Η Περιστερά
Κρίστοφ φον Σμιτ, 1827
Ληστές, ένα γράμμα που ταξιδεύει με ένα περιστέρι κι ένα κορίτσι που δεν αφήνει κανέναν να πειράξει πουλί. Μια παλιά ιστορία που σφίγγει σαν σκοινί. Η τρυφερή, λυρική ιστορία κρατά ήρεμο ρυθμό, ώσπου οι ληστές, το γράμμα και η επιμονή της Ελένης να προστατέψει ένα πουλί φέρνουν ένταση.
Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα και γαλήνη. Μιλά για την οικογένεια, την αγάπη και τη φύση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς παλιές οικογενειακές ιστορίες με αγάπη για τα ζώα και τη φύση. Η γλώσσα της ελληνικής έκδοσης είναι παλαιότερη, όπως φαίνεται και στο απόσπασμα, και ίσως σου φανεί απαιτητική.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ την για να γνωρίσεις μια ιστορία του 19ου αιώνα που συνδυάζει την τρυφερότητα με τον κίνδυνο και δείχνει την προστασία ενός μικρού πλάσματος ως πράξη θάρρους.
Σελίδες από το βιβλίο
Ένα παιδί κρατά ένα τρομαγμένο πουλί και λέει φωναχτά τι άνθρωπος θέλει να είναι.
— Νὰ τὸ ψήσῃς! ἐφώναξεν ἡ Ἑλένη μετ’ ἐκπλήξεως ἅμα καὶ λύπης λαμβάνουσα τὴν περιστερὰν ὡς διὰ νὰ τὴν λυτρώσῃ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἆ, ὄχι φιλτάτη μου μῆτερ, ἀστειεύεσαι. Τὸ πτωχὸν τοῦτο ζῶον κατέφυγεν εἰς ἐμὲ, πῶς ἠμπορῶ νὰ τὸ σκοτώσω; Παρατήρησε πῶς εἶναι ὡραῖον! εἶναι κάτασπρον ὡς τὸ χιόνι καὶ τὰ ποδάριά του εἶναι κόκκινα ὡς τὸ κοράλι. Ἆ! πῶς κτυπᾷ ἡ καρδιά του! Καϋμένο περιστεράκι! μὲ κυττάζει ἱκετευτικῶς καὶ τὸ ἀθωότατον βλέμμα του φαίνεται ὅτι θέλει νὰ μοῦ εἴπῃ: «Μὴ μοῦ κάμῃς κακόν.» Ὄχι, καλό μου πουλάκι, δὲν θὰ σοῦ κάμω κακὸν, δὲν κατέφυγες ματαίως εἰς ἐμέ· θέλω νὰ ἦσαι εὐχαριστημένο μαζύ μου. Γιατί αυτό που αγάπησες περισσότερο αξίζει περισσότερο όταν το χαρίζεις.
— Ἐὰν τὸ θέλῃς, ἠμπορεῖς νὰ τὸ κάμῃς ἄλλοτε, ὅταν ἡ Εὐφροσύνη ἔλθῃ νὰ μᾶς ἴδῃ· τώρα ὅμως δὲν ἠδύνασο νὰ κάμῃς καλλίτερον δῶρον εἰς τὴν φίλην σου. Δῶρον πρὸς ἐνθύμησιν πολυτιμώτερον ἤθελε τὴν ταπεινώσει καὶ δὲν θὰ τῆς ἐπροξένει τόσην χαρὰν· αὐτὸ τὸ ὁποῖον σοῦ ἦτο τόσον προσφιλὲς ἂν καὶ μικρᾶς ἀξίας τῆς ἀποδεικνύει πόσον τὴν ἀγαπᾷς· μὴ μετανοῇς λοιπὸν δι’ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμες. Εἶδες ὅτι ὁ πατήρ σου ἦτο ἕτοιμος νὰ ριψοκινδυνεύσῃ τὴν ζωήν του διὰ νὰ συντρέξῃ τὴν τυραννουμένην χήραν, καλὰ λοιπὸν ἔκαμες καὶ σὺ, ἡ ὁποία ἔδωκες τὸ ἀγαπητότερόν σου πρᾶγμα διὰ νὰ χαροποιήσῃς τὸ τεθλιμμένον ὀρφανόν. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δὲν συνειθίσει ἐγκαίρως νὰ θυσιάζῃ ὅ,τι ἔχει ὑπὲρ τῶν ἄλλων δὲν τοὺς ἀγαπᾷ εἰλικρινῶς· τοιαῦται θυσίαι εἶναι εὐάρεστοι εἰς τὸν Θεὸν, ὁ ὁποῖος θὰ σὲ ἀνταμείψῃ βεβαίως δι’ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμες. Πόσες φορές αυτό που φοβήθηκες δεν ήταν παρά το φεγγάρι;
Καὶ ἡ μήτηρ μετὰ τῆς θυγατρὸς ἤρχισαν νὰ κλαίωσιν ἰδοῦσαι τὴν φαινομένην φλόγα, ἀλλ’ εὐθὺς πρὸς μεγάλην χαράν των παρετήρησαν ὅτι εἶχον ἀπατηθῆ· ἐπειδὴ ἡ νομιζομένη ἐκείνη φλὸξ δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ Σελήνη, ἡ ὁποία ὑψωθεῖσα τελευταῖον ἐπάνω τῶν ἀτμῶν τῆς γῆς ἔλαμψε παρευθὺς καθαρώτερον καὶ ἐξηκολούθησε τὴν βραδεῖαν, ἀλλὰ μεγαλοπρεπῆ πορείαν της ἐπὶ τοῦ ἀνεφέλου οὐρανοῦ. Τότε ἀνέλαβον θάρρος καὶ ἔμειναν ἀκόμη ἀρκετὴν ὥραν εἰς τὸ παράθυρον, ἀλλ’ εὐτυχῶς οὐδὲ τὸ παραμικρότερον σημεῖον εἶδον τῆς τρομερᾶς ἐκείνης κοκκινάδας ἡ ὁποία φαίνεται εἰς τὸν Οὐρανὸν ὅταν συμβαίνῃ μεγάλη πυρκαϊά. Κρίστοφ φον Σμιτ.Ο Σμιτ έγραψε την «Περιστερά» για παιδιά γύρω στο 1827· μέσα σε μια δεκαετία είχε μεταφραστεί σε όλη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα έμεινε γνωστή από τη μετάφραση του Κορομηλά.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Η Περιστερά»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς παλιές οικογενειακές ιστορίες με αγάπη για τα ζώα και τη φύση. Η γλώσσα της ελληνικής έκδοσης είναι παλαιότερη, όπως φαίνεται και στο απόσπασμα, και ίσως σου φανεί απαιτητική.
- Πώς είναι το «Η Περιστερά»;
- Η τρυφερή, λυρική ιστορία κρατά ήρεμο ρυθμό, ώσπου οι ληστές, το γράμμα και η επιμονή της Ελένης να προστατέψει ένα πουλί φέρνουν ένταση. Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα και γαλήνη. Μιλά για την οικογένεια, την αγάπη και τη φύση.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η Περιστερά»;
- Αν σου άρεσε το «Η Περιστερά», δοκίμασε «Η Παντρειά της Σταλαχτής» (Κωνσταντίνος Θεοτόκης), «Ἡ Βλαχοπούλα» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) και «Ο αυτοκράτορας της Πορτουγαλίας» (Selma Lagerlöf).
Μια γεύση από τη ροή
Το βράδυ πριν φύγει το παιδί του, ένας πατέρας νιώθει την απώλεια.
Jan moved quietly away from the door, where he had been standing a moment, listening, and sat down on the step. He never thought for an instant that Glory Goldie would remain at home. Indeed he knew better than did anyone else that she must go away. All the same it was to him as if the soft little bundle had again been laid in his arms. His heart had been set going once more. Now it was beating away in his breast as if trying to make up for lost time. With that he felt that his armour of defence was gone.
Ο αυτοκράτορας της Πορτουγαλίας · Selma Lagerlöf
Μια προσευχή που δεν ζητά τίποτα, ούτε καν να ξαναζήσει.
Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου. Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου. Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι. Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη. Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω. Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω. Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα. Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα. Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει. Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει. Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι. Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ. Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω. Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα.
Ποιήματα · Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Λουλούδια που ανθίζουν και πεθαίνουν χωρίς να τα δει κανείς.
Λουλούδια οὐρανοπότιστα, ποῦ μὲς τὸ λόγγο βγαίνουν κ’ ἐκεῖ σκορποῦν τὸ μόσχο τους καὶ ἀγνώριστα πεθαίνουν· δάκρυα νεροῦ, ποῦ χύνει βρυσοῦλα ξερολίβαδου, καὶ ἡ γῆ τὰ καταπίνει. Φτωχό, πανέρμο χάλασμα, τὸ μάτι μου σὲ βρέχει μὲ τῆς καρδιᾶς τὰ κλάϋματα, καὶ τρέχουν τοῦτα, ὡς τρέχει τοῦ πόνου μου τὸ κῦμα, σὰ βλέπω δίχως ὄνομα χορταριασμένο μνῆμα.
Ζωή · Γεράσιμος Μαρκοράς
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή