Ο δρόμος
Cormac McCarthy, 2006
Literary fiction Graphic novels & humour
A father and son cross a devastated world, carrying the fragile work of staying alive—and of remaining human.
Feels like dread, tenderness and melancholy. About family, death and adventure.
A page from the book
When two people become each other’s entire country.
Μιὰ ὥρα ἀργότερα βρίσκονταν στὸ δρόμο. ᾽Εκεῖνος ἔσπρωχνε τὸ καρότσι καὶ κουβαλοῦσαν κι οἱ δυό τους σακίδια. Μέσα στὰ σακίδια εἶχαν τὰ ἀπαραίτητα. Γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ ἀναγκάζονταν ν ᾽ἀϕήσουν τὸ καρότσι καὶ νὰ τρέξουν νὰ γλυτώσουν ἀπὸ κάτι. στερεωμένος στὴ χειρολαβὴ ἦταν ἕνας χρωμιωμένος καθρέϕτης ἀπὸ μοτοσικλέτα, ποὺ τὸν εἶχε γιὰ νὰ βλέπει τὸ δρόμο πίσω τους. σήκωσε ψηλότερα τὸ σακίδιο στοὺς ὤμους του καὶ κοίταξε τὴν ἔρημη ὕπαιθρο. ῾Ο δρόμος ἦταν ἄδειος. ᾽αποκάτω, στὴ μικρὴ κοιλάδα, οἱ ἀτάραχες γκρίζες ϕιδήσιες καμπύλες ἑνὸς ποταμοῦ. ᾽ακίνητες καὶ ἀκριβεῖς. Κατὰ μῆκος τῆς ὄχθης, πυκνὲς ξερὲς καλαμιές. Εἶσαι καλά; εἶπε. Τὸ ἀγόρι ἔγνεψε. Καὶ μετὰ ξεκίνησαν τὴν πορεία τους πάνω στὴν ἄσϕαλτο μέσα στὸ μολυβένιο ϕῶς, σέρνοντας τὰ πόδια τους μέσα στὶς στάχτες, ὁ καθένας τους ὁλόκληρος ὁ κόσμος τοῦ ἄλλου. Cormac McCarthy.McCarthy won the Pulitzer Prize for Fiction for The Road in 2007.
Books that feel like this
More by Cormac McCarthy
The Road
Cormac McCarthy, 2006
A father and son walk south through a burned America with a shopping cart, a pistol and the rule to keep going.
Σάτρι
Cormac McCarthy, 1965
A river town, a fisherman, and a figure called the satyr: McCarthy's first novel, a dark, lyrical drift through water, poverty and the grotesque.
Yol
Cormac McCarthy, 2006
A father and his son walk south through a burned America, carrying a pistol and a fire that has to mean something. Spare, terrifying, tender.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Ο δρόμος like?
- Feels like dread, tenderness and melancholy. About family, death and adventure.
- What should I read after Ο δρόμος?
- If you liked Ο δρόμος, try Όδος έρωτος (Μένιος Σακελλαρόπουλος), Τα βατράχια (Δημήτρης Σίμος) and Το αστείο (Γιάννης Παλαβός).
A taste of the feed
The difference between choosing silence and having no one to call.
Πήρα την πρώτη τζούρα βαθιά μέσα στα πνευμόνια. Χύθηκα πάνω στην ψάθινη καρέκλα. Τράβηξα μια δεύτερη, κοφτή. Μύρισα τον αρωματικό καπνό της βανίλιας. Διάολε. Έτρεμα. Πίστεψα ότι η νικοτίνη θα με ηρεμούσε. Λάθος. Σχέδιο βήτα. Να μπερδέψω τη μοναξιά με την τηλεόραση. Όταν η μόνη σου επιλογή για ν’ ακούσεις μια φωνή είναι τα ηχεία, τότε δυο πράγματα έχουν συμβεί. Είτε η ώρα δεν είναι η κατάλληλη για να τηλεφωνήσεις σε κάποιον, είτε δεν υπάρχει κάποιος για να του τηλεφωνήσεις. Άμα συμβαίνουν και τα δυο, είσαι ξοφλημένος. Ήμουν. Η δημοσιογράφος με το μπλε ταγέρ ήρθε στην οθόνη. Πρωι νό δελτίο. Η φωνή της ήρεμη, σοβαρή. Δυο κοφτές προτάσεις –και το πλάνο έφυγε από την πουδραρισμένη μούρη της.
Τα βατράχια · Δημήτρης Σίμος
A borrowed password becomes a measure of what we owe.
Δυο καλοκαίρια ολόκληρα, όταν πήγαινα στο χωριό για διακοπές, έκλεβα δίκτυο από το γείτονα. Στην αρχή το είχε ανοιχτό, χωρίς κωδικό. Όταν κατάλαβε ότι κάποιος τον έκλεβε, έβαλε password. Μια μέρα στο καφενείο τον ρώτησα την ημερομηνία γέννησής του, δήθεν ότι ήθελα να μάθω το ζώδιό του. Γύρισα σπίτι και πληκτρολόγησα τους αριθμούς. Δυο καλοκαίρια έτσι κατέβαζα μουσική. Ως κι ευχετήρια κάρτα σκέφτηκα να του στείλω στα γενέθλιά του. Σήμερα, 19 Ιουνίου 2009, μόλις πήρα την άδειά μου, μπήκα στο λεωφορείο για το χωριό. Φτάνω και βλέπω απέναντι φέρετρο. Γνέφω στη μάνα μου. «Τον χτύπησε αυτοκίνητο» είπε. «Πήγε άδικα, τόσο νέος». Ανέβηκα στο δωμάτιό μου, άνοιξα το λάπτοπ και πληκτρολόγησα το password: δούλευε ρολόι.
Το αστείο · Γιάννης Παλαβός
Some gifts are meant to wait until we’re ready for them.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΛΟΥΣΙ, Για σένα έγραψα αυτήν την ιστορία, αλλά, όταν την άρχισα, δεν είχα καταλάβει ότι τα κοριτσάκια μεγαλώνουν πιο γρήγορα από τα βιβλία. Έτσι, είσαι πια πολύ μεγάλη για παραμύθια και, μέχρι να τυπωθεί και να βιβλιοδετηθεί, θα είσαι ακόμα μεγαλύτερη. Όμως θα έρθει μια μέρα που θα είσαι αρκετά μεγάλη για να αρχίσεις να διαβάζεις ξανά παραμύθια. Θα το κατεβάσεις από κάποιο ψηλό ράφι, θα το ξεσκονίσεις και θα μου πεις πώς σου φάνηκε. Μάλλον θα είμαι πολύ κουφός για να σε ακούσω, και πολύ γέρος για να καταλάβω έστω και μια λέξη από όσα λες, αλλά θα είμαι πάντα...
Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα · Κ. Σ. Λιούις
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed