1.Ο Φασουλής φιλόσοφος
Γεώργιος Σουρής, 1888
Κοινά στοιχεία: χιούμορ και κοινωνία. Αθήνα, 1888: ένας στιχοπλόκος εφημερίδας σατιρίζει με ομοιοκατάληκτους στίχους τον Διογένη, τον Βούδδα και τις δικές του κακές μέρες. Διαβάζεις για τα αστεία και μένεις για την πίκρα που κρύβεται από κάτω.
Μιὰ μέρα ποὺ δὲν εἴξευρα τί διάβολο νὰ κάνωτὰ δάκρυά μου σὲ βαθὺ ἐστράγγισα ποτῆρικαὶ μιὰ καὶ δυὸ στὸν χημικὸ τὰ πῆγα Χρηστομάνοκαὶ κάνε μου, παρακαλῶ, τοῦ εἶπα, τὸ χατῆρινὰ τἀναλύσῃς καὶ νὰ βρῇς πῶς εἶναι καμωμένα,γιὰ νὰ μὴν κλαίω στὸ ἑξῆς κι’ ἐγὼ εἰς τὰ χαμένα.Κι’ ὁ χημικὸς μ’ ἀπάντησε «αὐτά, ξερὸ κεφάλι,δὲν εἶναι ἄλλο τίποτε παρὰ χλωριούχον κάλι». 

