Το κάλεσμα της οπτασίας
Oliver Onions, 1925
A writer finds a cheap flat in a neglected old house—and an ordinary move begins to feel quietly uncanny.
Feels like unease, curiosity and dread. About home, solitude and madness.
A page from the book
A home can delight you in details you never knew you missed.
Τα ταβάνια ήταν ψηλά κι αχνά ζωγραφισμένα μ’ ένα παλιακό μοτίβο αστεριών· ακόμα και τα περιζώματα που στένευαν σταδιακά στο σιδερένιο του τζάκι ήταν σχεδιασμένα με τόση φινέτσα, σαν κοσμήματα· κι ο Όλερον τριγύριζε στα δωμάτια τρίβοντας τα χέρια του και κάθε τόσο κοντοστεκόταν μόνο και μόνο για ν’ απολαύσει το θέαμα από λευκό δωμάτιο σε λευκό δωμάτιο… «Τι ωραία, τι ωραία!» μονολόγησε. «Πολύ θα ’θελα να ξέρω πώς θα της φανεί της Έλσι Μπένγκαου!» Αγόρασε έναν σύρτη και μια κλειδαριά Γέιλ για την πόρτα του και απομόνωσε το διαμέρισμά του από το υπόλοιπο οίκημα. Τώρα, αν ήθελε να διαβάσει ένα βιβλίο στο κρεβάτι, μπορούσε να πάρει το βιβλίο του από το διπλανό δωμάτιο. Oliver Onions.Oliver Onions was also a painter and illustrator; his ghost stories often make unease grow out of everyday places.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Το κάλεσμα της οπτασίας like?
- Feels like unease, curiosity and dread. About home, solitude and madness.
- What should I read after Το κάλεσμα της οπτασίας?
- If you liked Το κάλεσμα της οπτασίας, try Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο (Shirley Jackson), Κρυμμένες ζωγραφιές (Jason Rekulak) and We Used to Live Here (Marcus Kliewer).
A taste of the feed
A family introduction that turns cheerfully, chillingly sideways.
Χρυσόστομος Τσαπραΐλης RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= Με λένε Μέρι Kάθριν Mπλάκγουντ. Είμαι δεκαοχτώ χρονών και ζω με την αδελφή μου, την Κόνστανς. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι με λίγη τύχη θα μπορούσα να είχα γεννηθεί λυκάνθρωπος, επειδή τα δυο μεσαία δάχτυλα των χεριών μου έχουν το ίδιο μήκος, αλλά έπρεπε να αρκεστώ σε ό,τι είχα. Αντιπαθώ το μπάνιο, τα σκυλιά και τη φασαρία. Συμπαθώ την αδελφή μου την Κόνστανς, τον Ριχάρδο της Υόρκης και το amanita phalloides, το μανιτάρι θανατίτη. Όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου έχουν πεθάνει.
Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο · Shirley Jackson
A child’s silence makes praise feel like a test.
Του αγοράσαμε μαρκαδόρους, δαχτυλομπογιές, νερομπογιές – δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για την τέχνη. Μόλις όμως γυρίσαμε στις ΗΠΑ; Και μπήκαμε σ’ αυτό το σπίτι; Να σου ξαφνικά ο Πάμπλο Πικάσο. Τώρα ζωγραφίζει σαν τρελός». Η Κάρολαϊν πάει στο τραπεζάκι και σηκώνει την επιφάνεια, και βλέπω τώρα ότι το έπιπλο έχει και χώρο αποθήκευσης. Βγάζει μια στοίβα με κόλες χαρτί, πάχους δύο τριών εκατοστών. «Ο σύζυγός μου με πειράζει που δεν πετάω τίποτα, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Θες να δεις;» «Βέβαια». Ο Τέντι, ακόμη ξαπλωμένος στο πάτωμα, έχει σταματήσει να κουνιέται. Το κορμί του όλο είναι σφιγμένο. Καταλαβαίνω ότι ακούει προσεκτικά, ότι έχει στρέψει όλη του την προσοχή στην αντίδρασή μου.
Κρυμμένες ζωγραφιές · Jason Rekulak
The private trick one woman uses to avoid ever saying no.
Of course, a well-adjusted individual would’ve simply told him no. But self-destructive people-pleasing was another of Eve’s plentiful idiosyncrasies. She had a crippling fear of disappointing anyone, even complete strangers—even people she disliked. Over the years she’d found a cheap trick to get around this. Internally called the “Let Me Check with Charlie” card. It had become something of a conflict-avoidant mantra. Eve would never have to say no to anyone if her girlfriend did it for her. At first, Charlie had had no problem shutting people down—in fact, she rather quite enjoyed it. Though, after a while, she started to encourage Eve to stand up for herself a little more.
We Used to Live Here · Marcus Kliewer
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed