Δημήτρης Σίμος

Άλλο να διαλέγεις τη σιωπή κι άλλο να μην έχεις ποιον να πάρεις.

Πήρα την πρώτη τζούρα βαθιά μέσα στα πνευμόνια. Χύθηκα πάνω στην ψάθινη καρέκλα. Τράβηξα μια δεύτερη, κοφτή. Μύρισα τον αρωματικό καπνό της βανίλιας. Διάολε. Έτρεμα. Πίστεψα ότι η νικοτίνη θα με ηρεμούσε. Λάθος. Σχέδιο βήτα. Να μπερδέψω τη μοναξιά με την τηλεόραση. Όταν η μόνη σου επιλογή για ν’ ακούσεις μια φωνή είναι τα ηχεία, τότε δυο πράγματα έχουν συμβεί. Είτε η ώρα δεν είναι η κατάλληλη για να τηλεφωνήσεις σε κάποιον, είτε δεν υπάρχει κάποιος για να του τηλεφωνήσεις. Άμα συμβαίνουν και τα δυο, είσαι ξοφλημένος. Ήμουν. Η δημοσιογράφος με το μπλε ταγέρ ήρθε στην οθόνη. Πρωι­ νό δελτίο. Η φωνή της ήρεμη, σοβαρή. Δυο κοφτές προτάσεις –και το πλάνο έφυγε από την πουδραρισμένη μούρη της.