Βιβλία σαν το «Geronimo’s Story of His Life»

«Ἄτρομος πάντοτε εἰς τοὺς πολέμους, ἀτρομώτερος πολὺ ἐφάνη καθ’ ὃ διάστημα ἦτον ἀρχηγὸς τῶν κατὰ τὴν Στερεὰν Ἑλλάδα στρατευμάτων· τότε εἶχε ψωμὶ καὶ αὐτός, ὅταν εἶχαν καὶ οἱ ἀγαπητοί τοῦ Ἕλληνες· ἡ κλίνη του ἦτον κλίνη ἁπλοῦ στρατιώτου· πρωταγωνιστὴς ἐπαρουσιάζετο, καὶ τὴν τιμὴν τοῦ ἀγῶνος ὅλην τὴν ἀπέδιδεν εἰς ἄλλους· ἐνθουσιασμένος διὰ τὴν παληκαριάν, ὡς παληκάρι καὶ ὁ ἴδιος, τὴν ἐτιμοῦσεν ὅπου τὴν ἔβλεπε καὶ τὴν ἀντάμειβε πλουσιοπάροχα· τοὺς γνωστοὺς διὰ τὴν ἀνδρείαν τοὺς ἔκραζε κατ’ ὄνομα, ὅταν ἐξεσπάθωνεν ἐν καιρῷ μάχης, διὰ νὰ τὸν ἀκολουθήσουν· ἔβγανε τὰ πιστόλια του ἀπὸ τὴν μέσην του καὶ μὲ αὐτὰ εἰς ἀνταμοιβὴν παληκαριὰς ἐστόλιζε τοῦ παληκαριοῦ τὴν μέσην· ἔλυε τὴν ζώνην του καὶ ἔδιδεν εἰς τὰς ἀνάγκας τοῦ πολέμου καὶ τὸ ὕστερον νόμισμά του».

Απόξω μαθαίναμεν ότι διαλύθηκαν· τους κυρίεψε ο Μπραΐμης κι’ ο Κιτάγιας. Αυτό μαθαίναμεν από τους Τούρκους· ότι μας κλείσαν στενά. Αφού μπήκε ο Κριτζώτης κι’ ο Μαμούρης, μας ζώσαν ολόγυρα το κάστρο με χαρακώματα κι’ ασκέρια πολλά μέσα ’σ αυτά. Το κάστρο πολεμοφόδια δεν είχε, ούτε άλλον ζαϊρέ όξω από κριθάρι μόνον. Χάθηκε ο ζαϊρές εξ αιτίας της ακαταστασίας των ανόητων. Κι’ αλοιφή και ξανθά δεν είχαμε τελείως. Κι’ όσοι πληγώνονταν πέθαιναν οι περισσότεροι, ότι βρωμούσαν· και μάλλωνε η ψείρα με το σκουλήκι. Τη βρώμα να υπόφερνε ο πληγωμένος, την ψείρα και πόνους ή την πείνα; Κι’ από αυτά πέθαιναν οι περισσότεροι. Εγώ τους έδινα ολίγον ζαϊρέ και κρασί να πλένουν τους γεράδες. Κι’ απολπίστηκαν όλοι.

Τοιούτος ο άνθρωπος. Προσκολλάται τοσούτω μάλλον εις ό,τι αγαπά, καθόσον κινδυνεύει να το απολέση. Όταν δε η απώλεια σφραγισθή και η ελπίς απέλθη, τότε προ πάντων η χηρευμένη καρδία αισθάνεται οπόσην περιέκλειεν αγάπην. Ούτω πλανώμεθα εις τα κοιμητήρια και καθήμεθα επί των πλακών, αι οποίαι σκεπάζουν τα λείψανα των απελθόντων αγαπητών μας. Ούτω μετά πυρκαϊάν αποτεφρώσασαν ολόκληρον συνοικίαν, βλέπεις ανθρώπους πλανωμένους εντός των καπνιζόντων εισέτι ερειπίων, και αναζητούντας τα ίχνη των εστιών των, και βλέποντας επί ώρας τον χώρον, όπου υψούτο η διαμονή των και τους λίθους, οίτινες απετέλουν του κοιτώνος των τους τοίχους.

Every neck is stretched further, and every eye strained wider. Away across the endless dead level of the prairie a black speck appears against the sky, and it is plain that it moves. Well, I should think so! In a second or two it becomes a horse and rider, rising and falling, rising and falling—sweeping toward us nearer and nearer—growing more and more distinct, more and more sharply defined—nearer and still nearer, and the flutter of the hoofs comes faintly to the ear—another instant a whoop and a hurrah from our upper deck, a wave of the rider’s hand, but no reply, and man and horse burst past our excited faces, and go winging away like a belated fragment of a storm!

Sally Dupré, from the high porch of her houseStared at the road. They would be here soon enough.She had waved a flag the last time they went away.This time she would wave her hand or her handkerchief.That was what women did. The column passed byAnd the women waved, and it came back and they waved,And, in between, if you loved, you lived by a dullClock of long minutes that passed like sunbonneted womenEach with the same dry face and the same set hands.I have read, they have told me that love is a pretty godWith light wings stuck to his shoulders. They did not tell meThat love is nursing a hawk with yellow eyes,That love is feeding your heart to the beak of the hawkBecause an old woman, gossiping, uttered a name.

“Ah; gentlemen, that is something like. This paper also states that she is very intelligent.” “Eight hundred.” “She is a devoted Christian, and perfectly trustworthy.” “Nine hundred.” “Nine fifty.” “Ten.” “Eleven.” “Twelve hundred.” Here the sale came to a dead stand. The auctioneer stopped, looked around, and began in a rough manner to relate some anecdotes relative to the sale of slaves, which, he said, had come under his own observation. At this juncture the scene was indeed strange. Laughing, joking, swearing, smoking, spitting, and talking kept up a continual hum and noise amongst the crowd; while the slave-girl stood with tears in her eyes, at one time looking towards her mother and sister, and at another towards the young man whom she hoped would become her purchaser. “The chastity of this girl is pure; she has never been from under her mother’s care; she is a virtuous creature.”