Βιβλία σαν το «Ο Αυτοκράτορας της Χαράς»

Η Σούτζιν με αποκαλεί χαϊδευτικά ινόκουντζου, ή «μικρή γοργόνα». Λέει ότι διάλεξε αυτό το όνομα επειδή η μικρή γοργόνα έχασε τη φωνή της, αλλά την ξαναβρήκε αργότερα και έζησε ευτυχισμένη. Δεν της λέω ότι αυτή είναι η αμερικανική εκδοχή του παραμυθιού. Στην αυθεντική ιστορία αυτοκτονεί.

Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.

Το έχω συνηθίσει αυτό, τον τρόπο που έχουν οι άντρες να μη μιλάνε: τους αρέσει να κλοτσάνε σβόλους χώμα στο γρασίδι με το τακούνι της μπότας τους, να κοπανάνε την οροφή ενός αυτοκινήτου πριν πάρει μπρος, να φτύνουν, να κάθονται με τα πόδια τους ορθάνοιχτα, λες και δεν τους καίγεται καρφί. Όταν βγαίνει έξω η κυρία Κινσέλα, δεν τους δίνει σημασία. Είναι ψηλότερη κι από τη μητέρα μου, κι έχει τα ίδια μαύρα μαλλιά, αλλά τα δικά της είναι κοντοκουρεμένα σαν κράνος. Φοράει μια εμπριμέ μπλούζα και ένα καφέ παντελόνι καμπάνα. Η πόρτα του αυτοκινήτου ανοίγει και είμαι έξω, μου δίνει ένα φιλί. Το πρόσωπό μου, όταν το φιλάει, γίνεται καυτό πάνω στο δικό της.

«Το πολυκατάστημα Walmart δεν είχε κάρτα για όταν είσαι περήφανος που ο γιος σου είναι ο πρώτος μαύρος σερίφης της κομητείας. Όμως, είμαι στ’ αλήθεια περήφανος. Τ’ αγόρι μου γύρισε σπίτι και αλλάζει τα πράγματα. Δεν ξέρεις τι σημαίνει για τους ανθρώπους να σε βλέπουνε μ’ αυτή τη στολή, Τάιτους. Αν ζούσε η μαμά σου, θα ’τανε κι αυτή περήφανη», είπε ο Άλμπερτ, και η φωνή του έσπασε λιγάκι. Η μητέρα τού Τάιτους είχε πεθάνει πριν από είκοσι τρία χρόνια, ωστόσο ακόμα και με μια απλή αναφορά σ’ αυτήν ο πόνος του πατέρα του ανάβλυζε σαν πίδακας. Θα ήταν στ’ αλήθεια τόσο περήφανη αν ήξερε τι είχε συμβεί στη βόρεια Ιντιάνα, στην υπόθεση ΝτεΚρέιν; Δεν νομίζω, σκέφτηκε ο Τάιτους. Όχι, πιστεύω ότι δεν θα ήταν καθόλου περήφανη. «Δεν είναι όλοι οι δικοί μας περήφανοι. Αλλά σ’ ευχαριστώ για την κάρτα, μπαμπά», είπε ο Τάιτους.

Αλήθεια, όμως, ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος; Μέχρι τώρα, ακόμα κι όταν τη χαιρετούσε αναπάντεχα κάποιος στον δρόμο, αμέσως τον αναγνώριζε λέγοντας: «Είσαι ο τάδε, σωστά;» – γεγονός που πάντα χαροποιούσε τον άλλον. Πίστευε πως ήταν πραγματικά άσχημο να γερνάς και να σκουριάζει το μυαλό σου. «Καλώς ήρθατε. Σας περίμενα» της είπε ο άντρας.

Τὰ πλοῖα εἶχαν ἔρθει πλάι πλάι καὶ τὸ ἕνα εἶχε σβήσει τὴ μηχανή του. Οἱ διασῶστες ϕοροῦσαν ἱστιοπλοϊκὰ κασκέτα κι ἔκαναν τὴ δουλειά τους μὲ μεγάλη σοβαρότητα. Καθὼς ὁ ψαρὰς περνοῦσε ἀπὸ κοντά τους, ἐκεῖνοι ἔβγαζαν ἀπὸ τὸ νερὸ ἕναν νεκρὸ ἄντρα. ῏ηταν πολὺ ἄκαμπτος καὶ ἔμοιαζε μὲ κούκλα βιτρίνας, μόνο ποὺ εἶχε πρόσωπο. Τὸ πρόσωπο ἔμοιαζε μαλακὸ καὶ πρησμένο, καὶ εἶχε ἕναν γάντζο στὸ πλάι καὶ ἕνα παραϕρονημένο χαμόγελο. ῎Ετσι τὸν ἔβγαλαν, μὲ τὸ τσιγκέλι περασμένο μέσα ἀπὸ τὰ ζυγωματικά του. Μιὰ ὠχρὴ ἀναίμακτη πληγή. Φαινόταν σὰν νὰ διαμαρτύρεται ξύλινα, μὲ στραβὸ κεϕάλι.