Ο δρόμος
Cormac McCarthy, 2006
Λογοτεχνική πεζογραφία Κόμικ και χιούμορ
Ένας πατέρας και ο γιος του διασχίζουν έναν ρημαγμένο κόσμο, παλεύοντας να επιβιώσουν και να μείνουν άνθρωποι.
Ατμόσφαιρα: φόβος, τρυφερότητα και μελαγχολία. Μιλά για την οικογένεια, τον θάνατο και την περιπέτεια.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Όταν δυο άνθρωποι γίνονται ολόκληρος ο κόσμος ο ένας του άλλου.
Μιὰ ὥρα ἀργότερα βρίσκονταν στὸ δρόμο. ᾽Εκεῖνος ἔσπρωχνε τὸ καρότσι καὶ κουβαλοῦσαν κι οἱ δυό τους σακίδια. Μέσα στὰ σακίδια εἶχαν τὰ ἀπαραίτητα. Γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ ἀναγκάζονταν ν ᾽ἀϕήσουν τὸ καρότσι καὶ νὰ τρέξουν νὰ γλυτώσουν ἀπὸ κάτι. στερεωμένος στὴ χειρολαβὴ ἦταν ἕνας χρωμιωμένος καθρέϕτης ἀπὸ μοτοσικλέτα, ποὺ τὸν εἶχε γιὰ νὰ βλέπει τὸ δρόμο πίσω τους. σήκωσε ψηλότερα τὸ σακίδιο στοὺς ὤμους του καὶ κοίταξε τὴν ἔρημη ὕπαιθρο. ῾Ο δρόμος ἦταν ἄδειος. ᾽αποκάτω, στὴ μικρὴ κοιλάδα, οἱ ἀτάραχες γκρίζες ϕιδήσιες καμπύλες ἑνὸς ποταμοῦ. ᾽ακίνητες καὶ ἀκριβεῖς. Κατὰ μῆκος τῆς ὄχθης, πυκνὲς ξερὲς καλαμιές. Εἶσαι καλά; εἶπε. Τὸ ἀγόρι ἔγνεψε. Καὶ μετὰ ξεκίνησαν τὴν πορεία τους πάνω στὴν ἄσϕαλτο μέσα στὸ μολυβένιο ϕῶς, σέρνοντας τὰ πόδια τους μέσα στὶς στάχτες, ὁ καθένας τους ὁλόκληρος ὁ κόσμος τοῦ ἄλλου. Cormac McCarthy.Ο ΜακΚάρθι κέρδισε το Πούλιτζερ μυθοπλασίας για τον «Δρόμο» το 2007.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Cormac McCarthy
The Road
Cormac McCarthy, 2006
Ένας πατέρας και ο γιος του κατευθύνονται νότια, μέσα από μια καμένη Αμερική, με ένα καρότσι, ένα πιστόλι και έναν κανόνα: να συνεχίσουν να προχωρούν.
Ο Σάτρι
Κόρμακ ΜακΚάρθυ, 1965
Μια πολιτεία δίπλα στο ποτάμι, ένας ψαράς κι ένας ήρωας που τον λένε σάτυρο: το πρώτο μυθιστόρημα του Μακάρθι, μια σκοτεινή, λυρική περιπλάνηση στο νερό, τη φτώχεια και το αλλόκοτο.
Yol
Cormac McCarthy, 2006
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Ο δρόμος»;
- Ατμόσφαιρα: φόβος, τρυφερότητα και μελαγχολία. Μιλά για την οικογένεια, τον θάνατο και την περιπέτεια.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ο δρόμος»;
- Αν σου άρεσε το «Ο δρόμος», δοκίμασε «Όδος έρωτος» (Μένιος Σακελλαρόπουλος), «Τα βατράχια» (Δημήτρης Σίμος) και «Το αστείο» (Γιάννης Παλαβός).
Μια γεύση από τη ροή
Άλλο να διαλέγεις τη σιωπή κι άλλο να μην έχεις ποιον να πάρεις.
Πήρα την πρώτη τζούρα βαθιά μέσα στα πνευμόνια. Χύθηκα πάνω στην ψάθινη καρέκλα. Τράβηξα μια δεύτερη, κοφτή. Μύρισα τον αρωματικό καπνό της βανίλιας. Διάολε. Έτρεμα. Πίστεψα ότι η νικοτίνη θα με ηρεμούσε. Λάθος. Σχέδιο βήτα. Να μπερδέψω τη μοναξιά με την τηλεόραση. Όταν η μόνη σου επιλογή για ν’ ακούσεις μια φωνή είναι τα ηχεία, τότε δυο πράγματα έχουν συμβεί. Είτε η ώρα δεν είναι η κατάλληλη για να τηλεφωνήσεις σε κάποιον, είτε δεν υπάρχει κάποιος για να του τηλεφωνήσεις. Άμα συμβαίνουν και τα δυο, είσαι ξοφλημένος. Ήμουν. Η δημοσιογράφος με το μπλε ταγέρ ήρθε στην οθόνη. Πρωι νό δελτίο. Η φωνή της ήρεμη, σοβαρή. Δυο κοφτές προτάσεις –και το πλάνο έφυγε από την πουδραρισμένη μούρη της.
Τα βατράχια · Δημήτρης Σίμος
Ένας κλεμμένος κωδικός γίνεται μέτρο μιας μικρής οφειλής.
Δυο καλοκαίρια ολόκληρα, όταν πήγαινα στο χωριό για διακοπές, έκλεβα δίκτυο από το γείτονα. Στην αρχή το είχε ανοιχτό, χωρίς κωδικό. Όταν κατάλαβε ότι κάποιος τον έκλεβε, έβαλε password. Μια μέρα στο καφενείο τον ρώτησα την ημερομηνία γέννησής του, δήθεν ότι ήθελα να μάθω το ζώδιό του. Γύρισα σπίτι και πληκτρολόγησα τους αριθμούς. Δυο καλοκαίρια έτσι κατέβαζα μουσική. Ως κι ευχετήρια κάρτα σκέφτηκα να του στείλω στα γενέθλιά του. Σήμερα, 19 Ιουνίου 2009, μόλις πήρα την άδειά μου, μπήκα στο λεωφορείο για το χωριό. Φτάνω και βλέπω απέναντι φέρετρο. Γνέφω στη μάνα μου. «Τον χτύπησε αυτοκίνητο» είπε. «Πήγε άδικα, τόσο νέος». Ανέβηκα στο δωμάτιό μου, άνοιξα το λάπτοπ και πληκτρολόγησα το password: δούλευε ρολόι.
Το αστείο · Γιάννης Παλαβός
Κάποια δώρα περιμένουν ώσπου να είσαι έτοιμος να τα ανοίξεις.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΛΟΥΣΙ, Για σένα έγραψα αυτήν την ιστορία, αλλά, όταν την άρχισα, δεν είχα καταλάβει ότι τα κοριτσάκια μεγαλώνουν πιο γρήγορα από τα βιβλία. Έτσι, είσαι πια πολύ μεγάλη για παραμύθια και, μέχρι να τυπωθεί και να βιβλιοδετηθεί, θα είσαι ακόμα μεγαλύτερη. Όμως θα έρθει μια μέρα που θα είσαι αρκετά μεγάλη για να αρχίσεις να διαβάζεις ξανά παραμύθια. Θα το κατεβάσεις από κάποιο ψηλό ράφι, θα το ξεσκονίσεις και θα μου πεις πώς σου φάνηκε. Μάλλον θα είμαι πολύ κουφός για να σε ακούσω, και πολύ γέρος για να καταλάβω έστω και μια λέξη από όσα λες, αλλά θα είμαι πάντα...
Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα · Κ. Σ. Λιούις
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή