Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι
Νικολετα Καπιλλα, 2020
Ένα κορίτσι δεκάξι χρονών δεν το αφήνουν να μακρύνει τα μαλλιά του. Επτά συν μία ιστορίες για μια οικογένεια, ένα ψαλίδι και τις μικρές ανταρσίες που σε κάνουν άνθρωπο. Η κοφτή, πρωτοπρόσωπη φωνή μιας δεκαεξάχρονης δίνει στις ιστορίες τόνο οικείο και ανυπότακτο, με λαχτάρα για ελευθερία μέσα σε οικογενειακή ένταση.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, αντίσταση και τρυφερότητα. Μιλά για την ταυτότητα, την οικογένεια και την αγάπη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρουν οι οικογενειακοί δεσμοί, η ταυτότητα και οι μικρές πράξεις αντίστασης στην εφηβεία. Έχε υπόψη ότι περιλαμβάνει σκηνή σωματικής τιμωρίας από τον πατέρα, ενώ η αφηγήτρια μιλά για δύσκολες σχέσεις μέσα στην οικογένεια.
Γιατί να το διαβάσεις
Οι οκτώ δεμένες ιστορίες κάνουν μια απλή απαγόρευση για τα μαλλιά αφετηρία για σκέψεις γύρω από το ποια είσαι και πώς διεκδικείς χώρο μέσα στην οικογένεια.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Το ίδιο λεπτό ξύλο που κάποτε ήταν το μπαστούνι του μπαλέτου της είναι τώρα κάτι άλλο στο χέρι του πατέρα της.
Ο «εχθρός» σηκώθηκε από την περιστρεφόμενη καρέκλα του. Προχώρησε προς την ντουλάπα σαν μαινόμενος ταύρος. Τότε κατάλαβα. Πάνε οι ηρωισμοί, πάνε και τα λάβαρα. Η ήττα μου ήταν συντριπτική. Ο πατέρας πήρε τη βέργα, τη γνωστή βέργα με την οποία άφηνε τα αποτυπώματα του θυμού του στον πισινό μου κάθε φορά που τολμούσα να διαφωνήσω μαζί του. Τη λεπτή, ξύλινη βέργα που πριν από τέσσερα χρόνια μού χρησίμευσε για μπαστούνι στην παράσταση του μπαλέτου. Εκεί όπου ήμουν η μόνη μπαλαρίνα με κοντά μαλλιά, η μόνη μπαλαρίνα χωρίς τον χαρακτηριστικό κότσο. Έκλεισα τα μάτια κι έσφιξα τις γροθιές για να μην ξεφωνίζω κάθε φορά που η βέργα έπεφτε σαν μαστίγιο στα οπίσθιά μου. Φανταζόμουν την καρδιά μου σαν ένα γυάλινο διακοσμητικό που σε κάθε χτύπημα ράγιζε και ράγιζε και ράγιζε, μέχρι που στο τέλος απέμεινε ένας σωρός θρύψαλα. Νικολετα Καπιλλα.Η Νικολέτα Καπίλλα γράφει σε πρώτο πρόσωπο, με τη φωνή ενός έφηβου κοριτσιού· ο τίτλος υπόσχεται επτά ιστορίες και μία ακόμη — όσες είναι οι μέρες της εβδομάδας.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι»;
- Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρουν οι οικογενειακοί δεσμοί, η ταυτότητα και οι μικρές πράξεις αντίστασης στην εφηβεία. Έχε υπόψη ότι περιλαμβάνει σκηνή σωματικής τιμωρίας από τον πατέρα, ενώ η αφηγήτρια μιλά για δύσκολες σχέσεις μέσα στην οικογένεια.
- Πώς είναι το «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι»;
- Η κοφτή, πρωτοπρόσωπη φωνή μιας δεκαεξάχρονης δίνει στις ιστορίες τόνο οικείο και ανυπότακτο, με λαχτάρα για ελευθερία μέσα σε οικογενειακή ένταση. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, αντίσταση και τρυφερότητα. Μιλά για την ταυτότητα, την οικογένεια και την αγάπη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι»;
- Αν σου άρεσε το «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι», δοκίμασε «Η ζωή του χωριού» (Κωνσταντίνος Θεοτόκης), «Ο Μοσκώβ-Σελήμ» (Γεώργιος Βιζυηνός) και «Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει» (Μαρία Τζιρίτα).
Μια γεύση από τη ροή
Τι κάνει το αηδόνι σε δυο ανθρώπους που πρέπει να φύγουν;
Το φεγγάρι είχε σηκωθεί καμπόσο, κι ακούστηκε τ’ αηδόνι να ψάλλει την αρμονικότατη μελωδία του. Αθέλητα την αφοκραστήκαν κι οι δυο τους με συγκίνηση· πόσο ήταν γλυκιά· απλή πρώτα πρώτα και λίγο λίγο ψιλότερη και στολισμένη· συργουλιστά υμνούσε τ’ ανοιξιάτικο τραγούδι του την ανάσταση της φύσης, τον πόθο που εφώλιαζε σ’ όλα τα πλάσματα, την επιθυμιά της δημιουργίας· κι ετρίλιζε κι εγουργουλούσε κι επαραπονιότουν· και οι αχοί που ανάδινε το μικρό λαρύγγι τούς εσάλευαν τα σπλάχνα, τούς έκαναν να λησμονούν το κορμί τους. Σε λίγο και τ’ άλλα πουλιά εβαλθήκαν να ψάλλουν· το χάραμα ερχότουν και οι αγαπημένοι εσηκωθήκαν να φύγουν.
Η ζωή του χωριού · Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Μια ταμπέλα τη συνοδεύει· μαζί της, η ελπίδα για αγάπη.
Hταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.
Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει · Μαρία Τζιρίτα
Ένα παιδί κρατά ένα τρομαγμένο πουλί και λέει φωναχτά τι άνθρωπος θέλει να είναι.
— Νὰ τὸ ψήσῃς! ἐφώναξεν ἡ Ἑλένη μετ’ ἐκπλήξεως ἅμα καὶ λύπης λαμβάνουσα τὴν περιστερὰν ὡς διὰ νὰ τὴν λυτρώσῃ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἆ, ὄχι φιλτάτη μου μῆτερ, ἀστειεύεσαι. Τὸ πτωχὸν τοῦτο ζῶον κατέφυγεν εἰς ἐμὲ, πῶς ἠμπορῶ νὰ τὸ σκοτώσω; Παρατήρησε πῶς εἶναι ὡραῖον! εἶναι κάτασπρον ὡς τὸ χιόνι καὶ τὰ ποδάριά του εἶναι κόκκινα ὡς τὸ κοράλι. Ἆ! πῶς κτυπᾷ ἡ καρδιά του! Καϋμένο περιστεράκι! μὲ κυττάζει ἱκετευτικῶς καὶ τὸ ἀθωότατον βλέμμα του φαίνεται ὅτι θέλει νὰ μοῦ εἴπῃ: «Μὴ μοῦ κάμῃς κακόν.» Ὄχι, καλό μου πουλάκι, δὲν θὰ σοῦ κάμω κακὸν, δὲν κατέφυγες ματαίως εἰς ἐμέ· θέλω νὰ ἦσαι εὐχαριστημένο μαζύ μου.
Η Περιστερά · Κρίστοφ φον Σμιτ
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή