Το βιβλιοπωλείο με τις μαύρες γάτες
Piergiorgio Pulixi, 2023
Mystery, thriller & crime Literary fiction
A tense crime novel where the warmth of a neighborhood bookshop meets the danger and secrets of a murder investigation.
Feels like unease, dread and curiosity. About death, family and morality.
A page from the book
A forced choice turns a minute into an unbearable measure.
Θα είναι δύσκολη η επιλογή, το ξέρω, αλλά δεν υπάρχει εναλλακτική. Εξήντα δευτερόλεπτα. Αυτός είναι όλος κι όλος ο χρόνος που θα έχεις. Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω. Συνεννοηθήκαμε;» Για τι διάολο μιλάει; αναρωτήθηκε ο πατέρας, αποσβολωμένος. Η Λουτσία τον κοίταξε με βλέμμα απελπισμένο. «Σε ρώτησα αν κατάλαβες» επανέλαβε ο εισβολέας, στρέφοντας το όπλο προς τη γυναίκα. Ο Νικόλα έγνεψε καταφατικά. «Ωραία… Είμαι εδώ για να σκοτώσω τη γυναίκα σου ή τον γιο σου». Η οικογένεια Βίντσις χλώμιασε. «Ή εκείνη… ή αυτός…» επανέλαβε, μετακινώντας την κάννη από τη Λουτσία στον Λορέντζο. «Έχεις ένα λεπτό για να μου υποδείξεις ποιον από τους δύο. Αν λήξει ο χρόνος σου, θα τους σκοτώσω και τους δύο και θα αφήσω εσένα ζωντανό. Piergiorgio Pulixi.Pulixi is a Sardinian crime writer whose novels often draw on the landscapes and communities of his home island.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Το βιβλιοπωλείο με τις μαύρες γάτες like?
- Feels like unease, dread and curiosity. About death, family and morality.
- What should I read after Το βιβλιοπωλείο με τις μαύρες γάτες?
- If you liked Το βιβλιοπωλείο με τις μαύρες γάτες, try Τοξικά μάτια (Δημήτρης Σίμος), Ο χιονάνθρωπος (Jo Nesbo) and Κομπολόι στο χώμα (Χίλντα Παπαδημητρίου).
A taste of the feed
What if a difference sometimes gives you exactly what you need?
Ελευθέρωσε την ξανθιά αλογοουρά της κι αμέσως ένιωσε τον αυχένα της απροστάτευτο. Σκέφτηκε τη γάτα. Πώς κατάφερε να επιβιώσει τις νύχτες σ’ αυτή την ερημιά; Αν δεν είχα αλλεργία, θα την έπαιρνα σπίτι. Ακούμπησε την κάρτα στη δεύτερη είσοδο και το σύστημα αυτοματισμού άνοιξε την πόρτα. Τα λευκά φώτα από τις λάμπες στην οροφή φώτιζαν τις οριζόντιες συσκευαστικές γραμμές, που σχημάτιζαν ένα Π περικλείοντας τον χώρο εγκιβωτισμού των πλαστικών συσκευασιών στα κιβώτια. Η Νεφέλη ένιωθε κάθε φορά την ίδια ανακούφιση για τον θόρυβο από τη γραμμή παραγωγής που έφτανε νεκρός στ’ αυτιά της – και ήταν από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη ζωή της που απολάμβανε το γεγονός πως ήταν κωφή.
Τοξικά μάτια · Δημήτρης Σίμος
What if discomfort is part of how you stay sharp?
Όταν η Μαρίτα τής πρότεινε να της εξασφαλίσει μια σύγχρονη ανατομική καρέκλα, η Αΐντα αρνήθηκε κατηγορηματικά. «Δεν θέλω βολική καρέκλα, γιατί θα χαλαρώνω και θα πάψει να λειτουργεί το μυαλό μου. Θέλω να είμαι συνέχεια στην τσίτα μην τυχόν πέσω από την καρέκλα, να με πονάει ο κώλος μου για να έχω λόγο να βγαίνω στους δρόμους». ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Τέλος, ζήτησε τη βοήθεια του Χαρίδημου Νικολόπουλου, που την πήγε στον γνωστό του γνωστού στην Καλλιρρόης, ο οποίος πουλούσε μηχανές κάθε λογής, από παπάκια μέχρι τερατώδεις χιλιάρες. Η Αΐντα διάλεξε μια βέσπα ίδια ακριβώς με του Φούλη, σε χρώμα πράσινο λαχανί. «Είμαι άνθρωπος της συνήθειας» εξήγησε στον Χάρη, που εξεπλάγη με την επιλογή της.
Κομπολόι στο χώμα · Χίλντα Παπαδημητρίου
A few hidden photographs turn a cell into something painfully like home.
Εκεί είχε στοιβάξει όλα τα βιβλία που είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι θα διάβαζε. Μέσα σ’ ένα απ’ αυτά φύλαγε φωτογραφίες της κόρης και της εγγονής του. Δεν ήταν σίγουρος γιατί τις ήθελε κρυμμένες, αλλά έτσι ένιωθε. Στον τοίχο ήταν στερεωμένη μια τηλεόραση με επίπεδη οθόνη και υποδοχή στο πλάι για DVD, ενώ υπήρχε και σταθερό τηλέφωνο, επίσης στερεωμένο στον τοίχο. Τα τηλεφωνήματα έπρεπε να τα ζητήσει εκ των προτέρων και να τα πληρώσει, ενώ φυσικά παρακολουθούνταν όποτε υπήρχε διαθέσιμο προσωπικό. Κάτω από το κρεβάτι βρισκόταν ένα μικρό χρηματοκιβώτιο για τα τιμαλφή, το οποίο ο Ρέμπους δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να κλειδώσει. Αυτό ήταν το σπίτι του τους τελευταίους έξι μήνες.
Το μπλε του μεσονυχτίου · Sir Ian Rankin
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed