Άνθρωποι με άγχος
Φρέντρικ Μπάκμαν, 2019
A botched bank robbery gathers strangers in one apartment—and reveals how much ordinary people carry, hide and offer one another.
Feels like humor, tenderness and unease. About society, family and morality.
A page from the book
What do you owe a stranger in the one moment that matters?
Φυσικά όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση μ’ εσάς. Ή μάλλον έχουν μια μικρή σχέση και μ’ εσάς. Γιατί είστε ένας συνηθισμένος, συμπαθητικός άνθρωπος. Είστε, δεν είστε; Τι θα κάνατε αν βλέπατε κάποιον να στέκεται πάνω στην κουπαστή της γέφυρας; Εκείνη την ώρα δεν θα υπήρχαν σωστές ή λάθος λέξεις. Έτσι δεν είναι; Θα κάνατε ό,τι περνούσε από το χέρι σας για να πείσετε τον άντρα να μην πηδήσει στο κενό. Δεν θα ήταν γνωστός σας, αλλά μέσα σε όλους μας υπάρχει κληροδοτημένο ένα ένστικτο που μας κάνει να μην αφήνουμε τους συνανθρώπους μας να αυτοκτονούν, ακόμη κι αν μας είναι εντελώς άγνωστοι. Φρέντρικ Μπάκμαν.Backman first published the novel in Swedish in 2019; it was translated into English by Neil Smith.
Books that feel like this
More by Φρέντρικ Μπάκμαν
Νικητές
Φρεντρικ Μπακμαν, 2022
Two forest towns, one shattering storm, and a hockey rink at the center of everything. A whole community's loyalties, rivalries and loves tested on a single night.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Άνθρωποι με άγχος like?
- Feels like humor, tenderness and unease. About society, family and morality.
- What should I read after Άνθρωποι με άγχος?
- If you liked Άνθρωποι με άγχος, try Ο μυστηριώδης επισκέπτης (Nita Prose), Τύχη βουνό (Ρίτσαρντ Όσμαν) and Τυφλά ψάρια (Δημήτρης Σίμος).
A taste of the feed
The dignity of work is harder to dismiss when its worker speaks back.
Σκέφτεστε ότι η δουλειά μου είναι ταπεινή, ότι της αρμόζει περισσότερο η ντροπή παρά η υπερηφάνεια. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να σας υποδείξω τι να σκέφτεστε, αλλά ΚΤΤΜΓ (κατά την ταπεινή μου γνώμη), είστε φουλ λάθος. Με συγχωρείτε. Ήμουν λίγο απότομη. Όσο ζούσε η γιαγιά, με συμβούλευε να προσέχω τον τόνο μου και με νουθετούσε όταν πιθανόν προσέβαλλα τους άλλους. Θα σας πω κάτι ενδιαφέρον: Παρόλο που η γιαγιά είναι νεκρή, εγώ συνεχίζω να ακούω τη φωνή της στο κεφάλι μου. Δεν είναι ενδιαφέρον πώς ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει το ίδιο παρών μετά θάνατον όσο και όταν ζούσε; Είναι κάτι που συλλογίζομαι συχνά τον τελευταίο καιρό. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται.
Ο μυστηριώδης επισκέπτης · Nita Prose
A family moment can hold both the life you lived and the one you imagined.
Έτσι, τέλος πάντων, τα είπα όλα αυτά στην Τζοάνα. Ήξερα ότι ήμουν σε θέση άμυνας και σκέφτηκα πως, αν ανέφερα τον Τζέρι, μπορεί να κέρδιζα λίγο χρόνο. Κι όταν αυτή με αγκάλιασε και είπε «Φαντάζομαι διαρκώς τον μπαμπά να με συνοδεύει στην εκκλησία», κι όταν εγώ –που δε χρειαζόταν να το φανταστώ γιατί το είχα φανταστεί τόσες φορές, ώστε είχε γίνει αληθινό για μένα– την αγκάλιασα επίσης, συνειδητοποίησα ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι πάντα Μπρίτζερτον.
Τύχη βουνό · Ρίτσαρντ Όσμαν
One word shifts a tender memory into a boundary.
Ντύθηκα με κοφτές κινήσεις, φροντίζοντας να σιγουρευτεί για την ενόχλησή μου. «Τα κάναμε σκατά χθες, το ξέρεις;» «Εγώ δεν είδα να λερώνουμε». «Μιλάω σοβαρά. Ξέρεις πως αυτό που έγινε…» «Ήταν όμορφα…» τη διέκοψα. Ένιωσα τα πρώτα σφιξίματα στην καρδιά. Ήταν η εμπειρία του μπάτσου που με προειδοποιού σε για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει στην επόμενη πρόταση. «Ήταν» είπε σαν να μου έκανε χάρη που το παραδεχόταν, «αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ξαναγίνει». Γαμώ την μπατσο-εμπειρία μου. « Σπίτι σου εννοείς;» ρώτησα, προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο και ένα χαμόγελό της. Μηδέν και στα δύο. «Γενικά, εννοώ». Κοίταξε πίσω της σαν να φοβόταν μην την ακούσει κανείς και συνέχισε ψιθυριστά.
Τυφλά ψάρια · Δημήτρης Σίμος
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed