Τα λέμε τον Αύγουστο
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, 2024
A woman with a settled family life returns each August to an island, where desire unsettles what she thought she knew about herself. The prose moves with warm Caribbean slowness, lyrical and sensual, while curiosity and quiet restlessness pull you through Ana's yearly returns.
Feels like passion, curiosity and longing. About love, freedom and identity.
Who it’s for
You may like it if you enjoy lyrical fiction about desire, marriage and a woman revisiting the same island each year. The story stays close to inner restlessness rather than neat resolutions, so it may not suit you if you want firm moral answers about her choices.
Why read it
It gives you García Márquez's late, posthumous voice on passion and identity, and a chance to sit with questions a settled life can leave unanswered.
A page from the book
What can one night away reveal about a life that seems complete?
Κ αθισμένη μόνη δίπλα στα καταγάλανα νερά της λιμνοθάλασσας, η Άνα Μαγκνταλένα Μπαχ περιεργάζεται τους άντρες στο μπαρ του ξενοδοχείου. Έχει δύο παιδιά και έναν ευτυχισμένο γάμο εδώ και είκοσι επτά χρόνια από τον οποίο δεν έχει κανένα λόγο να θέλει να ξεφύγει. Κι όμως, κάθε Αύγουστο, ταξιδεύει με το φέρι μέχρι το νησί όπου είναι θαμμένη η μητέρα της, και για μια νύχτα βρίσκει έναν νέο εραστή. Μέσα σε αποπνικτικές βραδιές της Καραϊβικής, γεμάτες σάλσα και μπολέρο, η Άνα ταξιδεύει κάθε χρόνο πιο βαθιά στην ενδοχώρα του πόθου της και των φόβων της καρδιάς της. Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.García Márquez's final novel was published posthumously; he had worked on it during the last years of his life.
Books that feel like this
More by Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Εκατό χρόνια μοναξιά
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, 1967
A family’s history becomes a world of its own, where invention, memory and the marvellous mingle in the daily life of a small town.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Τα λέμε τον Αύγουστο for me?
- You may like it if you enjoy lyrical fiction about desire, marriage and a woman revisiting the same island each year. The story stays close to inner restlessness rather than neat resolutions, so it may not suit you if you want firm moral answers about her choices.
- What is Τα λέμε τον Αύγουστο like?
- The prose moves with warm Caribbean slowness, lyrical and sensual, while curiosity and quiet restlessness pull you through Ana's yearly returns. Feels like passion, curiosity and longing. About love, freedom and identity.
- What should I read after Τα λέμε τον Αύγουστο?
- If you liked Τα λέμε τον Αύγουστο, try Δύο μαύρα πουκάμισα (Μένιος Σακελλαρόπουλος), Like Water for Chocolate (Laura Esquivel) and Το δωμάτιο του Τζοβάνι (έκδοση 2026) (James Baldwin).
A taste of the feed
The first touch can carry both wonder and fear.
Πήγα να κινηθώ και να κάνω καμιά πλακίτσα, αλλά κάτι μουρμούρισε ο Τζόι κι έσκυψα το κεφάλι για ν’ ακούσω. O Τζόι σήκωσε το κεφάλι του καθώς εγώ χαμήλωνα το δικό μου και φιληθήκαμε, ας πούμε, κατά λάθος. Και τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα πραγματικά το σώμα κάποιου άλλου, τη μυρωδιά κάποιου άλλου. Κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι. Ήταν σαν να κρατούσα στο χέρι μου ένα σπάνιο, εξουθενωμένο, σχεδόν καταδικασμένο πτηνό που έτυχε σαν από θαύμα να βρω. Ήμουνα κατατρομαγμένος, είμαι σίγουρος ότι ήταν κι εκείνος τρομαγμένος, και κλείσαμε τα μάτια. Για να το θυμάμαι τόσο καθαρά, τόσο επώδυνα απόψε, σημαίνει ότι δεν το είχα ποτέ ούτε για μια στιγμή πραγματικά ξεχάσει.
Το δωμάτιο του Τζοβάνι (έκδοση 2026) · James Baldwin
What it sounds like when someone loves you and you can't believe it.
Ἔχει τηλέφωνο στὴν κρεβατοκάμαρά μου». Ἔτσι λοιπὸν ἀνεβήκαμε ἐπάνω. Σᾶς διαβεβαιώνω πὼς ἡ συμπεριφορὰ τῆς Λίλι δὲν εἶχε τίποτα τὸ πρόστυχο ἢ τὸ χυδαῖο. Ὅταν ξεντύθηκε, ἄρχισε νὰ μιλάει μὲ τρεμάμενη φωνή: «Σ‘ ἀγαπῶ! Σ‘ ἀγαπῶ!» Κι ἐγὼ εἶπα ἀπὸ μέσα μου καθὼς ἀγκαλιαστήκαμε: «Πῶς εἶναι δυνατὸν ν’ ἀγαπάει ἐμένα – ἐμένα, ἐμένα;» Ἀκούστηκε ἕνα κουβάρι ἀπὸ μπουμπουνητὰ κι ὕστερα ξέσπασε δυνατὴ βροχὴ μὲ ἀστραπὲς ποὺ μαστίγωνε τοὺς δρόμους, τὰ δέντρα, τὶς στέγες καὶ τὰ παντζούρια. Τὰ πάντα ἄστραφταν.
Χέντερσον, ο Βασιλιάς της Βροχής · Saul Bellow
The story a friend tells you about yourself, and the one you know is truer.
Η Σούτζιν με αποκαλεί χαϊδευτικά ινόκουντζου, ή «μικρή γοργόνα». Λέει ότι διάλεξε αυτό το όνομα επειδή η μικρή γοργόνα έχασε τη φωνή της, αλλά την ξαναβρήκε αργότερα και έζησε ευτυχισμένη. Δεν της λέω ότι αυτή είναι η αμερικανική εκδοχή του παραμυθιού. Στην αυθεντική ιστορία αυτοκτονεί.
Αν είχα το πρόσωπό σου · Frances Cha
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed