Βιβλία σαν το «Παιχνιδότοπος»

Το φως εισχωρεί μέσα από μικρές στενές οπές και σχηματίζει ορθογώνια στα γυμνά της χέρια και πόδια. Στα γυμνά της… Μα πού είναι τα ρούχα της; Δεν λείπει μόνο το μπουφάν της, αλλά και η μπλούζα. Και το τζιν. Κάποιος την έγδυσε. Φοράει μόνο το εσώρουχο και το φανελάκι της. Όχι, δεν είναι αλήθεια. Γλείφει πάλι τα χείλη της. Η χημική γεύση δεν έχει φύγει ακόμη. Κάτι είχε ο καφές. Κάποιος έριξε κάτι στον καφέ της χωρίς εκείνη να το καταλάβει. Ήταν πολύ αγχωμένη, δεν είδε τίποτα. Και τον ήπιε όλο. Νιώθει το δέρμα της να μουδιάζει, η αδρεναλίνη ξεχύνεται στο σώμα της. Πρέπει να βγει έξω. Ουρλιάζει και πιέζει τα τοιχώματα όσο πιο δυνατά μπορεί.

He gives the same answer. Even over such a short time - two months, three? He’s lost count - they’ve accumulated a stock of lore, of conjecture about him: Snowman was once a bird but he’s forgotten how to fly and the rest of his feathers fell out, and so he is cold and he needs a second skin, and he has to wrap himself up. No: he’s cold because he eats fish, and fish are cold. No: he wraps himself up because he’s missing his man thing, and he doesn’t want us to see. That’s why he won’t go swimming. Snowman has wrinkles because he once lived underwater and it wrinkled up his skin. Snowman is sad because the others like him flew away over the sea, and now he is all alone.

Μιὰ μέρα, ρόζα, πρέπει νὰ μὲ παντρευτεῖς. ῞Ενας ψαρὰς εἶμαι, τὸ ξέρω. ᾽αλλὰ θὰ ξεπληρώσω τὶς δόσεις ποὺ χρωστᾶς γιὰ τὴν τηλεόραση. θὰ σοῦ πάρω ἴσως κι ἕνα τζίπ. θὰ σοῦ πάρω κι ἕνα ντουλάπι γιὰ τὰ ροῦχα σου. θὰ σοῦ ϕέρνω ὅσα μοσχολέμονα τραβάει ἡ ψυχή σου. ῾η ρόζα κοιτάζει τὰ ἡλιοκαμένα πόδια του, τὰ στραπατσαρισμένα πλαστικά του πέδιλα, τὰ χοντρά του δάχτυλα. ᾽απ ᾽τὸ μεγάλο δάχτυλο τοῦ ἀριστεροῦ του ποδιοῦ λείπει τὸ νύχι.

Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.

My old host volunteered in his nephew’s place to let me understand that the youth was destined to leave for Manchuria in a day or two. I had thought that there was only feathered songsters to listen to, only flowers to see fall, only hot spring to warble forth in this dreamy land of poetry in a mountain bosom, in peaceful Spring. Alas, the living world had come crossing the sea and mountain and oozing into this home of a forgotten tribe, and the time may come when a small fraction of blood making a crimson sea of bleak Manchuria may flow from this youth’s arteries. This very youth is sitting next to an artist who sees nothing worth seeing in human life but dreaming. He sits so near that the artist may hear his heart throb.

He slammed the door. His third step was into a shallow pothole. Cold water soaked his right ankle and oozed down quickly into his shoe. He froze for a second and caught his breath, then stepped away on his toes, trying desperately to spot other puddles while dodging traffic.