BookFeed English

Βιβλία σαν το «The Education of Henry Adams»

Αν σου έμεινε το «The Education of Henry Adams», αυτά τα βιβλία έχουν παρόμοια ατμόσφαιρα: μελαγχολία, μνήμη και θαυμασμός. Διάβασε ένα απόσπασμα από το καθένα για να δεις ποιο σου ταιριάζει.

Για το «The Education of Henry Adams» · Henry Adams

  1. 1.Η κόρη του σαμουράι

    Etsu Inagaki Sugimoto, 1925

    Κοινά στοιχεία: μνήμη και θαυμασμός. Η κόρη ενός σαμουράι μεγαλώνει για έναν κόσμο με καλλιγραφία, υποκλίσεις και έναν κανονισμένο γάμο. Ύστερα την στέλνουν στο Σινσινάτι. Ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο για το πώς μεταφράζεις τον εαυτό σου, γραμμή γραμμή.

    All that winter the household was busy getting me ready for school. The pathos of these preparations I did not realize; nor, I think, did any of us. Mother spent evening after evening bending her stately head over wonderful embroidered garments, ripping out, stitch by stitch, the exquisite work of hands folded in rest generations ago. Then Ishi would dye the silk and make it into plain garments suitable for my school life.
  2. 2.Shoe Dog

    Phil Knight, 2016

    Κοινά στοιχεία: μνήμη και μελαγχολία.

    I’d tell men and women in their midtwenties not to settle for a job or a profession or even a career. Seek a calling. Even if you don’t know what that means, seek it. If you’re following your calling, the fatigue will be easier to bear, the disappointments will be fuel, the highs will be like nothing you’ve ever felt.
    Απόσπασμα από το «Shoe Dog», Phil Knight 2016. Παρατίθεται για να γνωρίσεις το βιβλίο. Πηγή Δικαιώματα και αφαιρέσεις
  3. 3.Τα εφήμερα

    Εμμανουήλ Ροΐδης, 1888

    Κοινά στοιχεία: θαυμασμός και μελαγχολία. Ένας λόγιος αποκοιμιέται στις όχθες του Κηφισού και ακούει τα εφήμερα, έντομα που ζουν τέσσερις ώρες, να μιλούν για τον έρωτα, τον θάνατο και τη φήμη. Σάτιρα μεταμφιεσμένη σε φυσική ιστορία.

    Αλλόκοτον όσον και κοινόν είναι το αίσθημα το άγον ημάς να μεριμνώμεν περί γεγονότων, τα οποία ενδέχεται να επέλθωσιν, όταν δεν θα υπάρχωμεν πλέον, και ν’ αποδίδωμεν μεγάλην σημασίαν εις την περί ημών γνώμην ανθρώπων, οίτινες δεν εγεννήθησαν ακόμη. Μεθύομεν προκαταβολικώς δι’ οίνου, τον οποίον ουδέποτε θα πίωμεν. Ο πάγκοινος και ανεκρίζωτος εκ της καρδίας ημών πόθος μακράς υπάρξεως μ’ εφαίνετο κατά την στιγμήν εκείνην τόσον άτοπος και παράλογος, ώστε ησχυνόμην ν’ ανήκω εις το μωρόν και τρισάθλιον ανθρώπινον γένος και εζήλευα τας πετώσας υπεράνω του ρεύματος μικράς χρυσαλλίδας, τας οποίας επέμενα να ταυτίζω μετά των τρισολβίων εφημέρων.
  4. 4.The Professor’s House

    Willa Cather, 1925

    Κοινά στοιχεία: μελαγχολία και μνήμη. Ένας καθηγητής από τη Μεσοδυτική Αμερική αναπολεί δύο έρωτες, έναν της καρδιάς κι έναν του νου, και αναρωτιέται ποια ζωή ήταν στ’ αλήθεια δική του.

    But the fact is, the human mind, the individual mind, has always been made more interesting by dwelling on the old riddles, even if it makes nothing of them. Science hasn’t given us any new amazements, except of the superficial kind we get from witnessing dexterity and sleight-of-hand. It hasn’t given us any richer pleasures, as the Renaissance did, nor any new sins—not one! Indeed, it takes our old ones away. It’s the laboratory, not the Lamb of God, that taketh away the sins of the world. You’ll agree there is not much thrill about a physiological sin. We were better off when even the prosaic matter of taking nourishment could have the magnificence of a sin.
  5. 5.Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως

    Γεώργιος Βιζυηνός, 1883

    Κοινά στοιχεία: μνήμη και θαυμασμός. Ένας ποιητής σαλπάρει από τον Πειραιά ελπίζοντας να απολαύσει τοπία και συντροφιά, αλλά βρίσκει έναν πλούσιο Έλληνα από την Καλκούτα που γυρεύει μόνο έναν ακροατή για τους στίχους του. Μια κωμωδία ματαιοδοξίας και παρεξηγήσεων, αφηγημένη από έναν άνθρωπο που δεν σταματά να μιλά για τον εαυτό του.

    Ὁ γέλως τῆς Μάσιγγας ἐξ αὐτῆς τῆς πρώτης στιγμῆς ἐπροξένησεν εἰς τὴν ἀκοήν μου παραδόξως ἡδεῖαν ἐντύπωσιν. Ποτὲ δὲν ἤκουσα νεάνιδα γελῶσαν τόσον εὐήχως, τόσον ἁρμονικῶς. Ποτὲ δὲν ἐγνώρισα γέλωτα περιέχοντα τόσην ἔκφρασιν, τόσην ρητορικὴν ἀκρίβειαν καὶ ποικιλίαν. Ἡμεῖς οἱ ἄλλοι γελῶμεν, ὡς κράζουσιν αἱ χῆνες, ἀμεταβλήτως σχεδὸν ἐν πάσῃ περιπτώσει. Ἐν τῷ γέλωτι τῆς κόρης ἐκείνης ἠδύνασο νὰ διακρίνῃς ὄχι μόνον τὴν ἑκάστοτε αἰτίαν αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ὅλας τὰς φάσεις τῆς θυμικῆς αὐτῆς καταστάσεως, ἐξ ἧς προήρχετο, ὑφ’ ὧν συνωδεύετο. Θὰ ἔλεγες ὅτι ἐν αὐτῇ τὸ ἔργον τοῦ γελᾷν δὲν ἦτο ἀνατεθειμένον εἰς τὰ σαρκικὰ νεῦρα καὶ τὰς φυσιογνωμικὰς τοῦ σώματος κινήσεις, ἀλλ’ ἐξετελεῖτο ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους παρ’ αὐτῆς τῆς ψυχῆς ἐπὶ τῶν χορδῶν μυστηριώδους ἁρμονικοῦ τινος ὀργάνου, τοῦθ’ ὅπερ ἔκαμνε τὸν γέλωτα τῆς παρθένου νὰ εἶναι ἐκφραστικώτερος, μουσικώτερος, ἀυλώτερος πάσης ἐνάρθρου φωνῆς καὶ λογικῆς γλώσσης.
  6. 6.Οι Εξομολογήσεις

    Jean-Jacques Rousseau, 1782

    Κοινά στοιχεία: μνήμη και μοναξιά. Ένας φιλόσοφος του 18ου αιώνα ξεμπροστιάζει τον εαυτό του: ματαιοδοξία, τρυφερότητα, ντροπή και ατέλειωτοι περίπατοι, γραμμένα για να τον κρίνουμε. Διαβάζεται σαν το πρώτο σύγχρονο απομνημόνευμα και είναι συχνά αστείο.

    Nothing that passed during that charming epocha, nothing that I did, said, or thought, has escaped my memory. The time that preceded or followed it, I only recollect by intervals, unequally and confused; but here I remember all as distinctly as if it existed at this moment. Imagination, which in my youth was perpetually anticipating the future, but now takes a retrograde course, makes some amends by these charming recollections for the deprivation of hope, which I have lost forever. I no longer see anything in the future that can tempt my wishes, it is a recollection of the past alone that can flatter me, and the remembrance of the period I am now describing is so true and lively, that it sometimes makes me happy, even in spite of my misfortunes.
  7. 7.The Forerunner

    Kahlil Gibran, 1892

    Κοινά στοιχεία: μοναξιά και μελαγχολία. Μια αλληγορική διαδρομή στα πιο βαθιά σημεία της ανθρώπινης καρδιάς, όπου η σοφία δεν βρίσκεται στις απαντήσεις, αλλά στη γλώσσα της φύσης και της μοναξιάς.

  8. 9.Σκιές

    Lafcadio Hearn, 1900

    Κοινά στοιχεία: θαυμασμός και μνήμη. Ένας δημοσιογράφος που γύρισε τον κόσμο συλλέγει ιστορίες φαντασμάτων, τραγούδια εντόμων και σημειώσεις για τον φόβο στην Ιαπωνία της εποχής Μεϊτζί — περίεργος, ακριβής και ήσυχα παράξενος.

  9. 10.Διηγήματα δις ειρημένα

    Nathaniel Hawthorne, 1837

    Κοινά στοιχεία: μελαγχολία και μοναξιά. Σύντομες αλληγορίες από την πουριτανική Νέα Αγγλία: κληρικοί με καλυμμένο πρόσωπο, άνθρωποι που βγαίνουν από τη ζωή τους και οι παράξενες ώρες λίγο πριν ξημερώσει.

  10. 11.Τρελλὴ βραδυά

    Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892

    Κοινά στοιχεία: μνήμη και μελαγχολία. Τέσσερις φίλοι παίρνουν κρασί, αστακό και ένα ψαθί και βγαίνουν στη νύχτα του Μάρτη να βρουν πού επιτρέπεται να τραγουδήσουν. Η βραδιά πάει κατά διαόλου — και γι’ αυτό τη θυμάσαι.

  11. 12.Οι αναμνήσεις μου

    Rabindranath Tagore, 1912

    Κοινά στοιχεία: μνήμη και θαυμασμός. Ένα αγόρι σε ένα μεγάλο σπίτι στην Καλκούτα, ένα σχολείο που μισούσε, τα πρώτα χιόνια, ο θάνατος της μητέρας του: ο ίδιος ο Ταγκόρ αφηγείται πώς διαμορφώνεται ο νους ενός ποιητή.

Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά

Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.

Άνοιξε το BookFeed

Δωρεάν, χωρίς εγγραφή.