Οι εργάτες της θάλασσας
Victor Hugo (1802–1885), 1866
★ 4,05 από 5,4 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας μοναχικός ψαράς από το Γκέρνζι προσπαθεί να ανασύρει τη μηχανή ενός ατμόπλοιου από έναν βράχο στην ανοιχτή θάλασσα, για να κερδίσει την καρδιά μιας κοπέλας που σχεδόν δεν τον προσέχει. Η θάλασσα και οι βράχοι δίνουν στον μοναχικό αγώνα του ψαρά μια λυρική, απειλητική αίσθηση, με αργό ρυθμό και έντονη απομόνωση.
Ατμόσφαιρα: φόβος, δέος και λαχτάρα. Μιλά για τη φύση, τη μοναξιά και την αγάπη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες μοναχικών ανθρώπων, η άγρια φύση και οι περιγραφές που χτίζουν δέος μαζί με φόβο. Ο μακρύς αγώνας για τη μηχανή και η επίμονη λαχτάρα του ήρωα για μια κοπέλα που σχεδόν δεν τον προσέχει απαιτούν υπομονή.
Γιατί να το διαβάσεις
Ο Ουγκό έγραψε το μυθιστόρημα στην εξορία του στο Γκέρνζι, κι εδώ το νησί γίνεται μέρος της δοκιμασίας: με καταιγίδες, ναυάγια και υφάλους που ορίζουν τον αγώνα του ψαρά.
Σελίδες από το βιβλίο
Πώς ο πόθος γίνεται συνήθεια, λίγο λίγο.
The year advanced; the time came when the trellises were heavy with roses, and haunted by the butterflies. By little and little, he had come to conceal himself for hours behind her wall, motionless and silent, seen by no one, and holding his breath as Déruchette passed in and out of her garden. Men grow accustomed to poison by degrees. Πώς ακούγεται η σιωπή όταν τίποτα δεν σε χωρίζει από τη θάλασσα.
There is a silence peculiar to nighttime at sea. The repose of darkness is deeper on the water than on the land. When there is neither wind nor wave in that wild expanse, over which, in ordinary time, even the flight of eagles makes no sound, the movement of a fly could be heard. This sepulchral quiet gave a dismal relief to the noises which issued from the house. Πώς η θλίψη σε απομακρύνει από το δωμάτιο όπου βρίσκεσαι.
There is a degree of overwhelmment which abstracts the mind entirely from its fellowship with man. The forms which come and go within your room become confused and indistinct. They pass by, even touch you, but never really come near you. You are far away; inaccessible to them, as they to you. The intensities of joy and despair differ in this. In despair, we take cognisance of the world only as something dim and afar off: we are insensible to the things before our eyes; we lose the feeling of our own existence. It is in vain, at such times, that we are flesh and blood; our consciousness of life is none the more real: we are become, even to ourselves, nothing but a dream. Victor Hugo.Ο Ουγκό έγραψε το βιβλίο στα δεκαπέντε χρόνια της εξορίας του στο Γκέρνζι και το αφιέρωσε στο νησί, που του πρόσφερε τις καταιγίδες, τα ναυάγια και τους βραχώδεις υφάλους του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Victor Hugo
Les Misérables
Victor Hugo, 1862
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Οι εργάτες της θάλασσας»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες μοναχικών ανθρώπων, η άγρια φύση και οι περιγραφές που χτίζουν δέος μαζί με φόβο. Ο μακρύς αγώνας για τη μηχανή και η επίμονη λαχτάρα του ήρωα για μια κοπέλα που σχεδόν δεν τον προσέχει απαιτούν υπομονή.
- Πώς είναι το «Οι εργάτες της θάλασσας»;
- Η θάλασσα και οι βράχοι δίνουν στον μοναχικό αγώνα του ψαρά μια λυρική, απειλητική αίσθηση, με αργό ρυθμό και έντονη απομόνωση. Ατμόσφαιρα: φόβος, δέος και λαχτάρα. Μιλά για τη φύση, τη μοναξιά και την αγάπη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Οι εργάτες της θάλασσας»;
- Αν σου άρεσε το «Οι εργάτες της θάλασσας», δοκίμασε ««Μόμπι Ντικ»» (Herman Melville), «Ο τελευταίος άνθρωπος» (Mary Wollstonecraft Shelley) και «Far from the Madding Crowd» (Thomas Hardy).
Μια γεύση από τη ροή
Το ήσυχο νησί μέσα σου και ο ωκεανός που απλώνεται γύρω του.
Consider all this; and then turn to this green, gentle, and most docile earth; consider them both, the sea and the land; and do you not find a strange analogy to something in yourself? For as this appalling ocean surrounds the verdant land, so in the soul of man there lies one insular Tahiti, full of peace and joy, but encompassed by all the horrors of the half known life. God keep thee! Push not off from that isle, thou canst never return!
«Μόμπι Ντικ» · Herman Melville
What happens to a woman who has never needed anyone, the first time she does.
Bathsheba loved Troy in the way that only self-reliant women love when they abandon their self-reliance. When a strong woman recklessly throws away her strength she is worse than a weak woman who has never had any strength to throw away. One source of her inadequacy is the novelty of the occasion. She has never had practice in making the best of such a condition. Weakness is doubly weak by being new.
Far from the Madding Crowd · Thomas Hardy
Τα βουνά ξαναπρασινίζουν κάθε άνοιξη· γιατί όχι κι εκείνος;
Γεράματα δὲν ἔχετε καὶ χάρο δὲ φοβᾶστε· τὰ μεσημέρια ἁπλώνετε τὸν ἴσκιο στὸ διαβάτη, στὸ ζευγολάτη, στὸ βοσκό, στοῦ κοπαδιοῦ τὸν πλῆθο Τὴν νύχτα ὁλόρθα κι ἄγρυπνα πίνετε καὶ ροφᾶτε δροσιὰ βουνίσια ἀχόρταγα καὶ τὸ ταχύ, ὅταν φέγγη, ἐσεῖς παλάτια γίνεστε στὸν κότσυφα, στ’ ἀηδόνι. Ἐσᾶς σᾶς τρέφουν κρύα νερά, τὰ χιόνια σᾶς πλαταίνουν μωρὲ βουνά, ψηλὰ βουνά, ψηλὰ καὶ δασωμένα, τώρα ποὺ ὁ Μάης σᾶς γιόμωσε μ’ ἀνθούς, μὲ χλόη, μὲ νιάτα, γιατί δὲν ξανανιώνετε κι ἐσεῖς τὸ γέρο ἐμένα, σάμπως καινούργια γένονται καὶ σάμπως ξανανιώνουν τοῦτα τὰ χαμηλὰ κλαριὰ καὶ τὰ παλιὰ τὰ δέντρα, νὰ γίνω πάλι ὡς ἤμουν νιός, νὰ γίνω παλικάρι;
Έργα · Κώστας Κρυστάλλης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή