Οι καιροί της μνήμης
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2012
Στο τέλος του Εμφυλίου, άνθρωποι αναγκάζονται να αφήσουν πίσω τον τόπο και τους δικούς τους, χωρίς να ξέρουν αν θα επιστρέψουν.
Ατμόσφαιρα: θλίψη, λαχτάρα και μελαγχολία. Μιλά για τον πόλεμο, τη μνήμη και το σπίτι.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Τα σύνορα χωρίζουν ανθρώπους από μια πατρίδα που παραμένει δική τους.
«Η δικιά μου πατρίδα δε φαίνεται από δω», έκανε ήρεμα ο Οδυσσέας κι άπλωσε το χέρι του αγκαλιάζοντας τη Γιάννα, που καθόταν ψηλά στο αλβανικό ύψωμα δυο μέρες τώρα και κοιτούσε τα φλεγόμενα σύνορα. «Ούτε από εκεί όπου θα πάμε να ζήσουμε θα φαίνεται η πατρίδα». «Θα την ξαναδούμε άραγε;» «Κανείς δεν ξέρει...» «Όταν περνάει από το νου μου ότι μπορεί να μην ξανάρθω ποτέ...» «Μην το σκέφτεσαι αυτό, Γιάννα μου, δεν ωφελεί». «Ποιος να το ’λεγε, ε; Η νίκη είναι σίγουρη έλεγαν, ο λαός δε νικιέται έλεγαν, το δίκιο δε χάνει ποτέ έλεγαν. Έτσι έλεγαν και τώρα είμαστε από δω και μας χωρίζει μια γραμμή φωτιάς. Εμείς κι εκείνοι, οι εχθροί. Λάθος. Μόνο εκείνοι πια». Ο Οδυσσέας σηκώθηκε και την τράβηξε μαζί του. «Πάμε...» της είπε χαμηλόφωνα. «Ξένα ό,τι ήξερες. Σκέπασε τη μνήμη σου. Κοίτα μπροστά!» Η Γιάννα γέλασε πικρά. «Δεν ωφελεί... Θοδωρής Παπαθεοδώρου.Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου γράφει ιστορικά μυθιστορήματα που κοιτούν τις πρόσφατες δεκαετίες της Ελλάδας.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Οι κόρες της λησμονιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2011
Μια μητέρα μιλά για τον Εμφύλιο μέσα από τον χωρισμό, τη σιωπή και την επίμονη ελπίδα να ξανασμίξει με την κόρη της.
Γη της πικραμένης Παναγιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2024
Μέσα από τα μάτια μιας νοσηλεύτριας, μια οικογένεια προσπαθεί να κρατηθεί ενωμένη στην Αμμόχωστο του 1974.
Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2019
Στη μεταπολεμική Ελλάδα, γυναίκες αναζητούν τους δικούς τους και παλεύουν να κρατήσουν την ελπίδα μέσα στη βία και τη σιωπή.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Οι καιροί της μνήμης»;
- Ατμόσφαιρα: θλίψη, λαχτάρα και μελαγχολία. Μιλά για τον πόλεμο, τη μνήμη και το σπίτι.
- Τι να διαβάσω μετά το «Οι καιροί της μνήμης»;
- Αν σου άρεσε το «Οι καιροί της μνήμης», δοκίμασε «Η χερσόνησος με τα άδεια σπίτια» (David Ucles), «Τζον, γιος του Τζον» (Douglas Stuart) και «Πατριδογνωσία» (Τάσος Τέλλογλου).
Μια γεύση από τη ροή
Σ’ αυτό το χωριό, ακόμα και η λογική μαθαίνει τα τοπικά έθιμα.
Αφού προσπέρασε μερικά πρανή και γύρισε πίσω από το μονοπάτι του αυλακιού, μπήκε στο τέταρτο διάζωμα, εκείνο που προοριζόταν για τη θερινή σπορά, όπου τώρα θέριευαν οι βρούβες, οι αγριοκουταλίδες και οι τσουκνίδες. Τις τελευταίες τις χάιδευε καθώς περνούσε αλλά δεν τον τσίμπαγαν, γιατί κρατούσε την ανάσα του καθώς τις άγγιζε. Δεν είχε επιστημονική εξήγηση γι’ αυτό, όπως δεν υπήρχε εξήγηση και για το πώς ένας άλλος συγχωριανός του, ο Τομάς, είχε περπατήσει πάνω στα νερά του τεχνητού φράγματος του Γουαδαλεντίν με το ίδιο ακριβώς τέχνασμα· κρατώντας τον αέρα στα πνευμόνια του. Στην Ιβηρία, τη χώρα όπου βρισκόταν η Χάντουλα, με θέληση και υπομονή και λίγη πίστη, κάποιες φορές η λογική ανατρεπόταν σύμφωνα με τα κέφια των κατοίκων της.
Η χερσόνησος με τα άδεια σπίτια · David Ucles
Να λαχταράς την εγγύτητα και να μην ξέρεις πώς να τη δώσεις.
Αλύτης. Εκαυχήθη ότι εφόνευσε).* Η αδελφή του η Νίτσα μού έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που αναζητούσε την ανθρώπινη ζεστασιά αλλά ήταν ανίκανος να τη δώσει. Εκείνη η σκηνή στα δεκατρία του χρόνια του είχε αφήσει μία χρόνια συναισθηματική αναπηρία. Ενθουσιαζόταν αλλά δεν εμπιστευόταν. Κυκλοφορούσε για χρόνια με ένα πιστόλι στη μετακατοχική Θεσσαλονίκη και αναζητούσε εκδίκηση. Ο Νέστωρ (Νεστορά κης) τον έστειλε στο ασφαλές καταφύγιο, στο Βέλγιο, στη Λιέγη στον Μασκαλιέ. Ο Νέστωρ ήταν συνέταιρος με τον Μασκαλιέ και μπορούσε να του εμπιστευθεί το παιδί του αδελφού του που ήταν δυο φορές παιδί του. Το Βέλγιο θα του προσέφερε ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεχάσει το φονικό, έτσι πίστευε.
Πατριδογνωσία · Τάσος Τέλλογλου
Όταν ο πόθος σε παρασύρει, η στοργή μπορεί να σε κρατήσει.
Άγρια θύελλα ήταν, με συγκλόνιζε, με έσπρωχνε να νιώσω το καθετί με όλο μου το είναι. Ο Λουκάς ήταν το λιμάνι που λαχταρούσα, η γαλήνη, η στοργή. Μούλιαζα στην αγάπη κοντά του. Έζησα δυο νύχτες έρωτα. Με τους δύο άντρες της ζωής μου. Ήταν ανάγκη να διαλέξω ανάμεσά τους. Και γρήγορα μάλιστα. Τι έπρεπε να κάνω; Η ιστορία μιας οικογένειας από την εποχή του πολέμου ως σήμερα. Η ιστορία μιας σπάνιας φιλίας που άντεξε στον χρόνο.
Δύο νύχτες έρωτα · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή