Βιβλία σαν το «Το κουτί»

Τὰ πλοῖα εἶχαν ἔρθει πλάι πλάι καὶ τὸ ἕνα εἶχε σβήσει τὴ μηχανή του. Οἱ διασῶστες ϕοροῦσαν ἱστιοπλοϊκὰ κασκέτα κι ἔκαναν τὴ δουλειά τους μὲ μεγάλη σοβαρότητα. Καθὼς ὁ ψαρὰς περνοῦσε ἀπὸ κοντά τους, ἐκεῖνοι ἔβγαζαν ἀπὸ τὸ νερὸ ἕναν νεκρὸ ἄντρα. ῏ηταν πολὺ ἄκαμπτος καὶ ἔμοιαζε μὲ κούκλα βιτρίνας, μόνο ποὺ εἶχε πρόσωπο. Τὸ πρόσωπο ἔμοιαζε μαλακὸ καὶ πρησμένο, καὶ εἶχε ἕναν γάντζο στὸ πλάι καὶ ἕνα παραϕρονημένο χαμόγελο. ῎Ετσι τὸν ἔβγαλαν, μὲ τὸ τσιγκέλι περασμένο μέσα ἀπὸ τὰ ζυγωματικά του. Μιὰ ὠχρὴ ἀναίμακτη πληγή. Φαινόταν σὰν νὰ διαμαρτύρεται ξύλινα, μὲ στραβὸ κεϕάλι.

Από το βράδυ της εικοστής έκτης, * JonBenet Ramsey: Δολοφονήθηκε σε ηλικία 6 ετών και η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη. Είχε συμμετάσχει σε παιδικά καλλιστεία. RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 23 όταν διαπιστώθηκε ότι είχε χαθεί η μικρή, μια ομάδα έρευνας είχε αρχίσει να χτενίζει το δάσος. Τελικά τη βρήκαν τυχαία κάτι κυνηγοί, λίγο μετά τις πέντε τα χαράματα. Είχε στραγγαλιστεί γύρω στα μεσάνυχτα με ένα κοινό σκοινί μπουγάδας, τυλιγμένο διπλή θηλιά γύρω από τον λαιμό της. Μετά, την είχαν πετάξει στο ρέμα, που ήταν ρηχό λόγω της παρατεταμένης καλοκαιρινής ξηρασίας. Το σκοινί είχε σκαλώσει σε έναν πελώριο βράχο και η πνιγμένη έμεινε να λικνίζεται όλη νύχτα με το κυματάκι.

Όταν βλέπω το πρωτοσέλιδο, το στομάχι μου σφίγγεται. Να την. Είχα ξεχάσει πως η επέτειος είναι σήμερα. Δεν τα πάω τόσο καλά με τον χρόνο. Πάντα χρησιμοποιούν την ίδια φωτογραφία. Τα μάτια της είναι μεγάλα κάτω από το γείσο του καπέλου της, τα δάχτυλά της σφίγγουν το ξυλάκι, λες και φοβάται μην της το πάρουν. Τα μαλλιά της είναι υγρά και γυαλιστερά, κομμένα αγορίστικα. Κολυμπούσε, αλλά κανείς δεν την τυλίγει σε μια χνουδωτή πετσέτα για να τη στεγνώσει. Δεν μου αρέσει αυτό. Μπορεί να κρυώσει. Δεν δημοσιεύουν την άλλη φωτογραφία, τη δική μου. Μπήκαν σε μεγάλες φασαρίες μ’ αυτή. Αν και όχι τόσο μεγάλες, αν θέλετε τη γνώμη μου. Ήταν έξι χρονών.

Κι έτσι κάθεστε στον καναπέ και πηγαίνετε μέχρι την κάμερα μόνο για ν’ αλλάξετε μπαταρίες όταν χρειαστεί». «Κι αν η αρκούδα εμφανιστεί τη νύχτα;» «Η κάμερα έχει φωτισμό LED, κανονικό και black light: Είναι αόρατο φως, για να μη φοβίζει τα ζώα». Φως. Αυτό ήταν που έβλεπε ο ηλικιωμένος. Μια δέσμη φωτός που ερχόταν από τα δεξιά. Χωνόταν μες στο πράσινο νερό και φώτιζε το φόρεμα, και για μια ανατριχιαστική στιγμή τον έκα­ νε να σκεφτεί ότι έβλεπε μπροστά του ένα κορίτσι που είχε ξαναζωντανέψει και χόρευε από τη χαρά του. «Χα! Σαν επιστημονική φαντασία είναι!» Ο γέρος άνοιξε διάπλατα το στόμα του όταν είδε ένα δια­ στημόπλοιο να μπαίνει στην οθόνη.

ΔΕν θα βρΕΙσ συνηθισμένους ἀνθρώπους ἐδῶ. Πόσο μᾶλλον μετὰ τὴ δύση τοῦ ἥλιου, σὲ αὐτοὺς τοὺς δρόμους, κάτω ἀπὸ τὰ πανάρχαια ὑπόστεγα τῶν ἀποθηκῶν. Τὸ ξέρεις αὐτὸ ϕυσικά. Κι ἂν μή τι ἄλλο, γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶσαι ἐδῶ. ῾ Ο ἀέρας ἔρχεται σὲ ριπὲς ἀπὸ τὸ ποτάμι, σηκώνοντας σκόνη ἀπὸ τὰ κατεδαϕισμένα κτίρια. Κοντὰ στὶς προβλῆτες, οἱ ἄστεγοι ἀνάβουν ϕωτιὲς μέσα σὲ σκουριασμένα βαρέλια πετρελαίου. Τοὺς βλέπεις μαζεμένους ἐκεῖ, ντυμένους μὲ ὅ,τι παλτὸ ἢ πεταμένο πουλόβερ εἶχαν καταϕέρει νὰ βροῦν, σὲ ὅποιον πιθανὸ συνδυασμό.

“A hundred years from now, people will look back on us and laugh. They’ll say, ‘You know what people used to believe? They believed in photons and electrons. Can you imagine anything so silly?’ They’ll have a good laugh, because by then there will be newer and better fantasies. And meanwhile, you feel the way the boat moves? That’s the sea. That’s real. You smell the salt in the air? You feel the sunlight on your skin? That’s all real. You see all of us together? That’s real. Life is wonderful. It’s a gift to be alive, to see the sun and breathe the air. And there isn’t really anything else.”