Οι παστρικές
Σόφη Θεοδωρίδου, 2026
Μια προσφυγοπούλα φτάνει στην Αθήνα χωρίς τίποτα. Η καλοσύνη δύο γυναικών τής ανοίγει δρόμο για μια νέα ζωή.
Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα, νοσταλγία και θλίψη. Μιλά για τη φιλία, το σπίτι και την αγάπη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ποιο όνομα χωρά τη ζωή που αφήνεις πίσω;
Όταν η Πιπίτσα ανέβηκε στον πάνω όροφο, η Μαρίκα συνέχισε: «Εμένα με λένε Μαρίκα Χατζηνικολάου κι η κοπέλα που μόλις έφυγε είναι η Πιπίτσα. Θα μου πεις και το δικό σου όνομα;» © Σόφη Θεοδωρίδου, 2026/© ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2026 ΟΙ Π Α Σ Τ Ρ Ι Κ Έ Σ Κάτι σκάλωσε στον λαιμό της κοπέλας. Από τότε που είχε έρθει στην Ελλάδα, στην καραντίνα πρώτα, στο Καραμπουρνάκι της Καλαμαριάς, που θεωρούνταν κολαστήριο απ’ όσους ανθρώπους τη βίωσαν, και μετά τριγυρίζοντας στη Σαλονίκη, είχε ξεσυνηθίσει στην καλοσύνη των ανθρώπων και τώρα αυτή η ευσπλαχνία την άγγιξε. Κάποτε λεγόταν Καλλιρρόη, σκέφτηκε, μα από τότε που εξαναγκάστηκε να πράξει εκείνο, δεν της άξιζε το παλιό της όνομα. Αυτό ήταν το όνομα που τη συνέδεε με την παλιά της ύπαρξη, την ανέγγιχτη. Καταλάβαινε όμως ότι έπρεπε να τ’ αφήσει πίσω της το παρελθόν, αν ήθελε να έχει μέλλον. Σόφη Θεοδωρίδου.Η ιστορία ξεκινά στον απόηχο της Καταστροφής του 1922 και ακολουθεί πρόσφυγες που προσπαθούν να ξαναστήσουν τη ζωή τους στην Ελλάδα.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Οι παστρικές»;
- Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα, νοσταλγία και θλίψη. Μιλά για τη φιλία, το σπίτι και την αγάπη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Οι παστρικές»;
- Αν σου άρεσε το «Οι παστρικές», δοκίμασε «Οι κόρες της λησμονιάς» (Θοδωρής Παπαθεοδώρου), «Ιμαρέτ» (Γιάννης Καλπούζος) και «Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει» (Μαρία Τζιρίτα).
Μια γεύση από τη ροή
Όταν κάποιος είναι ο λόγος να μείνεις, όλα χωρούν σε μια άφιξη.
Ήταν όμως αλήθεια. Δεν πέθανα, κρατήθηκα απ’ την ελπίδα. Τόσα χρόνια ζούσα μόνο για τούτη τη στιγμή. Την ιερή στιγμή που τα βουρκωμένα μάτια μου πρωτοείδαν το βαπόρι να μπαίνει στο λιμάνι και να τη φέρνει ξανά στην αγκαλιά μου. Ένας Θεός ξέρει πώς κρατήθηκα και δε βούτηξα στη θάλασσα απ’ τη λαχτάρα μου να βρεθώ μια ώρα γρηγορότερα κοντά της. Κοντά στον μόνο άνθρωπο που μου απόμεινε, που με κράτησε δεμένη στον ντόκο της ζωής· τη μονάκριβη κόρη μου.
Οι κόρες της λησμονιάς · Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Μια ταμπέλα τη συνοδεύει· μαζί της, η ελπίδα για αγάπη.
Hταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.
Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει · Μαρία Τζιρίτα
Όταν γράφεις την πρώτη ρωγμή στην εικόνα της οικογένειας.
Άρχισαν να απομακρύνονται βιαστικά από το γεωλογικό πάρκο, λες και τους κυνηγούσαν. Σήκωσα τα μάτια μου από τον υπολογιστή. Τα ένιωθα βουρκωμένα, σαν της Μελάνθης. Ήταν η πρώτη φορά που ανάγκασα την τρυφερή, αθώα μου ηρωίδα να πληγωθεί τόσο. Την έσπρωξα στον περίπλοκο κι απατηλό κόσμο των ενηλίκων, δεκατριών χρονών κοριτσάκι μονάχα. Κλόνισα το σύστημα αξιών μέσα στο ίδιο της το σπίτι, σε μια ηλικία που ξεκινούσε να αναπτύσσεται η ταυτότητά της, © Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2023 / © ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2023 που ετοιμαζόταν να αποδείξει την αξία της στον εαυτό της και στους άλλους.
Το μπλε ζαφείρι · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή