκει τους ανθρώπους, τα σπίτια και τις ελευθερίες που τη διαμόρφωσαν, μέσα από μικρές οικογενειακές σκηνές και μνήμες μιας άλλης εποχής.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες όπου ο πρώτος έρωτας, ο πόλεμος και η προσωπική μνήμη μπλέκονται. Η αφήγηση έχει αργό ρυθμό σε σημεία, και οι αντιδράσεις στην πρωταγωνίστρια δεν είναι πάντα θετικές.
- Πώς είναι το «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα»;
- Η αφήγηση κινείται τρυφερά ανάμεσα στο Παρίσι του 1968 και στην Κατοχή, με μια φωνή που μιλά άμεσα και κρατά τη μνήμη ζωντανή. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, τρυφερότητα και θαυμασμός. Μιλά για τη μνήμη, την ταυτότητα και τον πόλεμο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα»;
- Αν σου άρεσε το «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα», δοκίμασε «Το Βιβλίο της Εξαφάνισης» (Ibtisam Azem), «The Song of Achilles» (Madeline Miller) και «Norwegian Wood» (Haruki Murakami).
Μια γεύση από τη ροή
Οι ερωτήσεις που δεν πρόλαβες να κάνεις μένουν μετά τον άνθρωπο που ήθελες να ρωτήσεις.
Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.
Το Βιβλίο της Εξαφάνισης · Ibtisam Azem
To know someone so well that sight becomes optional.
I could recognize him by touch alone, by smell; I would know him blind, by the way his breaths came and his feet struck the earth. I would know him in death, at the end of the world.
The Song of Achilles · Madeline Miller
The difference between being remembered and being known.
Last night, she told him hers was Jess. She lied, but only because she can’t say her real name—one of the vicious little details tucked like nettles in the grass. Hidden barbs designed to sting. What is a person, if not the marks they leave behind? She has learned to step between the thorny weeds, but there are some cuts that cannot be avoided—a memory, a photograph, a name.
The Invisible Life of Addie LaRue · V.E. Schwab
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή