Τα σταφύλια της οργής
John Steinbeck, 1931
★ 3,92 από 177 βαθμολογίες στο Goodreads
Ένα ωμό, επικό χρονικό ξεριζωμού και απόγνωσης, που εξετάζει τι συμβαίνει όταν το αμερικανικό όνειρο έρχεται αντιμέτωπο με τη σκληρή πραγματικότητα του Dust Bowl. Η ξεριζωμένη ζωή και η κοινωνική αδικία δίνουν στο μυθιστόρημα βαρύ, δραματικό τόνο· η λιτή γραφή προχωρά με ένταση, αλλά και αργά.
Ατμόσφαιρα: φόβος, θλίψη και μελαγχολία. Μιλά για την κοινωνία, την ελευθερία και τη φύση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρουν τα κοινωνικά μυθιστορήματα για τη φτώχεια, τον ξεριζωμό και το αμερικανικό όνειρο. Να περιμένεις πολλή απόγνωση και αργό ρυθμό· αρκετοί αναγνώστες βρίσκουν επίσης το τέλος μη ικανοποιητικό.
Γιατί να το διαβάσεις
Η ιστορία φωτίζει το ανθρώπινο κόστος της φτώχειας και της εκτόπισης, ενώ η καθαρή, άμεση πρόζα κρατά κοντά σου τις δυσκολίες των ανθρώπων που περιγράφει.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ακόμα κι όταν όλα καταρρέουν, το ανθρώπινο πνεύμα επιμένει.
This you may say of man — when theories change and crash, when schools, philosophies, when narrow dark alleys of thought, national, religious, economic, grow and disintegrate, man reaches, stumbles forward, painfully, mistakenly sometimes. Having stepped forward, he may slip back, but only half a step, never the full step back. This you may say and know it and know it. This you may know when the bombs plummet out of the black planes on the market place, when prisoners are stuck like pigs, when the crushed bodies drain filthily in the dust. You may know it in this way. If the step were not being taken, if the stumbling-forward ache were not alive, the bombs would not fall, the throats would not be cut. Fear the time when the bombs stop falling while the bombers live — for every bomb is proof that the spirit has not died. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά το βρίσκουν συγκινητικό και σημαντικό, με ζωντανές περιγραφές των δυσκολιών και έντονο κοινωνικό προβληματισμό. Ωστόσο, πολλοί το θεωρούν αργό και καταθλιπτικό, ενώ μένουν ανικανοποίητοι από το τέλος.
John Steinbeck.Ο Στάινμπεκ αρχικά σκόπευε να γράψει το μυθιστόρημα ως σύντομο κείμενο για περιοδικό. Αυτό εξηγεί την πυκνή, άμεση πρόζα του και την εστίασή του στον ανθρώπινο πόνο της στιγμής.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — John Steinbeck
Ανθρωποι και ποντίκια
John Steinbeck, 1937
Δύο εργάτες γης μετακινούνται στην Καλιφόρνια της Μεγάλης Ύφεσης και μοιράζονται το όνειρο μιας μικρής φάρμας, με τίμημα να μείνουν μαζί.
Ανατολικά της Εδέμ
John Steinbeck, 1952
Δύο γενιές μιας οικογένειας στην Καλιφόρνια, μια νέα εκδοχή της ιστορίας του Κάιν και του Άβελ και μια εβραϊκή λέξη που σημαίνει «μπορείς».
Travels with Charley
John Steinbeck, 1962
Στα πενήντα οκτώ του, ο Στάινμπεκ φορτώνει ένα τροχόσπιτο με έναν κανίς και διασχίζει την Αμερική, αναζητώντας τη χώρα που θυμάται και δοκιμάζοντας τη δική του ανησυχία.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Τα σταφύλια της οργής»;
- Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρουν τα κοινωνικά μυθιστορήματα για τη φτώχεια, τον ξεριζωμό και το αμερικανικό όνειρο. Να περιμένεις πολλή απόγνωση και αργό ρυθμό· αρκετοί αναγνώστες βρίσκουν επίσης το τέλος μη ικανοποιητικό.
- Πώς είναι το «Τα σταφύλια της οργής»;
- Η ξεριζωμένη ζωή και η κοινωνική αδικία δίνουν στο μυθιστόρημα βαρύ, δραματικό τόνο· η λιτή γραφή προχωρά με ένταση, αλλά και αργά. Ατμόσφαιρα: φόβος, θλίψη και μελαγχολία. Μιλά για την κοινωνία, την ελευθερία και τη φύση.
- Τι να διαβάσω μετά το «Τα σταφύλια της οργής»;
- Αν σου άρεσε το «Τα σταφύλια της οργής», δοκίμασε «The Handmaid's Tale» (Margaret Atwood), «Catching Fire» (Suzanne Collins) και «The Street Lawyer» (John Grisham).
Μια γεύση από τη ροή
Οι μικρές συνήθειες που κάνουν ένα τέρας να μοιάζει ανθρώπινο.
He was not a monster, to her. Probably he had some endearing trait: he whistled, off key, in the shower, he had a yen for truffles, he called his dog Liebchen and made it sit up for little pieces of raw steak. How easy it is to invent a humanity, for anyone at all.
The Handmaid's Tale · Margaret Atwood
Πόσο κοστίζει να πείσεις ένα σύστημα ότι είναι ευάλωτο;
“I think we’ll make this whole situation a lot simpler by agreeing not to lie to each other,” he says. “What do you think?” I think my tongue has frozen and speech will be impossible, so I surprise myself by answering back in a steady voice, “Yes, I think that would save time.” “Whatever problems anyone may have with the Capitol, believe me when I say that if it released its grip on the districts for even a short time, the entire system would collapse.” [...] “It must be very fragile, if a handful of berries can bring it down.”
Catching Fire · Suzanne Collins
Μια ένοπλη αντιπαράθεση κάνει τη ζωή και τον θάνατο να μοιάζουν μια ανάσα μακριά.
“Put that gun down,” Rafter ordered from the doorway, and a split second later another shot rang through the reception area, a shot that went into the ceiling somewhere well above Rafter’s head and reduced him to a mere mortal. Turning the gun back to me, he nodded, and I complied, entering the conference room behind Rafter. The last thing I saw on the outside was Madam Devier shaking at her desk, terror-stricken, headset around her neck, high heels parked neatly next to her wastebasket.
The Street Lawyer · John Grisham
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή