Το κάλεσμα της οπτασίας
Oliver Onions, 1925
Ένας συγγραφέας βρίσκει φτηνό διαμέρισμα σ’ ένα παραμελημένο παλιό σπίτι, κι η συνηθισμένη μετακόμιση αρχίζει να μοιάζει παράξενα ανήσυχη.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία, περιέργεια και φόβος. Μιλά για το σπίτι, τη μοναξιά και την τρέλα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ένα σπίτι μπορεί να σε κερδίσει με χαρές που δεν ήξερες ότι σου έλειπαν.
Τα ταβάνια ήταν ψηλά κι αχνά ζωγραφισμένα μ’ ένα παλιακό μοτίβο αστεριών· ακόμα και τα περιζώματα που στένευαν σταδιακά στο σιδερένιο του τζάκι ήταν σχεδιασμένα με τόση φινέτσα, σαν κοσμήματα· κι ο Όλερον τριγύριζε στα δωμάτια τρίβοντας τα χέρια του και κάθε τόσο κοντοστεκόταν μόνο και μόνο για ν’ απολαύσει το θέαμα από λευκό δωμάτιο σε λευκό δωμάτιο… «Τι ωραία, τι ωραία!» μονολόγησε. «Πολύ θα ’θελα να ξέρω πώς θα της φανεί της Έλσι Μπένγκαου!» Αγόρασε έναν σύρτη και μια κλειδαριά Γέιλ για την πόρτα του και απομόνωσε το διαμέρισμά του από το υπόλοιπο οίκημα. Τώρα, αν ήθελε να διαβάσει ένα βιβλίο στο κρεβάτι, μπορούσε να πάρει το βιβλίο του από το διπλανό δωμάτιο. Oliver Onions.Ο Όλιβερ Όνιονς ήταν επίσης ζωγράφος και εικονογράφος. Στις ιστορίες τρόμου του, το ανοίκειο συχνά ξεπηδά από γνώριμους χώρους.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Το κάλεσμα της οπτασίας»;
- Ατμόσφαιρα: ανησυχία, περιέργεια και φόβος. Μιλά για το σπίτι, τη μοναξιά και την τρέλα.
- Τι να διαβάσω μετά το «Το κάλεσμα της οπτασίας»;
- Αν σου άρεσε το «Το κάλεσμα της οπτασίας», δοκίμασε «Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο» (Shirley Jackson), «Κρυμμένες ζωγραφιές» (Jason Rekulak) και «We Used to Live Here» (Marcus Kliewer).
Μια γεύση από τη ροή
Μια γνωριμία που γέρνει απότομα προς το αλλόκοτο.
Χρυσόστομος Τσαπραΐλης RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= Με λένε Μέρι Kάθριν Mπλάκγουντ. Είμαι δεκαοχτώ χρονών και ζω με την αδελφή μου, την Κόνστανς. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι με λίγη τύχη θα μπορούσα να είχα γεννηθεί λυκάνθρωπος, επειδή τα δυο μεσαία δάχτυλα των χεριών μου έχουν το ίδιο μήκος, αλλά έπρεπε να αρκεστώ σε ό,τι είχα. Αντιπαθώ το μπάνιο, τα σκυλιά και τη φασαρία. Συμπαθώ την αδελφή μου την Κόνστανς, τον Ριχάρδο της Υόρκης και το amanita phalloides, το μανιτάρι θανατίτη. Όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου έχουν πεθάνει.
Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο · Shirley Jackson
Η σιωπή ενός παιδιού κάνει τον έπαινο να μοιάζει με δοκιμασία.
Του αγοράσαμε μαρκαδόρους, δαχτυλομπογιές, νερομπογιές – δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για την τέχνη. Μόλις όμως γυρίσαμε στις ΗΠΑ; Και μπήκαμε σ’ αυτό το σπίτι; Να σου ξαφνικά ο Πάμπλο Πικάσο. Τώρα ζωγραφίζει σαν τρελός». Η Κάρολαϊν πάει στο τραπεζάκι και σηκώνει την επιφάνεια, και βλέπω τώρα ότι το έπιπλο έχει και χώρο αποθήκευσης. Βγάζει μια στοίβα με κόλες χαρτί, πάχους δύο τριών εκατοστών. «Ο σύζυγός μου με πειράζει που δεν πετάω τίποτα, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Θες να δεις;» «Βέβαια». Ο Τέντι, ακόμη ξαπλωμένος στο πάτωμα, έχει σταματήσει να κουνιέται. Το κορμί του όλο είναι σφιγμένο. Καταλαβαίνω ότι ακούει προσεκτικά, ότι έχει στρέψει όλη του την προσοχή στην αντίδρασή μου.
Κρυμμένες ζωγραφιές · Jason Rekulak
The private trick one woman uses to avoid ever saying no.
Of course, a well-adjusted individual would’ve simply told him no. But self-destructive people-pleasing was another of Eve’s plentiful idiosyncrasies. She had a crippling fear of disappointing anyone, even complete strangers—even people she disliked. Over the years she’d found a cheap trick to get around this. Internally called the “Let Me Check with Charlie” card. It had become something of a conflict-avoidant mantra. Eve would never have to say no to anyone if her girlfriend did it for her. At first, Charlie had had no problem shutting people down—in fact, she rather quite enjoyed it. Though, after a while, she started to encourage Eve to stand up for herself a little more.
We Used to Live Here · Marcus Kliewer
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή