Λουκής Λάρας
Δημήτριος Βικέλας (1835–1908), 1879
★ 3.68 from 106 ratings on Goodreads
A survivor of the Chios massacre looks back on exile, poverty and the small kindnesses that saved him — a first-person reckoning with what war leaves behind. A quiet, first-person recollection moves through war and exile at a slow, elegiac pace, holding family and home in lyrical, sorrowful memory.
Feels like nostalgia, grief and serenity. About war, family and memory.
Who it’s for
You may like this if you are drawn to civilian testimony from the Greek Revolution and to a humane, non-heroic voice. Be aware that the Greek is formal and archaic, and the pace can feel slow, especially through the reflective stretches.
Why read it
It offers a grounded, compassionate view of what war leaves behind, and a reminder that ordinary lives and small kindnesses carry their own weight.
Pages from the book
What people do in burnt districts, wandering the ruins of their own homes.
Τοιούτος ο άνθρωπος. Προσκολλάται τοσούτω μάλλον εις ό,τι αγαπά, καθόσον κινδυνεύει να το απολέση. Όταν δε η απώλεια σφραγισθή και η ελπίς απέλθη, τότε προ πάντων η χηρευμένη καρδία αισθάνεται οπόσην περιέκλειεν αγάπην. Ούτω πλανώμεθα εις τα κοιμητήρια και καθήμεθα επί των πλακών, αι οποίαι σκεπάζουν τα λείψανα των απελθόντων αγαπητών μας. Ούτω μετά πυρκαϊάν αποτεφρώσασαν ολόκληρον συνοικίαν, βλέπεις ανθρώπους πλανωμένους εντός των καπνιζόντων εισέτι ερειπίων, και αναζητούντας τα ίχνη των εστιών των, και βλέποντας επί ώρας τον χώρον, όπου υψούτο η διαμονή των και τους λίθους, οίτινες απετέλουν του κοιτώνος των τους τοίχους. What you only understand about your father after he dies.
Ιδού του πατρικού εκείνου μειδιάματος η έννοια. Με ηγάπα ο πατήρ μου• με ηγάπα περιπαθώς. Ποτέ δεν μου το απέδειξε δι’ εκχύσεων ή επιδείξεων τρυφερότητας. Μόνον αφού απέθανε και δεν τον είχα πλησίον μου, και ανεπόλουν τας περιπέτειας και τα ελάχιστα περιστατικά της πολυετούς συμβιώσεως μας, τότε μόνον ενόησα και εξετίμησα ακριβώς τον βαθμόν της προς εμέ στοργής του. Διατί τούτο ; Αρά γε διότι απαιτείται να απολέσωμέν τι, όπως αισθανθώμεν την αξίαν του όλην; Ή μη διότι αι συμφοραί και τα δεινοπαθήματά μου ήνοιξαν βραδύτερον τον νουν και μου επλάτυναν την καρδίαν; The old uncle who predicted every disaster — and the young men who did not listen.
Από της παιδικής ηλικίας δεν είχα ίδει τον θείον μου, αλλά τον ενθυμούμην μετά σεβασμού πάντοτε, η δε βραχεία τότε πλησίον του διαμονή μου επηύξησε την εκτίμησιν της φρονήσεως και της αρετής του. Διότι μας προείπεν όσα επέπρωτο να πάθη η Χίος. Μας προείπε τας σφαγάς, τας λεηλασίας, τους εξανδραποδισμούς, τον εκπατρισμόν και την διασποράν, όσα ενί λόγω κατόπιν συνέβησαν. Εν γένει δε κατεδίκαζεν ως πρόωρον την Επανάστασιν και έβλεπε τα πάντα εις το μέλλον σκοτεινά και μαύρα. Αλλ’ ήτο γέρων και ετρέφετο εις την ερημίαν με της πείρας και των βιβλίων τα διδάγματα. Μη θα εγίνετο ποτέ ουδαμού επανάστασις εάν δεν υπήρχον της νεότητος η τόλμη και η απειρία; Οι γέροντες φύσει κλίνουν προς την απραξίαν ή την αναβολήν συμβουλεύουν υπομονήν και φρόνησιν. Το αισθάνομαι ήδη και εξ ιδίας πείρας το γνωρίζω. What readers say
Readers often find this a moving, sympathetic portrait of an ordinary civilian during the revolution, valuing its humane, non-heroic perspective and testimony-like feel. An indifferent reaction also appears, while the classical Greek and slower pace are noted as barriers.
Δημήτριος Βικέλας.Vikelas wrote this novel in 1879, decades before he became the first president of the International Olympic Committee, a job he took on in 1894.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Λουκής Λάρας for me?
- You may like this if you are drawn to civilian testimony from the Greek Revolution and to a humane, non-heroic voice. Be aware that the Greek is formal and archaic, and the pace can feel slow, especially through the reflective stretches.
- What is Λουκής Λάρας like?
- A quiet, first-person recollection moves through war and exile at a slow, elegiac pace, holding family and home in lyrical, sorrowful memory. Feels like nostalgia, grief and serenity. About war, family and memory.
- What should I read after Λουκής Λάρας?
- If you liked Λουκής Λάρας, try Καλλίτσα (Αργύρης Εφταλιώτης), Η πατρίδα (Ανδρέας Καρκαβίτσας) and Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη (Ιωάννης Βλαχογιάννης).
A taste of the feed
Inside the walls, the lice and the worms are arguing over the wounded.
Απόξω μαθαίναμεν ότι διαλύθηκαν· τους κυρίεψε ο Μπραΐμης κι’ ο Κιτάγιας. Αυτό μαθαίναμεν από τους Τούρκους· ότι μας κλείσαν στενά. Αφού μπήκε ο Κριτζώτης κι’ ο Μαμούρης, μας ζώσαν ολόγυρα το κάστρο με χαρακώματα κι’ ασκέρια πολλά μέσα ’σ αυτά. Το κάστρο πολεμοφόδια δεν είχε, ούτε άλλον ζαϊρέ όξω από κριθάρι μόνον. Χάθηκε ο ζαϊρές εξ αιτίας της ακαταστασίας των ανόητων. Κι’ αλοιφή και ξανθά δεν είχαμε τελείως. Κι’ όσοι πληγώνονταν πέθαιναν οι περισσότεροι, ότι βρωμούσαν· και μάλλωνε η ψείρα με το σκουλήκι. Τη βρώμα να υπόφερνε ο πληγωμένος, την ψείρα και πόνους ή την πείνα; Κι’ από αυτά πέθαιναν οι περισσότεροι. Εγώ τους έδινα ολίγον ζαϊρέ και κρασί να πλένουν τους γεράδες. Κι’ απολπίστηκαν όλοι.
Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη · Ιωάννης Βλαχογιάννης
The questions we never got to ask outlive the person we meant them for.
Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.
Το Βιβλίο της Εξαφάνισης · Ibtisam Azem
The first day of a life with no purpose left in it.
I stood until all had passed, hardly knowing what I would do—I had no weapon, nor did I hardly wish to fight, neither did I contemplate recovering the bodies of my loved ones, for that was forbidden. I did not pray, nor did I resolve to do anything in particular, for I had no purpose left. I finally followed the tribe silently, keeping just within hearing distance of the soft noise of the feet of the retreating Apaches.
Geronimo’s Story of His Life · Geronimo
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed