Οι κόρες της λησμονιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2011
Μια μητέρα μιλά για τον Εμφύλιο μέσα από τον χωρισμό, τη σιωπή και την επίμονη ελπίδα να ξανασμίξει με την κόρη της.
Ατμόσφαιρα: θλίψη, λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την οικογένεια, τον πόλεμο και τη μνήμη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Όταν κάποιος είναι ο λόγος να μείνεις, όλα χωρούν σε μια άφιξη.
Ήταν όμως αλήθεια. Δεν πέθανα, κρατήθηκα απ’ την ελπίδα. Τόσα χρόνια ζούσα μόνο για τούτη τη στιγμή. Την ιερή στιγμή που τα βουρκωμένα μάτια μου πρωτοείδαν το βαπόρι να μπαίνει στο λιμάνι και να τη φέρνει ξανά στην αγκαλιά μου. Ένας Θεός ξέρει πώς κρατήθηκα και δε βούτηξα στη θάλασσα απ’ τη λαχτάρα μου να βρεθώ μια ώρα γρηγορότερα κοντά της. Κοντά στον μόνο άνθρωπο που μου απόμεινε, που με κράτησε δεμένη στον ντόκο της ζωής· τη μονάκριβη κόρη μου. Θοδωρής Παπαθεοδώρου.Το μυθιστόρημα στρέφεται στις ζωές απλών ανθρώπων που έζησαν τον Εμφύλιο, μακριά από τα επίσημα μνημεία και τις μεγάλες αφηγήσεις.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Οι καιροί της μνήμης
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2012
Στο τέλος του Εμφυλίου, άνθρωποι αναγκάζονται να αφήσουν πίσω τον τόπο και τους δικούς τους, χωρίς να ξέρουν αν θα επιστρέψουν.
Γη της πικραμένης Παναγιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2024
Μέσα από τα μάτια μιας νοσηλεύτριας, μια οικογένεια προσπαθεί να κρατηθεί ενωμένη στην Αμμόχωστο του 1974.
Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2019
Στη μεταπολεμική Ελλάδα, γυναίκες αναζητούν τους δικούς τους και παλεύουν να κρατήσουν την ελπίδα μέσα στη βία και τη σιωπή.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Οι κόρες της λησμονιάς»;
- Ατμόσφαιρα: θλίψη, λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την οικογένεια, τον πόλεμο και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Οι κόρες της λησμονιάς»;
- Αν σου άρεσε το «Οι κόρες της λησμονιάς», δοκίμασε «Δύο νύχτες έρωτα» (Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη), «Οι παστρικές» (Σόφη Θεοδωρίδου) και «Πάγος και αστροφεγγιά» (Σάρα Τζ. Μάας).
Μια γεύση από τη ροή
Όταν ο πόθος σε παρασύρει, η στοργή μπορεί να σε κρατήσει.
Άγρια θύελλα ήταν, με συγκλόνιζε, με έσπρωχνε να νιώσω το καθετί με όλο μου το είναι. Ο Λουκάς ήταν το λιμάνι που λαχταρούσα, η γαλήνη, η στοργή. Μούλιαζα στην αγάπη κοντά του. Έζησα δυο νύχτες έρωτα. Με τους δύο άντρες της ζωής μου. Ήταν ανάγκη να διαλέξω ανάμεσά τους. Και γρήγορα μάλιστα. Τι έπρεπε να κάνω; Η ιστορία μιας οικογένειας από την εποχή του πολέμου ως σήμερα. Η ιστορία μιας σπάνιας φιλίας που άντεξε στον χρόνο.
Δύο νύχτες έρωτα · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
Η μνήμη μιας απώλειας χωρά ακόμη και στο πιο ήσυχο γεύμα.
Εξακολουθούσα να θυμάμαι εκείνη την στιγμή, στον ύπνο και τον ξύπνιο μου. Την όψη του προσώπου του, την ακινησία του στήθους του, το σπάσιμο του δεσμού ανάμεσά μας. Εξακολουθούσα να αισθάνομαι εκείνο το κενό στο στήθος μου, εκεί όπου φώλιαζε κάποτε ο δεσμός, εκεί όπου φώλιαζε... αυτός. Ακόμη και τώρα που ο δεσμός αυτός ρέει πάλι ανάμεσά μας σαν ποταμός αστροκέντητης νυχτιάς, η ηχώ του χαμού του επιμένει να αντηχεί· να με αποσπά από τον ύπνο· να με αποσπά από μια συζήτηση, από τη ζωγραφική που τόσο αγαπώ, από την απόλαυση ενός γεύματος.
Πάγος και αστροφεγγιά · Σάρα Τζ. Μάας
Μια ταμπέλα τη συνοδεύει· μαζί της, η ελπίδα για αγάπη.
Hταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.
Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει · Μαρία Τζιρίτα
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή