Poetry
James Joyce (1882–1941), 1907
Τα ποιήματα που έγραψε ο Τζόις πριν από τον «Οδυσσέα»: ερωτικά λυρικά ποιήματα με ρυθμό τραγουδιού και, αργότερα, πιο σκοτεινά κομμάτια από την Τεργέστη και το Παρίσι, τόσο σύντομα που διαβάζονται όρθιος. Τα πρώτα ποιήματα κυλούν με ρυθμό τραγουδιού και τρυφερή λαχτάρα, ενώ τα μεταγενέστερα γίνονται πιο σκοτεινά και μελαγχολικά.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, τρυφερότητα και μελαγχολία. Μιλά για την αγάπη, τη φύση και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς σύντομα ερωτικά ποιήματα, με μουσικό ρυθμό και εικόνες από τη φύση. Η συλλογή αλλάζει τόνο: τα ποιήματα από την Τεργέστη και το Παρίσι είναι πιο σκοτεινά από τα πρώιμα τραγούδια αγάπης.
Γιατί να το διαβάσεις
Εδώ βλέπεις μια πιο σύντομη, λυρική πλευρά του Τζόις, πριν από τον «Οδυσσέα», και ακούς πόσο σημαντικός ήταν γι’ αυτόν ο ρυθμός της φωνής.
Σελίδες από το βιβλίο
Η αγάπη ενός πατέρα γίνεται φόβος για τον κόσμο.
Wind whines and whines the shingle,The crazy pierstakes groan;A senile sea numbers each singleSlimesilvered stone.From whining wind and colderGrey sea I wrap him warmAnd touch his trembling fineboned shoulderAnd boyish arm.Around us fear, descendingDarkness of fear aboveAnd in my heart how deep unendingAche of love! Ένας καθεδρικός ναός από σκοτάδι, με τα άστρα για κεριά
Gaunt in gloom,The pale stars their torches,Enshrouded, wave.Ghostfires from heaven’s far verges faint illume,Arches on soaring arches,Night’s sindark nave.Seraphim,The lost hosts awakenTo service tillIn moonless gloom each lapses muted, dim,Raised when she has and shakenHer thurible. Ο φίλος που έχασες χωρίς ποτέ να αποφασίσεις να τον χάσεις
Because your voice was at my sideI gave him pain,Because within my hand I heldYour hand again.There is no word nor any signCan make amend—He is a stranger to me nowWho was my friend. James Joyce.Ο Τζόις σπούδασε τραγούδι και κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο Feis Ceoil του Δουβλίνου το 1904. Πριν στραφεί στη μυθοπλασία, σκεφτόταν κάπως ότι ίσως μπορούσε να ζήσει από τη φωνή του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — James Joyce
Ulysses
James Joyce, 1922
A Portrait of the Artist as a Young Man
James Joyce, 1916
Δουβλινέζοι
James Joyce, 1914
Δεκαπέντε σύντομες ιστορίες για απλούς κατοίκους του Δουβλίνου, από τον πρώτο έρωτα ενός αγοριού μέχρι ένα πάρτι που τελειώνει με μια ήσυχη ανατροπή. Η ακρίβεια της γραφής κάνει τις μικρές ζωές να μοιάζουν τεράστιες.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Poetry»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς σύντομα ερωτικά ποιήματα, με μουσικό ρυθμό και εικόνες από τη φύση. Η συλλογή αλλάζει τόνο: τα ποιήματα από την Τεργέστη και το Παρίσι είναι πιο σκοτεινά από τα πρώιμα τραγούδια αγάπης.
- Πώς είναι το «Poetry»;
- Τα πρώτα ποιήματα κυλούν με ρυθμό τραγουδιού και τρυφερή λαχτάρα, ενώ τα μεταγενέστερα γίνονται πιο σκοτεινά και μελαγχολικά. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, τρυφερότητα και μελαγχολία. Μιλά για την αγάπη, τη φύση και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Poetry»;
- Αν σου άρεσε το «Poetry», δοκίμασε «Φθινόπωρο» (Κωσταντίνος Χατζόπουλος), «Μεταφράσεις» (Τέλλος Άγρας) και «Sonnets from the Portuguese» (Elizabeth Barrett Browning).
Μια γεύση από τη ροή
Το φθινόπωρο που έρχεται σαν ανάσα κρατημένη.
Ο Στέφανος θυμάται τώρα πως έπειτα ήρθε το φθινόπωρο· ένα ήμερο φθινόπωρο με μέρες στη σειρά ασυννέφιαστες, χλιαρές και απάνεμες. Οι λόφοι άπλωναν βιολέτινοι με τ’ ανθισμένα ρείκια στις πλαγιές, πέρα οι γιαλοί αλλού μενεξεδένιοι αλλού τριανταφυλλοί, οι βράχοι σε σχήματα που άλλαζαν παράξενα κάθε στιγμή κρεμιόνταν σαν ανάεροι στα νερά, οι αμμουδιές χρυσοφεγγίζαν κάτω σαν παρδαλά πανιά απλωμένα στο ακρογιάλι. Ένα φως απαλό και διάφανο, που έμοιαζε σα να ήταν καθρέφτισμα κατιτίς άυλου, έτρεμε στον αέρα και στη γη.
Φθινόπωρο · Κωσταντίνος Χατζόπουλος
Δυο άνθρωποι ξανασυναντιούνται σ’ ένα άδειο πάρκο, αλλά θυμούνται διαφορετικά.
Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, ξάφνω, τὰ σχήματα περᾶσαν των δυονών. Τὰ χείλια ἔχουν λυτά, τὰ μάτια ἔχουν σβηστά καὶ μόλις ποὺ τ’ακούς τὰ λόγια τους σωστά. Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, δυὸ φαντάσματα ἔφεραν πίσω τὸν καιρό. -Τὴ θυμᾶσαι τὴν μέθη μας την περασμένη; -Κι ἂν τὴ θυμᾶμαι ἢ ὄχι, τί σημαίνει; -Τὸ καρδιοχτύπι της γιὰ μὲ πάντα ἡ καρδιά σου τό ’χει; Στ’όνειρο τὴν ψυχή μου ἀκόμα τηνε βλέπεις;— Ὄχι
Μεταφράσεις · Τέλλος Άγρας
Τι κοστίζει να προσφέρεις σε κάποιον τις στάχτες της θλίψης σου
I lift my heavy heart up solemnly, As once Electra her sepulchral urn, And, looking in thine eyes, I overturn The ashes at thy feet. Behold and see What a great heap of grief lay hid in me, And how the red wild sparkles dimly burn Through the ashen greyness. If thy foot in scorn Could tread them out to darkness utterly, It might be well perhaps. But if instead Thou wait beside me for the wind to blow The grey dust up—those laurels on thine head, O my Beloved, will not shield thee so, That none of all the fires shall scorch and shred The hair beneath. Stand further off then! Go.
Sonnets from the Portuguese · Elizabeth Barrett Browning
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή