1.Ομήρου Οδύσσεια
Όμηρος, -700
Ο Πολυλάς αποδίδει τον Όμηρο στη γλώσσα που μιλάμε. Ένα ταξίδι, μια επιστροφή κι ένας άνθρωπος που δεν έχει άλλο πλοίο παρά τη γλώσσα του.
Από την περιπλάνηση της «Ομήρου Οδύσσεια» ως τη σκοτεινή ματιά της «Η Φόνισσα», αυτά τα βιβλία μιλούν για το καθήκον, την απώλεια και τις επιλογές που βαραίνουν τους ανθρώπους. Θα βρεις έπη, τραγωδίες, ποίηση και ιστορίες με διαφορετικές φωνές, δεμένες με τη γλώσσα και τις εμπειρίες του ελληνικού κόσμου.
Όμηρος, -700
Ο Πολυλάς αποδίδει τον Όμηρο στη γλώσσα που μιλάμε. Ένα ταξίδι, μια επιστροφή κι ένας άνθρωπος που δεν έχει άλλο πλοίο παρά τη γλώσσα του.
Κωνσταντίνος Καβάφης, 1937
Ένας Αλεξανδρινός υπάλληλος κάνει την ελληνική ιστορία καθρέφτη για όποιον έχει αποτύχει ή σκέφτεται να τα παρατήσει. Ένα ποίημα κάθε βράδυ και σου μένει.
Διονύσιος Σολωμός, 1830
Ο εθνικός ποιητής γράφει σάτιρα: ένας ζυγιαστής ζυγίζει ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς, κι ένα ποίημα ξεκινά από ένα όνειρο και μια τρίχα.
Κωστής Παλαμάς, 1886
Ο μεγάλος λαϊκός ποιητής της νεότερης Ελλάδας: μπαλάντες, θρύλοι νησιών και μικρά μοιρολόγια, στη γλώσσα που μιλούσε ο κόσμος. Ένα φθινόπωρο, ένας καθρέφτης, μια γιαγιά που κρατά τα ρούχα του γάμου της.
Κώστας Καρυωτάκης, 1928
Ο ποιητής της ελληνικής απογοήτευσης: ειρωνικοί, μουσικοί στίχοι για χαμένες ελπίδες, μονότονα γραφεία και την παράξενη παρηγοριά που κρύβεται στο ότι τίποτα δεν μένει.
Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένεςκιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάει,στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάειστὶς χορδὲς ποὺ κρέμονται σὰν καδένες.Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντέννες.Ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη,στὴν κορυφή τους τἄπειρο ἀντηχάει,μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες.Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις,χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε.Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις.Στὸ σῶμα, στὴν ἐνθύμηση πονοῦμε.Μᾶς διώχνουνε τὰ πράγματα, κ’ ἡ ποίησιςεἶναι τὸ καταφύγιο ποὺ φθονοῦμε. Σοφοκλής, -429
Ένας βασιλιάς ψάχνει την αιτία μιας συμφοράς και ανακαλύπτει πόσο λίγο ξέρει κανείς για τη ζωή του και πόσο λίγο την ορίζει.
Αλλοί σας γενεές θνητών,πως η ζωή σας τίποτε, τίποτε δεν αξίζει!Ποιος τάχα, ποιος θε να ’ν’ αυτόςο ζηλεμένος ο θνητός,που πιότερη ευτυχία φέρειπαρ’ όσηνε χρειάζεταιευτυχισμένος να φανή,κι έπειτα στην κακομοιριά να πέση;Τη δική σου πέρνοντας εγώπαράδειγμα την τύχην,δυστυχισμένε Οιδίπου,κανέναν δεν καλοτυχίζω. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένας ιερέας περιμένει ψάλτη τη νύχτα της Λαμπρής σ’ ένα ξωκλήσι πάνω από τη θάλασσα, ενώ ένας γέροντας που έχει χάσει τον δρόμο του παίρνει λάθος κατεύθυνση στο φως του φεγγαριού.
Πηνελόπη Δέλτα, 1932
Ένα καλοκαίρι με αδέλφια, μικρές επαναστάσεις και περιπέτειες που ξεφυτρώνουν μέσα από την καθημερινότητα.
Άγγελος Σικελιανός, 1916
Ένας ποιητής περπατά ανάμεσα στους νεκρούς σαν να είναι συγγενείς του και βρίσκει για το πένθος μια γλώσσα πιο κοντά στο γλέντι παρά στο μοιρολόι. Ένας αδιάκοπος ύμνος, στους ρυθμούς του δημοτικού τραγουδιού, σε μια μάνα πιο πλατιά από κάθε εκκλησία.
Μικρούλα πνοή, που τη δροσιά θεϊκά το θρέφει, κοίταπώς κυβερνάει δεξά ζερβά του τάφου του τη σαΐτα!Και νά· μια μέρα, στου σπιτιού το μεσιανό πατάρι,γοργόν, απ’ το πρωτόβραδο λιγνότερο φεγγάρι,αχαμνισμένο απ’ το μακρύ ταξίδι, καθώς σώνειτην όψη ο κρύφιος έρωτας, το πρώτο χελιδόνιδιανεύει ως ίσκιος άπιαστος στο δώμα απάνου κάτου,με συχνοφτερουγιάσματα τριγύρα απ’ τη φωλιά του … Ευριπίδης, -405
Στην Αυλίδα, ένας ακινητοποιημένος ελληνικός στόλος μετατρέπει την αγωνία μιας οικογένειας σε δημόσια εντολή και φέρνει όλους μπροστά στο τίμημα του καθήκοντος.
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.