Ανθρωποι και ποντίκια
John Steinbeck, 1937
★ 3,90 από 3 εκ. βαθμολογίες στο Goodreads
Δύο εργάτες γης μετακινούνται στην Καλιφόρνια της Μεγάλης Ύφεσης και μοιράζονται το όνειρο μιας μικρής φάρμας, με τίμημα να μείνουν μαζί. Η λιτή αφήγηση αφήνει χώρο στην τρυφερότητα της φιλίας, ενώ η σκιά του πένθους και του φόβου μεγαλώνει γύρω από ένα κοινό όνειρο.
Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα, φόβος και θλίψη. Μιλά για το σπίτι, τη φιλία και τη μοναξιά.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρουν οι δεσμοί ανάμεσα σε ανθρώπους που παλεύουν να κρατήσουν ένα όνειρο μέσα στη φτώχεια. Είναι σύντομο, αλλά η τραγική του πορεία μπορεί να σε αφήσει συναισθηματικά εξαντλημένο.
Γιατί να το διαβάσεις
Οι έξι σκηνές του δίνουν στην ιστορία καθαρό, θεατρικό ρυθμό. Μπορείς να ξανασκεφτείς τι σημαίνουν η συντροφιά και η ελπίδα όταν οι συνθήκες τις πιέζουν.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Το όνειρο μιας γης που δεν θα αποκτήσουν ποτέ
They come, an’ they quit an’ go on; an’ every damn one of ‘em’s got a little piece of land in his head. An’ never a God damn one of ‘em ever gets it. Just like heaven. Ever’body wants a little piece of lan’. I read plenty of books out here. Nobody never gets to heaven, and nobody gets no land. It’s just in their head. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες το περιγράφουν ως μια σύντομη, δυνατή και βαθιά θλιβερή ιστορία για τη φιλία και τα όνειρα που συντρίβονται· πολλοί ένιωσαν συναισθηματικά εξαντλημένοι από την τραγωδία, ενώ κάποιοι εκτίμησαν τη συμπόνια και τους ζωντανούς χαρακτήρες. Μερικοί επιστράτευσαν το μαύρο χιούμορ για να αντέξουν τη ζοφερή ατμόσφαιρα.
John Steinbeck.Ο Στάινμπεκ έστησε το βιβλίο σαν «θεατρική νουβέλα» με έξι σκηνές, γραμμένες ώστε να μπορούν να παιχτούν όπως είναι. Την ίδια χρονιά ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ μια παράσταση σε σκηνοθεσία του Τζορτζ Σ. Κάουφμαν.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — John Steinbeck
Ανατολικά της Εδέμ
John Steinbeck, 1952
Δύο γενιές μιας οικογένειας στην Καλιφόρνια, μια νέα εκδοχή της ιστορίας του Κάιν και του Άβελ και μια εβραϊκή λέξη που σημαίνει «μπορείς».
Travels with Charley
John Steinbeck, 1962
Στα πενήντα οκτώ του, ο Στάινμπεκ φορτώνει ένα τροχόσπιτο με έναν κανίς και διασχίζει την Αμερική, αναζητώντας τη χώρα που θυμάται και δοκιμάζοντας τη δική του ανησυχία.
Τα σταφύλια της οργής
John Steinbeck, 1931
Ένα ωμό, επικό χρονικό ξεριζωμού και απόγνωσης, που εξετάζει τι συμβαίνει όταν το αμερικανικό όνειρο έρχεται αντιμέτωπο με τη σκληρή πραγματικότητα του Dust Bowl.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ανθρωποι και ποντίκια»;
- Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρουν οι δεσμοί ανάμεσα σε ανθρώπους που παλεύουν να κρατήσουν ένα όνειρο μέσα στη φτώχεια. Είναι σύντομο, αλλά η τραγική του πορεία μπορεί να σε αφήσει συναισθηματικά εξαντλημένο.
- Πώς είναι το «Ανθρωποι και ποντίκια»;
- Η λιτή αφήγηση αφήνει χώρο στην τρυφερότητα της φιλίας, ενώ η σκιά του πένθους και του φόβου μεγαλώνει γύρω από ένα κοινό όνειρο. Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα, φόβος και θλίψη. Μιλά για το σπίτι, τη φιλία και τη μοναξιά.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ανθρωποι και ποντίκια»;
- Αν σου άρεσε το «Ανθρωποι και ποντίκια», δοκίμασε «The Catcher in the Rye» (J. D. Salinger), «Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας» (Mary Shelley) και «Animal Farm» (George Orwell).
Μια γεύση από τη ροή
Η μόνη δουλειά που αξίζει, κι όμως δεν γίνεται
Anyway, I keep picturing all these little kids playing some game in this big field of rye and all. Thousands of little kids, and nobody’s around — nobody big, I mean — except me. And I’m standing on the edge of some crazy cliff. What I have to do, I have to catch everybody if they start to go over the cliff — I mean if they’re running and they don’t look where they’re going I have to come out from somewhere and catch them. That’s all I’d do all day. I’d just be the catcher in the rye, and all. I know it’s crazy, but that’s the only thing I’d really like to be. I know it’s crazy.
The Catcher in the Rye · J. D. Salinger
Ένας νους ξυπνά χωρίς παρελθόν και χωρίς κανέναν να ρωτήσει.
“But where were my friends and relations? No father had watched my infant days, no mother had blessed me with smiles and caresses; or if they had, all my past life was now a blot, a blind vacancy in which I distinguished nothing. From my earliest remembrance I had been as I then was in height and proportion. I had never yet seen a being resembling me or who claimed any intercourse with me. What was I? The question again recurred, to be answered only with groans.
Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας · Mary Shelley
Μια λέξη που ακούγεται σαν έλεος κρύβει τη χειρότερη τιμωρία.
NEEDLESS TO SAY, HE WILL BE RELEASED, the voice had said, followed by silence. There was an ironic tone to that finally message, as if the Speaker found it amusing; and Jonas had smiled a little, though he knew what a grim statement it had been. For a contributing citizen to be released from the community was a final decision, a terrible punishment, an overwhelming statement of failure.
The Giver · Lois Lowry
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή