Books like Το κόνισμα

If Το κόνισμα stayed with you, these share its feel: faith, dread and morality. Each comes with a real page, so you can tell in a minute.

About Το κόνισμα · Ανδρέας Καρκαβίτσας

1.Ο φτωχός άγιος

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1901

Also awe and faith. Στις αρχές του 1900, ο Παπαδιαμάντης γράφει για έναν φτωχό τσοπάνο που σπεύδει να προειδοποιήσει το χωριό του· μια ιστορία θυσίας, πίστης και αγάπης για την πατρίδα.

Ὁ βοσκὸς ἐστάθη ἐπὶ τοῦ ὄχθου τῆς γῆς, ἐφ’ οὗ εὑρίσκετο, ὑψηλός, εὐθυτενής, μὲ ἀγριόξανθον τραχεῖαν στοιβωτὴν κόμην, ἐστάθη ἀκουμβῶν ἐπὶ τῆς ράβδου του τῆς μακρᾶς καὶ ἤρχισε νὰ σκέπτηται, καὶ ὑποψίαι καὶ φόβοι τὸν ἐκυρίευαν. Κατ’ ἐκείνην τὴν στιγμὴν ἡ πρώτη ἀκτὶς τοῦ ἀνατέλλοντος ἡλίου ἐφώτισε τὸ προώρως ἐρρυτιδωμένον μέτωπόν του καὶ τοὺς χαρακτῆρας τοῦ ἰσχνοῦ προσώπου του, προσώπου μόλις τεσσαρακονταετοῦς καὶ ἡ μορφή του ἐφάνη μυστηριώδους θελγήτρου μετέχουσα καὶ δὲν ἐφαίνετο ἄμοιρος ψυχικοῦ ἤ καὶ αἰσθητοῦ κάλλους ὁ τραχὺς καὶ ἄξεστος τσόμπανος, ὁ ὑψηλὸς καὶ σκληραγωγημένος καὶ ἡλιοκαής, ὁ βόσκων τὰς ὀλίγας αἶγας του εἰς τὸ κατάμερον τῶν Τριῶν Σταυρῶν.
2.The Divine Comedy

Dante Alighieri, 1321

Also awe and faith. A guided tour of the afterlife in which every punishment is a portrait of the sin, and every heaven a lesson in desire.

Whereat to turn mine eyes on BeatriceMy seeing nothing and my love constrained me.If what has hitherto been said of herWere all concluded in a single praise,Scant would it be to serve the present turn.Not only does the beauty I beheldTranscend ourselves, but truly I believeIts Maker only may enjoy it all.Vanquished do I confess me by this passageMore than by problem of his theme was everO’ercome the comic or the tragic poet;For as the sun the sight that trembles most,Even so the memory of that sweet smileMy mind depriveth of its very self.
3.Μήτηρ Θεού (1916-1917)

Άγγελος Σικελιανός, 1916

Also faith and awe. A poet walks among the dead as if among family, and finds a language for grief that is closer to feasting than to mourning. One unbroken hymn, in the rhythms of folk song, to a mother larger than any church.

Μικρούλα πνοή, που τη δροσιά θεϊκά το θρέφει, κοίταπώς κυβερνάει δεξά ζερβά του τάφου του τη σαΐτα!Και νά· μια μέρα, στου σπιτιού το μεσιανό πατάρι,γοργόν, απ’ το πρωτόβραδο λιγνότερο φεγγάρι,αχαμνισμένο απ’ το μακρύ ταξίδι, καθώς σώνειτην όψη ο κρύφιος έρωτας, το πρώτο χελιδόνιδιανεύει ως ίσκιος άπιαστος στο δώμα απάνου κάτου,με συχνοφτερουγιάσματα τριγύρα απ’ τη φωλιά του …
4.Οιδίπους Τύραννος

Σοφοκλής, -429

Also dread and morality. A king hunts the source of a plague and discovers how little anyone can know about their own life, or command its course.

Αλλοί σας γενεές θνητών,πως η ζωή σας τίποτε, τίποτε δεν αξίζει!Ποιος τάχα, ποιος θε να ’ν’ αυτόςο ζηλεμένος ο θνητός,που πιότερη ευτυχία φέρειπαρ’ όσηνε χρειάζεταιευτυχισμένος να φανή,κι έπειτα στην κακομοιριά να πέση;Τη δική σου πέρνοντας εγώπαράδειγμα την τύχην,δυστυχισμένε Οιδίπου,κανέναν δεν καλοτυχίζω.
5.Αμλέτος

Ιάκωβος Πολυλάς, 1890

Also dread and death. Polylas's 19th-century Greek verse Hamlet, the translation that gave the play its Greek voice, plus his own essay on why the prince cannot act.

Φαίνεται! Δέσποινά μου,τι λέγεις; είναι· εγώ το φαίνεται δεν ξεύρω.Ούτε, ω καλή μητέρα, η μαύρη φορεσιά μου,ούτ’ όσα θλιφτικά ρούχα η συνήθεια θέλει,ούτ’ άνεμοι αναστεναγμών βιαστά σπρωγμένοι,όχι, αλλ’ ούτε ’ς τα μάτια ζωντανή πλημμύρα,ούτε η κατήφεια του προσώπου, και όλ’ οι τρόποιτου πόνου και η μορφαίς, δεν φθάνουν να με δείξουν·εκείνα φ α ί ν ο ν τ α ι τωόντι, ότ’ είναι πράξεςοπού αν θέλη κάνεις ταις παίζει· αλλ’ ό,τι έχωμέσα μου, σχήμα δεν το δείχνει· αυτά δεν είναιπαρά οι στολισμοί, τα φάλαρα της λύπης.
6.1823-1833

Διονύσιος Σολωμός, 1859

Also death and awe. The poems Solomos wrote while inventing a Greek poetry that could carry a nation — fragments of longing, grief and resurrection, some never finished.

Στὴν ἐκκλησίαν ὡστόσο ὁ Λάμπρος μένει,Ὅπου ἀνθρώπου πνοὴ δὲν ἀγροικιέται.Ἀπ᾿ ἕνα εἰς ἄλλο στοχασμὸ πηγαίνει·Εἶναι ὁ νοῦς του ἔρμος κόσμος ποῦ χαλιέται.Μέσ᾿ ἀπὸ τὸ στασίδι ἀγάλι βγαίνει,Καὶ ὀχ τὴ ψυχή του ὁ στεναγμὸς πετειέται·Μόνον οἱ σκόρπιαις δάφναις, ποῦ ἐμυρίζανἘκεῖ ποῦ αὐτὸς ἐπερπατοῦσε ἐτρίζαν.Καὶ τὸ πρόσωπο γέρνει ὡσὰν τὴ δειάφη,Καὶ χαμηλὰ τοῦτα τὰ λόγια ρίχτει:«Κουφοί, ἀκίνητ᾿ οἱ Ἁγίοι, καθὼς καὶ οἱ τάφοι·»Εἶπα κ’ ἔκραξα ὥς τ᾿ ἄγριο μεσανύχτι:
7.Αθανάσης Διάκος

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1867

Also awe and death. A Romantic epic in demotic Greek verse where Athanasios Diakos lies down on the eve of his last battle — and nature, saints and the dead gather around him.
8.Η ζωή του Χριστού

Πηνελόπη Δέλτα, 1925

Also faith and morality. A beloved Greek writer retells the life of Christ as a story of a teacher who pushed against the pious of his day, written for young readers and never quite outgrown.
9.The Idiot

Fyodor Dostoevsky, 1868

Also dread and faith. A Christlike innocent lands in a Petersburg of money, vanity and feverish talk, and every room he enters begins to tilt.
10.Ο Αρίονας

Γεράσιμος Μαρκοράς, 1890

Also awe and dread. The poet Arion, thrown into the sea by pirates, sings for his life — a Greek romance of music, rescue, and a love that turns poison into honey.
11.Θάνατος Παλληκαριού

Κωστής Παλαμάς, 1904

Also awe and death. A young sailor in a seaside village is admired for his courage and beauty; one injury puts both to the test.
12.Η πτώσις του Αρκαδίου

Ιωάννης Κονδυλάκης, 1900

Also awe and faith. The siege of Arkadi, told forty years later from the mouths of survivors: not a monument but a night of wet dawn, wet powder and ordinary courage.