Οι Αμαρτωλοί Στάζουν Αίμα
S. A. Cosby, 2023
★ 4,19 από 154,4 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας μαύρος σερίφης γυρίζει στην κομητεία όπου η οικογένειά του έχει ματώσει και στον πατέρα του, που δεν παύει να πιστεύει πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Η επιστροφή του σερίφη Τάιτους στην κομητεία της οικογένειάς του φέρνει ένα βαρύ, γεμάτο αγωνία κλίμα, με λιτή αφήγηση και στιγμές τρυφερότητας.
Ατμόσφαιρα: φόβος, τρυφερότητα και ανησυχία. Μιλά για την κοινωνία, την ταυτότητα και την οικογένεια.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις σκοτεινό αστυνομικό μυθιστόρημα για τον ρατσισμό, τη θρησκεία, την οικογένεια και την εξουσία. Να περιμένεις ωμή βία και βαριά θέματα· κάποιοι αναγνώστες βρήκαν επίσης το καστ πολυπληθές και το τέλος βιαστικό.
Γιατί να το διαβάσεις
Η ιστορία φέρνει κοντά την προσπάθεια ενός μαύρου σερίφη να αλλάξει τον τόπο του και την πίστη του πατέρα του πως αυτό είναι δυνατό. Δίνει χώρο στις εντάσεις της κοινότητας και στον δεσμό τους.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ο πατέρας είναι περήφανος. Ο γιος ξέρει τι δεν βλέπει αυτή η περηφάνια.
«Το πολυκατάστημα Walmart δεν είχε κάρτα για όταν είσαι περήφανος που ο γιος σου είναι ο πρώτος μαύρος σερίφης της κομητείας. Όμως, είμαι στ’ αλήθεια περήφανος. Τ’ αγόρι μου γύρισε σπίτι και αλλάζει τα πράγματα. Δεν ξέρεις τι σημαίνει για τους ανθρώπους να σε βλέπουνε μ’ αυτή τη στολή, Τάιτους. Αν ζούσε η μαμά σου, θα ’τανε κι αυτή περήφανη», είπε ο Άλμπερτ, και η φωνή του έσπασε λιγάκι. Η μητέρα τού Τάιτους είχε πεθάνει πριν από είκοσι τρία χρόνια, ωστόσο ακόμα και με μια απλή αναφορά σ’ αυτήν ο πόνος του πατέρα του ανάβλυζε σαν πίδακας. Θα ήταν στ’ αλήθεια τόσο περήφανη αν ήξερε τι είχε συμβεί στη βόρεια Ιντιάνα, στην υπόθεση ΝτεΚρέιν; Δεν νομίζω, σκέφτηκε ο Τάιτους. Όχι, πιστεύω ότι δεν θα ήταν καθόλου περήφανη. «Δεν είναι όλοι οι δικοί μας περήφανοι. Αλλά σ’ ευχαριστώ για την κάρτα, μπαμπά», είπε ο Τάιτους. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες το βρήκαν ωμό, σκοτεινό και γεμάτο αγωνία, με έναν συναρπαστικό σερίφη και βαριά θέματα όπως ο ρατσισμός, η θρησκεία και η βία. Πολλοί καθηλώθηκαν και συγκινήθηκαν, αν και ορισμένοι θεώρησαν ότι το τέλος ήταν βιαστικό, οι χαρακτήρες υπερβολικά πολλοί ή ο ρυθμός και ο πρωταγωνιστής λιγότερο πειστικοί.
S. A. Cosby.Ο Κόσμπι έγραψε τα μυθιστορήματά του για την κομητεία Χάροντα με φόντο τις παλιρροϊκές ακτές της Βιρτζίνια, τα hush puppies και τους ασυρμάτους των σερίφηδων. Πριν τα βιβλία του γίνουν μπεστ σέλερ, δούλευε ως μπάρμαν και οικοδόμος.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Οι Αμαρτωλοί Στάζουν Αίμα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις σκοτεινό αστυνομικό μυθιστόρημα για τον ρατσισμό, τη θρησκεία, την οικογένεια και την εξουσία. Να περιμένεις ωμή βία και βαριά θέματα· κάποιοι αναγνώστες βρήκαν επίσης το καστ πολυπληθές και το τέλος βιαστικό.
- Πώς είναι το «Οι Αμαρτωλοί Στάζουν Αίμα»;
- Η επιστροφή του σερίφη Τάιτους στην κομητεία της οικογένειάς του φέρνει ένα βαρύ, γεμάτο αγωνία κλίμα, με λιτή αφήγηση και στιγμές τρυφερότητας. Ατμόσφαιρα: φόβος, τρυφερότητα και ανησυχία. Μιλά για την κοινωνία, την ταυτότητα και την οικογένεια.
- Τι να διαβάσω μετά το «Οι Αμαρτωλοί Στάζουν Αίμα»;
- Αν σου άρεσε το «Οι Αμαρτωλοί Στάζουν Αίμα», δοκίμασε «The Road» (Cormac McCarthy), «The Institute» (Stephen King) και «The Client» (John Grisham).
Μια γεύση από τη ροή
Η κυρία Σίγκσμπι αναστενάζει πριν ακούσει τα νέα
There was a perfunctory knock at the door, and then Rosalind stuck her head in, looking apologetic. “I’m sorry to disturb you, ma’am, but it’s Fred Clark, asking to see you. He seems-” “Refresh me. Who is Fred Clark?” Mrs. Sigsby took off her reading glasses and rubbed the sides of her nose. “One of the janitors.” “Find out what he wants and tell me later. If we’ve got mice chewing the wiring again, it can wait. I’m busy.” “He says it’s important, and he seems extremely upset.” Mrs. Sigsby sighed, closed the folder, and put it in a drawer. “All right, send him in. But this had better be good.” It wasn’t. It was bad. Very.
The Institute · Stephen King
The vertigo of noticing, mid-breakfast, that your child is grown.
For a moment, I let myself stare at him. It’s hard to believe that the soft-centered little boy who would cry when his hands got sticky with propolis from the hives can now lift a super full of forty pounds of honey as if it weighs no more than his hockey stick. Asher is over six feet tall, but even as he was growing, he was never ungainly. He moves with the kind of grace you find in wildcats, the ones that can steal away a kitten or a chick before you even realize they’ve gone. Asher has my blond hair and the same ghost-green eyes, for which I have always been grateful.
Mad Honey · Jodi Picoult
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή