Το κουτί
Henrik Fexeus, 2017
★ 3,94 από 20,8 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένα κόλπο στη σκηνή κρύβει μια πραγματική εξαφάνιση: μια μητέρα που χάθηκε, ένα κλειδωμένο κουτί κι ένα μυαλό που μετράει για να μην καταρρεύσει. Η αφήγηση κινείται με ήρεμη, λυρική περιέργεια, ώσπου η εξαφάνιση και το κλειδωμένο κουτί φέρνουν σταδιακά την ανησυχία.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, γαλήνη και θαυμασμός. Μιλά για τη φύση, την περιπέτεια και την εξουσία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες μυστηρίου με σκηνικά κόλπα, νοητισμό και μια δυνατή κεντρική δυάδα. Να ξέρεις, όμως, ότι πολλοί αναγνώστες βρίσκουν το βιβλίο υπερβολικά μακρύ, αργό και γεμάτο επαναλήψεις, ενώ θεωρούν το μυστήριο προβλέψιμο.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το αν θέλεις να δεις πώς ένα κόλπο στη σκηνή μπλέκεται με μια πραγματική εξαφάνιση και να ακολουθήσεις ένα μυαλό που μετρά για να κρατηθεί.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Η στιγμή που καταλαβαίνει ότι κάτι είχε ο καφές της.
Το φως εισχωρεί μέσα από μικρές στενές οπές και σχηματίζει ορθογώνια στα γυμνά της χέρια και πόδια. Στα γυμνά της… Μα πού είναι τα ρούχα της; Δεν λείπει μόνο το μπουφάν της, αλλά και η μπλούζα. Και το τζιν. Κάποιος την έγδυσε. Φοράει μόνο το εσώρουχο και το φανελάκι της. Όχι, δεν είναι αλήθεια. Γλείφει πάλι τα χείλη της. Η χημική γεύση δεν έχει φύγει ακόμη. Κάτι είχε ο καφές. Κάποιος έριξε κάτι στον καφέ της χωρίς εκείνη να το καταλάβει. Ήταν πολύ αγχωμένη, δεν είδε τίποτα. Και τον ήπιε όλο. Νιώθει το δέρμα της να μουδιάζει, η αδρεναλίνη ξεχύνεται στο σώμα της. Πρέπει να βγει έξω. Ουρλιάζει και πιέζει τα τοιχώματα όσο πιο δυνατά μπορεί. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά βρίσκουν ενδιαφέρον το κεντρικό δίδυμο και την προσέγγιση της μαγείας και του μενταλισμού, ενώ ορισμένοι καθηλώνονται από το τεταμένο φινάλε. Πολλοί άλλοι δυσανασχετούν με την υπερβολική έκταση, τον αργό ρυθμό, τις περιττές σκηνές και το προβλέψιμο μυστήριο.
Henrik Fexeus.Ο Χένρικ Φέξενς είναι Σουηδός mentalist και λέκτορας με ειδίκευση στη μη λεκτική επικοινωνία. Γράφει αστυνομικά μυθιστορήματα μαζί με την Καμίλα Λάκμπεργκ.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Το κουτί»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες μυστηρίου με σκηνικά κόλπα, νοητισμό και μια δυνατή κεντρική δυάδα. Να ξέρεις, όμως, ότι πολλοί αναγνώστες βρίσκουν το βιβλίο υπερβολικά μακρύ, αργό και γεμάτο επαναλήψεις, ενώ θεωρούν το μυστήριο προβλέψιμο.
- Πώς είναι το «Το κουτί»;
- Η αφήγηση κινείται με ήρεμη, λυρική περιέργεια, ώσπου η εξαφάνιση και το κλειδωμένο κουτί φέρνουν σταδιακά την ανησυχία. Ατμόσφαιρα: περιέργεια, γαλήνη και θαυμασμός. Μιλά για τη φύση, την περιπέτεια και την εξουσία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Το κουτί»;
- Αν σου άρεσε το «Το κουτί», δοκίμασε «Παιχνιδότοπος» (Richard Powers), «Αιχμηρά αντικείμενα» (Τζίλιαν Φλιν) και «Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες» (Catriona Ward).
Μια γεύση από τη ροή
Δύο βάρκες πλάι πλάι, κι από τη μία έχουν σβήσει τη μηχανή.
Τὰ πλοῖα εἶχαν ἔρθει πλάι πλάι καὶ τὸ ἕνα εἶχε σβήσει τὴ μηχανή του. Οἱ διασῶστες ϕοροῦσαν ἱστιοπλοϊκὰ κασκέτα κι ἔκαναν τὴ δουλειά τους μὲ μεγάλη σοβαρότητα. Καθὼς ὁ ψαρὰς περνοῦσε ἀπὸ κοντά τους, ἐκεῖνοι ἔβγαζαν ἀπὸ τὸ νερὸ ἕναν νεκρὸ ἄντρα. ῏ηταν πολὺ ἄκαμπτος καὶ ἔμοιαζε μὲ κούκλα βιτρίνας, μόνο ποὺ εἶχε πρόσωπο. Τὸ πρόσωπο ἔμοιαζε μαλακὸ καὶ πρησμένο, καὶ εἶχε ἕναν γάντζο στὸ πλάι καὶ ἕνα παραϕρονημένο χαμόγελο. ῎Ετσι τὸν ἔβγαλαν, μὲ τὸ τσιγκέλι περασμένο μέσα ἀπὸ τὰ ζυγωματικά του. Μιὰ ὠχρὴ ἀναίμακτη πληγή. Φαινόταν σὰν νὰ διαμαρτύρεται ξύλινα, μὲ στραβὸ κεϕάλι.
Παιχνιδότοπος · Richard Powers
Κάθε επέτειο, η ίδια φωτογραφία και μια μικρή ευχή που κανείς δεν εκπληρώνει.
Όταν βλέπω το πρωτοσέλιδο, το στομάχι μου σφίγγεται. Να την. Είχα ξεχάσει πως η επέτειος είναι σήμερα. Δεν τα πάω τόσο καλά με τον χρόνο. Πάντα χρησιμοποιούν την ίδια φωτογραφία. Τα μάτια της είναι μεγάλα κάτω από το γείσο του καπέλου της, τα δάχτυλά της σφίγγουν το ξυλάκι, λες και φοβάται μην της το πάρουν. Τα μαλλιά της είναι υγρά και γυαλιστερά, κομμένα αγορίστικα. Κολυμπούσε, αλλά κανείς δεν την τυλίγει σε μια χνουδωτή πετσέτα για να τη στεγνώσει. Δεν μου αρέσει αυτό. Μπορεί να κρυώσει. Δεν δημοσιεύουν την άλλη φωτογραφία, τη δική μου. Μπήκαν σε μεγάλες φασαρίες μ’ αυτή. Αν και όχι τόσο μεγάλες, αν θέλετε τη γνώμη μου. Ήταν έξι χρονών.
Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες · Catriona Ward
Μια δέσμη φωτός στο πράσινο νερό κι ένα κορίτσι που χορεύει.
Κι έτσι κάθεστε στον καναπέ και πηγαίνετε μέχρι την κάμερα μόνο για ν’ αλλάξετε μπαταρίες όταν χρειαστεί». «Κι αν η αρκούδα εμφανιστεί τη νύχτα;» «Η κάμερα έχει φωτισμό LED, κανονικό και black light: Είναι αόρατο φως, για να μη φοβίζει τα ζώα». Φως. Αυτό ήταν που έβλεπε ο ηλικιωμένος. Μια δέσμη φωτός που ερχόταν από τα δεξιά. Χωνόταν μες στο πράσινο νερό και φώτιζε το φόρεμα, και για μια ανατριχιαστική στιγμή τον έκα νε να σκεφτεί ότι έβλεπε μπροστά του ένα κορίτσι που είχε ξαναζωντανέψει και χόρευε από τη χαρά του. «Χα! Σαν επιστημονική φαντασία είναι!» Ο γέρος άνοιξε διάπλατα το στόμα του όταν είδε ένα δια στημόπλοιο να μπαίνει στην οθόνη.
Μαχαίρι · Τζο Νέσμπο
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή