Τύχη βουνό
Ρίτσαρντ Όσμαν, 2024
Αστυνομικά και θρίλερ Λογοτεχνική πεζογραφία
Ένα ζεστό, πνευματώδες αστυνομικό μυθιστόρημα για τη φιλία, τις οικογενειακές τριβές και τα μπλεξίματα της παρέας του Κλαμπ Φόνων της Πέμπτης.
Ατμόσφαιρα: χιούμορ, τρυφερότητα και ανησυχία. Μιλά για την οικογένεια, τη φιλία και την ηθική.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Μια οικογενειακή στιγμή χωρά τη ζωή που έζησες και εκείνη που φαντάστηκες.
Έτσι, τέλος πάντων, τα είπα όλα αυτά στην Τζοάνα. Ήξερα ότι ήμουν σε θέση άμυνας και σκέφτηκα πως, αν ανέφερα τον Τζέρι, μπορεί να κέρδιζα λίγο χρόνο. Κι όταν αυτή με αγκάλιασε και είπε «Φαντάζομαι διαρκώς τον μπαμπά να με συνοδεύει στην εκκλησία», κι όταν εγώ –που δε χρειαζόταν να το φανταστώ γιατί το είχα φανταστεί τόσες φορές, ώστε είχε γίνει αληθινό για μένα– την αγκάλιασα επίσης, συνειδητοποίησα ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι πάντα Μπρίτζερτον. Ρίτσαρντ Όσμαν.Ο Ρίτσαρντ Όσμαν είναι επίσης τηλεοπτικός παρουσιαστής και παραγωγός. Το πρώτο του μυθιστόρημα, «Το κλαμπ φόνων της Πέμπτης», έγινε μπεστ σέλερ.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Τύχη βουνό»;
- Ατμόσφαιρα: χιούμορ, τρυφερότητα και ανησυχία. Μιλά για την οικογένεια, τη φιλία και την ηθική.
- Τι να διαβάσω μετά το «Τύχη βουνό»;
- Αν σου άρεσε το «Τύχη βουνό», δοκίμασε «Άνθρωποι με άγχος» (Φρέντρικ Μπάκμαν), «Ο μυστηριώδης επισκέπτης» (Nita Prose) και «Το αστείο» (Γιάννης Παλαβός).
Μια γεύση από τη ροή
Τι χρωστάς σε έναν άγνωστο τη μοναδική στιγμή που μετρά;
Φυσικά όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση μ’ εσάς. Ή μάλλον έχουν μια μικρή σχέση και μ’ εσάς. Γιατί είστε ένας συνηθισμένος, συμπαθητικός άνθρωπος. Είστε, δεν είστε; Τι θα κάνατε αν βλέπατε κάποιον να στέκεται πάνω στην κουπαστή της γέφυρας; Εκείνη την ώρα δεν θα υπήρχαν σωστές ή λάθος λέξεις. Έτσι δεν είναι; Θα κάνατε ό,τι περνούσε από το χέρι σας για να πείσετε τον άντρα να μην πηδήσει στο κενό. Δεν θα ήταν γνωστός σας, αλλά μέσα σε όλους μας υπάρχει κληροδοτημένο ένα ένστικτο που μας κάνει να μην αφήνουμε τους συνανθρώπους μας να αυτοκτονούν, ακόμη κι αν μας είναι εντελώς άγνωστοι.
Άνθρωποι με άγχος · Φρέντρικ Μπάκμαν
Η αξία της δουλειάς αλλάζει όταν μιλά εκείνη που την κάνει.
Σκέφτεστε ότι η δουλειά μου είναι ταπεινή, ότι της αρμόζει περισσότερο η ντροπή παρά η υπερηφάνεια. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να σας υποδείξω τι να σκέφτεστε, αλλά ΚΤΤΜΓ (κατά την ταπεινή μου γνώμη), είστε φουλ λάθος. Με συγχωρείτε. Ήμουν λίγο απότομη. Όσο ζούσε η γιαγιά, με συμβούλευε να προσέχω τον τόνο μου και με νουθετούσε όταν πιθανόν προσέβαλλα τους άλλους. Θα σας πω κάτι ενδιαφέρον: Παρόλο που η γιαγιά είναι νεκρή, εγώ συνεχίζω να ακούω τη φωνή της στο κεφάλι μου. Δεν είναι ενδιαφέρον πώς ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει το ίδιο παρών μετά θάνατον όσο και όταν ζούσε; Είναι κάτι που συλλογίζομαι συχνά τον τελευταίο καιρό. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται.
Ο μυστηριώδης επισκέπτης · Nita Prose
Ένας κλεμμένος κωδικός γίνεται μέτρο μιας μικρής οφειλής.
Δυο καλοκαίρια ολόκληρα, όταν πήγαινα στο χωριό για διακοπές, έκλεβα δίκτυο από το γείτονα. Στην αρχή το είχε ανοιχτό, χωρίς κωδικό. Όταν κατάλαβε ότι κάποιος τον έκλεβε, έβαλε password. Μια μέρα στο καφενείο τον ρώτησα την ημερομηνία γέννησής του, δήθεν ότι ήθελα να μάθω το ζώδιό του. Γύρισα σπίτι και πληκτρολόγησα τους αριθμούς. Δυο καλοκαίρια έτσι κατέβαζα μουσική. Ως κι ευχετήρια κάρτα σκέφτηκα να του στείλω στα γενέθλιά του. Σήμερα, 19 Ιουνίου 2009, μόλις πήρα την άδειά μου, μπήκα στο λεωφορείο για το χωριό. Φτάνω και βλέπω απέναντι φέρετρο. Γνέφω στη μάνα μου. «Τον χτύπησε αυτοκίνητο» είπε. «Πήγε άδικα, τόσο νέος». Ανέβηκα στο δωμάτιό μου, άνοιξα το λάπτοπ και πληκτρολόγησα το password: δούλευε ρολόι.
Το αστείο · Γιάννης Παλαβός
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή