Τύχη βουνό
Ρίτσαρντ Όσμαν, 2024
Mystery, thriller & crime Literary fiction
A sharp, warm crime novel about friendship, family friction and the trouble that follows when the Thursday Murder Club gets involved.
Feels like humor, tenderness and unease. About family, friendship and morality.
A page from the book
A family moment can hold both the life you lived and the one you imagined.
Έτσι, τέλος πάντων, τα είπα όλα αυτά στην Τζοάνα. Ήξερα ότι ήμουν σε θέση άμυνας και σκέφτηκα πως, αν ανέφερα τον Τζέρι, μπορεί να κέρδιζα λίγο χρόνο. Κι όταν αυτή με αγκάλιασε και είπε «Φαντάζομαι διαρκώς τον μπαμπά να με συνοδεύει στην εκκλησία», κι όταν εγώ –που δε χρειαζόταν να το φανταστώ γιατί το είχα φανταστεί τόσες φορές, ώστε είχε γίνει αληθινό για μένα– την αγκάλιασα επίσης, συνειδητοποίησα ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι πάντα Μπρίτζερτον. Ρίτσαρντ Όσμαν.Richard Osman is also a television presenter and producer; his first novel, The Thursday Murder Club, became a bestseller before he left television presenting.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Τύχη βουνό like?
- Feels like humor, tenderness and unease. About family, friendship and morality.
- What should I read after Τύχη βουνό?
- If you liked Τύχη βουνό, try Άνθρωποι με άγχος (Φρέντρικ Μπάκμαν), Ο μυστηριώδης επισκέπτης (Nita Prose) and Το αστείο (Γιάννης Παλαβός).
A taste of the feed
What do you owe a stranger in the one moment that matters?
Φυσικά όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση μ’ εσάς. Ή μάλλον έχουν μια μικρή σχέση και μ’ εσάς. Γιατί είστε ένας συνηθισμένος, συμπαθητικός άνθρωπος. Είστε, δεν είστε; Τι θα κάνατε αν βλέπατε κάποιον να στέκεται πάνω στην κουπαστή της γέφυρας; Εκείνη την ώρα δεν θα υπήρχαν σωστές ή λάθος λέξεις. Έτσι δεν είναι; Θα κάνατε ό,τι περνούσε από το χέρι σας για να πείσετε τον άντρα να μην πηδήσει στο κενό. Δεν θα ήταν γνωστός σας, αλλά μέσα σε όλους μας υπάρχει κληροδοτημένο ένα ένστικτο που μας κάνει να μην αφήνουμε τους συνανθρώπους μας να αυτοκτονούν, ακόμη κι αν μας είναι εντελώς άγνωστοι.
Άνθρωποι με άγχος · Φρέντρικ Μπάκμαν
The dignity of work is harder to dismiss when its worker speaks back.
Σκέφτεστε ότι η δουλειά μου είναι ταπεινή, ότι της αρμόζει περισσότερο η ντροπή παρά η υπερηφάνεια. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να σας υποδείξω τι να σκέφτεστε, αλλά ΚΤΤΜΓ (κατά την ταπεινή μου γνώμη), είστε φουλ λάθος. Με συγχωρείτε. Ήμουν λίγο απότομη. Όσο ζούσε η γιαγιά, με συμβούλευε να προσέχω τον τόνο μου και με νουθετούσε όταν πιθανόν προσέβαλλα τους άλλους. Θα σας πω κάτι ενδιαφέρον: Παρόλο που η γιαγιά είναι νεκρή, εγώ συνεχίζω να ακούω τη φωνή της στο κεφάλι μου. Δεν είναι ενδιαφέρον πώς ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει το ίδιο παρών μετά θάνατον όσο και όταν ζούσε; Είναι κάτι που συλλογίζομαι συχνά τον τελευταίο καιρό. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται.
Ο μυστηριώδης επισκέπτης · Nita Prose
A borrowed password becomes a measure of what we owe.
Δυο καλοκαίρια ολόκληρα, όταν πήγαινα στο χωριό για διακοπές, έκλεβα δίκτυο από το γείτονα. Στην αρχή το είχε ανοιχτό, χωρίς κωδικό. Όταν κατάλαβε ότι κάποιος τον έκλεβε, έβαλε password. Μια μέρα στο καφενείο τον ρώτησα την ημερομηνία γέννησής του, δήθεν ότι ήθελα να μάθω το ζώδιό του. Γύρισα σπίτι και πληκτρολόγησα τους αριθμούς. Δυο καλοκαίρια έτσι κατέβαζα μουσική. Ως κι ευχετήρια κάρτα σκέφτηκα να του στείλω στα γενέθλιά του. Σήμερα, 19 Ιουνίου 2009, μόλις πήρα την άδειά μου, μπήκα στο λεωφορείο για το χωριό. Φτάνω και βλέπω απέναντι φέρετρο. Γνέφω στη μάνα μου. «Τον χτύπησε αυτοκίνητο» είπε. «Πήγε άδικα, τόσο νέος». Ανέβηκα στο δωμάτιό μου, άνοιξα το λάπτοπ και πληκτρολόγησα το password: δούλευε ρολόι.
Το αστείο · Γιάννης Παλαβός
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed