Πατριδογνωσία
Τάσος Τέλλογλου, 2023
Λογοτεχνική πεζογραφία Βιογραφίες και απομνημονεύματα
Ένας δημοσιογράφος ψάχνει το οικογενειακό του παρελθόν σε αρχεία, μαρτυρίες και στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, θλίψη και ανησυχία. Μιλά για τη μνήμη, την οικογένεια και τον πόλεμο.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Να λαχταράς την εγγύτητα και να μην ξέρεις πώς να τη δώσεις.
Αλύτης. Εκαυχήθη ότι εφόνευσε).* Η αδελφή του η Νίτσα μού έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που αναζητούσε την ανθρώπινη ζεστασιά αλλά ήταν ανίκανος να τη δώσει. Εκείνη η σκηνή στα δεκατρία του χρόνια του είχε αφήσει μία χρόνια συναισθηματική αναπηρία. Ενθουσιαζόταν αλλά δεν εμπιστευόταν. Κυκλοφορούσε για χρόνια με ένα πιστόλι στη μετακατοχική Θεσσαλονίκη και αναζητούσε εκδίκηση. Ο Νέστωρ (Νεστορά κης) τον έστειλε στο ασφαλές καταφύγιο, στο Βέλγιο, στη Λιέγη στον Μασκαλιέ. Ο Νέστωρ ήταν συνέταιρος με τον Μασκαλιέ και μπορούσε να του εμπιστευθεί το παιδί του αδελφού του που ήταν δυο φορές παιδί του. Το Βέλγιο θα του προσέφερε ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεχάσει το φονικό, έτσι πίστευε. Τάσος Τέλλογλου.Ο Τάσος Τέλλογλου είναι δημοσιογράφος ερευνητικού ρεπορτάζ. Στο βιβλίο συνδυάζει οικογενειακά τεκμήρια και μαρτυρίες για να ερευνήσει το παρελθόν της Θεσσαλονίκης.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Πατριδογνωσία»;
- Ατμόσφαιρα: περιέργεια, θλίψη και ανησυχία. Μιλά για τη μνήμη, την οικογένεια και τον πόλεμο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Πατριδογνωσία»;
- Αν σου άρεσε το «Πατριδογνωσία», δοκίμασε «Το νησί» (Victoria Hislop), «Κρυφό αίμα» (Τάσος Παπαναστασίου) και «Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς» (Θοδωρής Παπαθεοδώρου).
Μια γεύση από τη ροή
Ένα γράμμα γίνεται ο δρόμος προς όσα έμειναν ανείπωτα.
Το μόνο στοιχείο που διαθέτει για να ξετυλίξει το κουβάρι του παρελθόντος είναι ένα γράμμα που της δίνει η μητέρα της. Της υπόσχεται πως, αν το παραδώσει σε μια παλιά της φίλη, θα μάθει όλη την αλήθεια.
Το νησί · Victoria Hislop
Όταν τα δύσκολα χρόνια κάνουν την ειρήνη να μοιάζει ξένη.
«Ώρες ώρες ξεχνάω πως υπήρξαν εποχές χωρίς πόλεμο, χρόνια χωρίς φόβο, χωρίς τρεχαλητό, μπουντρούμια κι εκτελέσεις, χρόνια δίχως πόνο. Υπάρχουν νύχτες που προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου εκείνα τα χρόνια και δεν μπορώ, νομίζω πως δεν αφορούν εμένα, πως κάπου άκουσα γι’ αυτά, κάπου, κάτι διάβασα». Η Μέλπω χαμογελάει γλυκόπικρα. Συμφωνεί με τα λεγόμενα της φίλης της. Κι αυτήν το ίδιο συναίσθημα της έλλειψης την πνίγει ώρες ώρες, ένα κενό η ζωή της, νομίζει πως, αν βγάλει την παρανομία, τις ολομέλειες, τις διαδηλώσεις, τις υψωμένες γροθιές, τις σφαίρες και τις μάχες, δε θα μείνει τίποτα. «Γι’ αυτό κρατάω πάντα πάνω μου το κόκκινο μαντίλι της Φανούλας μου.
Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς · Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Η αναμονή μακραίνει τον χρόνο· η επιστροφή τον κάνει να τρέχει.
Ο ίδιος διάλεγε για τον πατέρα το καλύτερο κρασί απ’ όλο το Ζαγόρι. Η οικογενειακή ζωή στα Ζαγόρια κυλούσε ήρεμα, όπως έπρεπε, με όλους τους κανόνες, είτε ο πατέρας ήτανε κοντά μας, είτε έλειπε μακριά για τις δουλειές του. Όμως η παρουσία του άλλαζε τους ρυθμούς της ζωής όλων μας. Όταν έλειπε, ο χρόνος δεν κυλούσε κι όταν ήτανε κοντά μας, έτρεχε όλο και πιο γρήγορα. Οι οδηγίες δεν γίνονταν ποτέ διαταγές, οι επιθυμίες ποτέ εντολές και πάντοτε «να πάμε» ή «να κάνουμε», «να φροντίσουμε», όλα αφορούσαν όλους. Η ζωή οριζόταν απ’ τους κύκλους της αναμονής για την επιστροφή και τους κύκλους της ετοιμασίας μέχρι να ξαναφύγει. Ο Αϊ-Δημήτρης κι ο Αϊ-Γιώργης θυμίζανε το γύρισμα του χρόνου κάθε έξι μήνες.
Η αναζήτηση · Νίκος Θέμελης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή