Τα βατράχια

Πόσο κοστίζει να μάθεις να πληγώνεις χωρίς δισταγμό;

Ό λοι έχουν κάποιο αδύνατο σημείο. Αυτή είναι μια γνώση που μου ενστάλαξε ο πατέρας μου όταν με μάθαινε μποξ. Ήμουν μικρότερος από τ’ άλλα αγόρια, αλλά εκείνος μου έδειξε ότι ακόμα και ο πιο φοβερός αντίπαλος έχει κάποια τρύπα στην άμυνά του, κάποιο ακάλυπτο σημείο, ένα λάθος που είναι καταδικασμένος να επαναλαμβάνει. Μου έμαθε επίσης ότι δεν φτάνει ν’ ανακαλύψεις το σημείο αυτό, πρέπει να έχεις και καρδιά από πάγο, για να μη διστάσεις στιγμή να το εκμεταλλευτείς. Κι αυτό ακριβώς ήταν το δικό μου αδύνατο σημείο: μια καρδιά που μάτωνε γι’ ανθρώπους σαν κι εμένα, που αναγνώριζε κάθε αδυναμία τους ως δική μου. Σιγά σιγά όμως έμαθα. Και η καρδιά μου πάγωσε.

Ο βασιλιάς · Jo Nesbo

Η αγάπη μπορεί να χωρέσει σε μια φράση μέσα σε μια συνηθισμένη νύχτα.

Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι πάντα επιεικείς με τους διαφορετικούς. «Ναι, είναι υπέροχη» έκανε και αγκάλιασε την Κριστίνα για να την καληνυχτίσει. Ο Πάτρικ στεκόταν ήδη στην κουζίνα. «Θα φτιάξω ένα σαντουιτσάκι. Κοίτα, ήταν όλα πεντανόστιμα, ακόμα κι εκείνα τα φύκια. Αλλά εγώ πεινώ ακόμη και πίτσα δεν πήραμε…» Η Ερίκα περιεργάστηκε τον άντρα της στο φως του ορθάνοιχτου ψυγείου. Ο Πάτρικ είχε ήδη προλάβει να βγάλει το παντελόνι και ήταν με τις κάλτσες, το σλιπ και το πουκάμισο. Στους κροτάφους του φαινόταν κάποιο γκριζάρισμα και οι γραμμές έκφρασης γύρω από τα μάτια είχαν αυγατίσει. Ήταν ομορφότερος από ποτέ. «Σ’ αγαπώ» του είπε. «Πόσο σ’ αγαπώ, Θεέ μου!»

Μοιρολογήτρα · Camilla Lackberg

Η σιωπή ενός παιδιού κάνει τον έπαινο να μοιάζει με δοκιμασία.

Του αγοράσαμε μαρκαδόρους, δαχτυλομπογιές, νερομπογιές – δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για την τέχνη. Μόλις όμως γυρίσαμε στις ΗΠΑ; Και μπήκαμε σ’ αυτό το σπίτι; Να σου ξαφνικά ο Πάμπλο Πικάσο. Τώρα ζωγραφίζει σαν τρελός». Η Κάρολαϊν πάει στο τραπεζάκι και σηκώνει την επιφάνεια, και βλέπω τώρα ότι το έπιπλο έχει και χώρο αποθήκευσης. Βγάζει μια στοίβα με κόλες χαρτί, πάχους δύο τριών εκατοστών. «Ο σύζυγός μου με πειράζει που δεν πετάω τίποτα, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Θες να δεις;» «Βέβαια». Ο Τέντι, ακόμη ξαπλωμένος στο πάτωμα, έχει σταματήσει να κουνιέται. Το κορμί του όλο είναι σφιγμένο. Καταλαβαίνω ότι ακούει προσεκτικά, ότι έχει στρέψει όλη του την προσοχή στην αντίδρασή μου.

Κρυμμένες ζωγραφιές · Jason Rekulak