Βρύα από το παλιό αρχοντικό
Nathaniel Hawthorne (1804–1864), 1840
Ένας συγγραφέας με στοιχειωτικές μεταφορές και περίτεχνη γλώσσα, που εξερευνά τα εύθραυστα όρια ανάμεσα στο άγριο ένστικτο, τον πολιτισμό και το διαρκές βάρος του ανθρώπινου πνεύματος. Οι ιστορίες κινούνται αργά, με περίτεχνη πρόζα, μελαγχολική διάθεση και εικόνες της φύσης που γίνονται γοτθικές και ανησυχητικές.
Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, φόβος και περιέργεια. Μιλά για τη φύση, την ηθική και την ταυτότητα.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς διηγήματα που συνδυάζουν φιλοσοφικούς προβληματισμούς με σκοτεινά φυσικά τοπία και ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση. Η γλώσσα είναι περίτεχνη και μπορεί να σου φανεί απαιτητική, ειδικά αν αναζητάς λιτή πρόζα.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς ο Χόθορν μετατρέπει το δάσος και την άγρια φύση σε πεδίο για σκέψεις γύρω από τον πολιτισμό, το ένστικτο και την ανθρώπινη ευθύνη.
Σελίδες από το βιβλίο
Όταν το δάσος γίνεται τόπος λατρείας, τι σημαίνει αυτό για την πίστη;
In the interval of silence he stole forward until the light glared full upon his eyes. At one extremity of an open space, hemmed in by the dark wall of the forest, arose a rock, bearing some rude, natural resemblance either to an altar or a pulpit, and surrounded by four blazing pines, their tops aflame, their stems untouched, like candles at an evening meeting. The mass of foliage that had overgrown the summit of the rock was all on fire, blazing high into the night and fitfully illuminating the whole field. Each pendent twig and leafy festoon was in a blaze. As the red light arose and fell, a numerous congregation alternately shone forth, then disappeared in shadow, and again grew, as it were, out of the darkness, peopling the heart of the solitary woods at once. Χρειάζεται η ιδιοφυΐα την ηθική σήψη ή τρέφεται η μεγάλη τέχνη από την εσωτερική σύγκρουση;
The tree lay along the ground, and was wholly converted into a mass of diseased splendor, which threw a ghastliness around. Being full of conceits that night, I called it a frigid fire, a funeral light, illumining decay and death, an emblem of fame that gleams around the dead man without warming him, or of genius when it owes its brilliancy to moral rottenness, and was thinking that such ghostlike torches were just fit to light up this dead forest or to blaze coldly in tombs, when, starting from my abstraction, I looked up the canal. I recollected myself, and discovered the lanterns glimmering far away. Η ομορφιά της ακμής, με τη γνώση πως δεν θα κρατήσει.
Did I say that there was no feeling like it? Ah, but there is a half-acknowledged melancholy like to this when we stand in the perfected vigor of our life and feel that Time has now given us all his flowers, and that the next work of his never-idle fingers must be to steal them one by one away. Περισσότερα αποσπάσματα από το «Βρύα από το παλιό αρχοντικό»
Nathaniel Hawthorne.Το ύφος του Χόθορν επηρεάζεται βαθιά από τον αμερικανικό ρομαντισμό, που συχνά συνδυάζει υψηλές φιλοσοφικές ιδέες με σκοτεινές, στοχαστικές εικόνες της φύσης.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Η παράξενη υπόθεση του δρ Τζέκιλ και του κ. Χάιντ
Robert Louis Stevenson, 1886
Κοινά στοιχεία: φόβος και ταυτότητα.
Περισσότερα βιβλία — Nathaniel Hawthorne
Διηγήματα δις ειρημένα
Nathaniel Hawthorne, 1837
Σύντομες αλληγορίες από την πουριτανική Νέα Αγγλία: κληρικοί με καλυμμένο πρόσωπο, άνθρωποι που βγαίνουν από τη ζωή τους και οι παράξενες ώρες λίγο πριν ξημερώσει.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Βρύα από το παλιό αρχοντικό»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς διηγήματα που συνδυάζουν φιλοσοφικούς προβληματισμούς με σκοτεινά φυσικά τοπία και ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση. Η γλώσσα είναι περίτεχνη και μπορεί να σου φανεί απαιτητική, ειδικά αν αναζητάς λιτή πρόζα.
- Πώς είναι το «Βρύα από το παλιό αρχοντικό»;
- Οι ιστορίες κινούνται αργά, με περίτεχνη πρόζα, μελαγχολική διάθεση και εικόνες της φύσης που γίνονται γοτθικές και ανησυχητικές. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, φόβος και περιέργεια. Μιλά για τη φύση, την ηθική και την ταυτότητα.
- Τι να διαβάσω μετά το «Βρύα από το παλιό αρχοντικό»;
- Αν σου άρεσε το «Βρύα από το παλιό αρχοντικό», δοκίμασε «Η παράξενη υπόθεση του δρ Τζέκιλ και του κ. Χάιντ» (Robert Louis Stevenson), «Lady Chatterley's lover» (D. H. Lawrence) και «Τα έργα του Έντγκαρ Άλαν Πόου» (Edgar Allan Poe).
Μια γεύση από τη ροή
Η λογική της εκδίκησης, απλωμένη με τρομακτική υπομονή.
The thousand injuries of Fortunato I had borne as I best could; but when he ventured upon insult, I vowed revenge. You, who so well know the nature of my soul, will not suppose, however, that I gave utterance to a threat. At length I would be avenged; this was a point definitively settled—but the very definitiveness with which it was resolved, precluded the idea of risk. I must not only punish, but punish with impunity. A wrong is unredressed when retribution overtakes its redresser. It is equally unredressed when the avenger fails to make himself felt as such to him who has done the wrong.
Τα έργα του Έντγκαρ Άλαν Πόου · Edgar Allan Poe
Η στιγμή που μπλέκονται η όραση, η ακοή και το συναίσθημα.
Tess was conscious of neither time nor space. The exaltation which she had described as being producible at will by gazing at a star came now without any determination of hers; she undulated upon the thin notes of the second-hand harp, and their harmonies passed like breezes through her, bringing tears into her eyes. The floating pollen seemed to be his notes made visible, and the dampness of the garden the weeping of the garden’s sensibility. Though near nightfall, the rank-smelling weed-flowers glowed as if they would not close for intentness, and the waves of colour mixed with the waves of sound.
Τες των Ντ’Έρμπερβιλ · Thomas Hardy
Η στιγμή που ένα γνώριμο μονοπάτι γίνεται τόπος όπου δεν έχεις ξαναβρεθεί.
Clarke tried to conceive the thing again, as he sat by the fire, and again his mind shuddered and shrank back, appalled before the sight of such awful, unspeakable elements enthroned as it were, and triumphant in human flesh. Before him stretched the long dim vista of the green causeway in the forest, as his friend had described it; he saw the swaying leaves and the quivering shadows on the grass, he saw the sunlight and the flowers, and far away, far in the long distance, the two figures moved toward him. One was Rachel, but the other?
Ο Μεγάλος Θεός Παν · Arthur Machen
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή