Η ανατροπή
Νίκος Θέμελης, 1998
Literary fiction Historical fictionContemporary fiction
In turn-of-the-century Trieste, a resignation telegram travels through a city of traders, ambitions and uneasy belonging.
Feels like curiosity, unease and nostalgia. About society, identity and time.
A page from the book
How close can you come to belonging before the difference shows?
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= Η ΑΝΑ Τ ΡΟΠΗ 17 Συνήθιζε να τη χαζεύει από μακριά, λες και τη ζύγιαζε, πότε με ενδιαφέρον και πότε με καχυποψία. Μπορεί να ένιωθε και μειονεκτικά απέναντι σε όλους εκείνους με τα ημίψηλα, ότι ακόμη δεν τους είχε φθάσει. Τραπεζίτες, ασφαλιστές, έμποροι, μηχανικοί, γιατροί και δικηγόροι ήτανε όλοι ένα, στην Όπερα μάλιστα μοιάζανε και αναμεταξύ τους. Ένιωθε να ’ναι άξιος σαν κι αυτούς, σίγουρος γι’ αυτά που πίστευε και υπερήφανος για όσα είχε κάνει, μα πάλι κάτι του ’λειπε, άραγε τι, που τον ξεχώριζε ακόμη από εκείνους. Όσο για την Όπερα την ίδια, τον γέμιζε με ανάμεικτα αισθήματα στη θύμηση της μοναδικής φοράς που είχε πάει με μια οικογένεια Γραικών εμπόρων στην Όπερα της Βιέννης. Νίκος Θέμελης.The novel opens in Trieste, then part of Austria-Hungary, where Greek merchants formed a substantial community.
Books that feel like this
More by Νίκος Θέμελης
Η αναζήτηση
Νίκος Θέμελης, 1999
A boy looks back on family life in Zagori, where trade, changing borders and private loyalties shape the world he inherits.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Η ανατροπή like?
- Feels like curiosity, unease and nostalgia. About society, identity and time.
- What should I read after Η ανατροπή?
- If you liked Η ανατροπή, try Ιμαρέτ (Γιάννης Καλπούζος), Στο δάσος (Tana French) and Το Υπουργείο του Χρόνου (Kaliane Bradley).
A taste of the feed
One word shifts a tender memory into a boundary.
Ντύθηκα με κοφτές κινήσεις, φροντίζοντας να σιγουρευτεί για την ενόχλησή μου. «Τα κάναμε σκατά χθες, το ξέρεις;» «Εγώ δεν είδα να λερώνουμε». «Μιλάω σοβαρά. Ξέρεις πως αυτό που έγινε…» «Ήταν όμορφα…» τη διέκοψα. Ένιωσα τα πρώτα σφιξίματα στην καρδιά. Ήταν η εμπειρία του μπάτσου που με προειδοποιού σε για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει στην επόμενη πρόταση. «Ήταν» είπε σαν να μου έκανε χάρη που το παραδεχόταν, «αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ξαναγίνει». Γαμώ την μπατσο-εμπειρία μου. « Σπίτι σου εννοείς;» ρώτησα, προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο και ένα χαμόγελό της. Μηδέν και στα δύο. «Γενικά, εννοώ». Κοίταξε πίσω της σαν να φοβόταν μην την ακούσει κανείς και συνέχισε ψιθυριστά.
Τυφλά ψάρια · Δημήτρης Σίμος
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed