Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι
Νικολετα Καπιλλα, 2020
A sixteen-year-old girl is not allowed to grow her hair. Eight linked stories about a family, a pair of scissors, and the small rebellions that make a person. Linked stories told in a plain, first-person teenage voice, moving with quiet defiance through longing, family friction and small acts of self-assertion.
Feels like longing, defiance and tenderness. About identity, family and love.
Who it’s for
You may like it if you are drawn to linked family stories and a teenage narrator who notices the cost of small rules. Be aware that the excerpt includes a father's corporal punishment, described plainly, and the stories stay close to a child's view of family conflict.
Why read it
Its linked short form gives you a close view of how family rules and quiet rebellion shape a girl, one small scene at a time.
A page from the book
The same thin stick that was once her ballet cane is now something else in her father's hand.
Ο «εχθρός» σηκώθηκε από την περιστρεφόμενη καρέκλα του. Προχώρησε προς την ντουλάπα σαν μαινόμενος ταύρος. Τότε κατάλαβα. Πάνε οι ηρωισμοί, πάνε και τα λάβαρα. Η ήττα μου ήταν συντριπτική. Ο πατέρας πήρε τη βέργα, τη γνωστή βέργα με την οποία άφηνε τα αποτυπώματα του θυμού του στον πισινό μου κάθε φορά που τολμούσα να διαφωνήσω μαζί του. Τη λεπτή, ξύλινη βέργα που πριν από τέσσερα χρόνια μού χρησίμευσε για μπαστούνι στην παράσταση του μπαλέτου. Εκεί όπου ήμουν η μόνη μπαλαρίνα με κοντά μαλλιά, η μόνη μπαλαρίνα χωρίς τον χαρακτηριστικό κότσο. Έκλεισα τα μάτια κι έσφιξα τις γροθιές για να μην ξεφωνίζω κάθε φορά που η βέργα έπεφτε σαν μαστίγιο στα οπίσθιά μου. Φανταζόμουν την καρδιά μου σαν ένα γυάλινο διακοσμητικό που σε κάθε χτύπημα ράγιζε και ράγιζε και ράγιζε, μέχρι που στο τέλος απέμεινε ένας σωρός θρύψαλα. Νικολετα Καπιλλα.Νικολέτα Καπίλλα writes in the first person of a teenage girl; the book's title promises seven stories plus one — the length of a week, or a childhood.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι for me?
- You may like it if you are drawn to linked family stories and a teenage narrator who notices the cost of small rules. Be aware that the excerpt includes a father's corporal punishment, described plainly, and the stories stay close to a child's view of family conflict.
- What is Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι like?
- Linked stories told in a plain, first-person teenage voice, moving with quiet defiance through longing, family friction and small acts of self-assertion. Feels like longing, defiance and tenderness. About identity, family and love.
- What should I read after Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι?
- If you liked Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι, try Η ζωή του χωριού (Κωνσταντίνος Θεοτόκης), Ο Μοσκώβ-Σελήμ (Γεώργιος Βιζυηνός) and Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει (Μαρία Τζιρίτα).
A taste of the feed
What a nightingale does to two people who have to leave.
Το φεγγάρι είχε σηκωθεί καμπόσο, κι ακούστηκε τ’ αηδόνι να ψάλλει την αρμονικότατη μελωδία του. Αθέλητα την αφοκραστήκαν κι οι δυο τους με συγκίνηση· πόσο ήταν γλυκιά· απλή πρώτα πρώτα και λίγο λίγο ψιλότερη και στολισμένη· συργουλιστά υμνούσε τ’ ανοιξιάτικο τραγούδι του την ανάσταση της φύσης, τον πόθο που εφώλιαζε σ’ όλα τα πλάσματα, την επιθυμιά της δημιουργίας· κι ετρίλιζε κι εγουργουλούσε κι επαραπονιότουν· και οι αχοί που ανάδινε το μικρό λαρύγγι τούς εσάλευαν τα σπλάχνα, τούς έκαναν να λησμονούν το κορμί τους. Σε λίγο και τ’ άλλα πουλιά εβαλθήκαν να ψάλλουν· το χάραμα ερχότουν και οι αγαπημένοι εσηκωθήκαν να φύγουν.
Η ζωή του χωριού · Κωνσταντίνος Θεοτόκης
A label can follow a child; so can the hope of being loved.
Hταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.
Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει · Μαρία Τζιρίτα
A child holds a frightened bird and decides, out loud, what kind of person she is.
— Νὰ τὸ ψήσῃς! ἐφώναξεν ἡ Ἑλένη μετ’ ἐκπλήξεως ἅμα καὶ λύπης λαμβάνουσα τὴν περιστερὰν ὡς διὰ νὰ τὴν λυτρώσῃ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἆ, ὄχι φιλτάτη μου μῆτερ, ἀστειεύεσαι. Τὸ πτωχὸν τοῦτο ζῶον κατέφυγεν εἰς ἐμὲ, πῶς ἠμπορῶ νὰ τὸ σκοτώσω; Παρατήρησε πῶς εἶναι ὡραῖον! εἶναι κάτασπρον ὡς τὸ χιόνι καὶ τὰ ποδάριά του εἶναι κόκκινα ὡς τὸ κοράλι. Ἆ! πῶς κτυπᾷ ἡ καρδιά του! Καϋμένο περιστεράκι! μὲ κυττάζει ἱκετευτικῶς καὶ τὸ ἀθωότατον βλέμμα του φαίνεται ὅτι θέλει νὰ μοῦ εἴπῃ: «Μὴ μοῦ κάμῃς κακόν.» Ὄχι, καλό μου πουλάκι, δὲν θὰ σοῦ κάμω κακὸν, δὲν κατέφυγες ματαίως εἰς ἐμέ· θέλω νὰ ἦσαι εὐχαριστημένο μαζύ μου.
Ἡ Περιστερὰ · Κρίστοφ φον Σμιτ
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed