Νικολετα Καπιλλα

The same thin stick that was once her ballet cane is now something else in her father's hand.

Ο «εχθρός» σηκώθηκε από την περιστρεφόμενη καρέκλα του. Προχώρησε προς την ντουλάπα σαν μαινόμενος ταύρος. Τότε κατάλαβα. Πάνε οι ηρωισμοί, πάνε και τα λάβαρα. Η ήττα μου ήταν συντριπτική. Ο πατέρας πήρε τη βέργα, τη γνωστή βέργα με την οποία άφηνε τα αποτυπώματα του θυμού του στον πισινό μου κάθε φορά που τολμούσα να διαφωνήσω μαζί του. Τη λεπτή, ξύλινη βέργα που πριν από τέσσερα χρόνια μού χρησίμευσε για μπαστούνι στην παράσταση του μπαλέτου. Εκεί όπου ήμουν η μόνη μπαλαρίνα με κοντά μαλλιά, η μόνη μπαλαρίνα χωρίς τον χαρακτηριστικό κότσο. Έκλεισα τα μάτια κι έσφιξα τις γροθιές για να μην ξεφωνίζω κάθε φορά που η βέργα έπεφτε σαν μαστίγιο στα οπίσθιά μου. Φανταζόμουν την καρδιά μου σαν ένα γυάλινο διακοσμητικό που σε κάθε χτύπημα ράγιζε και ράγιζε και ράγιζε, μέχρι που στο τέλος απέμεινε ένας σωρός θρύψαλα.