Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει
Μιγκέλ Άνχελ Μοντέρο, 2026
A man at the edge of despair is asked one question and sets out on the Camino de Santiago, where each step invites a different way of living.
Feels like hope and curiosity. About identity, freedom and adventure.
A page from the book
What separates being alive from merely making it through the day?
Eκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ p s i c h o g i o s . g r KΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ: 32404 Μια συγκινητική και αισιόδοξη ιστορία, μέσα από την οποία θα ανακαλύψεις ότι το να ζεις δεν είναι το ίδιο με το απλώς να υπάρχεις. Μιγκέλ Άνχελ Μοντέρο.The supplied excerpts are publisher copy rather than passages from the novel, so the author's biography and publication year cannot be verified from them.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει like?
- Feels like hope and curiosity. About identity, freedom and adventure.
- What should I read after Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει?
- If you liked Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει, try Βιβλιοπωλείο στον παράδεισο (Georgie Tilney), Οδηγός συγγραφής (Κυριάκος Αθανασιάδης) and Ο Χάρι Πότερ και ο αιχμάλωτος του Αζκαμπάν (J.K. Rowling).
A taste of the feed
Sometimes one creature’s ease is the only welcome in a house.
Ο Χάρι διέσχισε το σκοτεινό δωμάτιο, προσπέρασε το μεγάλο, άδειο κλουβί της Χέντβιχ και στάθηκε μπροστά στο παράθυρο. Έγειρε στο περβάζι κι άφησε το δροσερό κι ευχάριστο αεράκι της νύχτας να χαϊδέψει το πρόσωπό του, το οποίο είχε μείνει για ώρα κουκουλωμένο με την κουβέρτα. Η Χέντβιχ δεν είχε εμφανιστεί εδώ και δυο μέρες. Ο Χάρι δεν ανησυχούσε για εκείνη, γιατί η Χέντβιχ το ’χε ξανακάνει, αλλά έλπιζε να επιστρέψει γρήγορα. Ήταν το μόνο ζωντανό πλάσμα σ’ αυτό το σπίτι που δεν ανατρίχιαζε στη θέα του Χάρι.
Ο Χάρι Πότερ και ο αιχμάλωτος του Αζκαμπάν · J.K. Rowling
Three friends decide the world's wrongs are theirs to answer for.
Με το φίλο μου αυτό και μ’ έναν άλλο συμμαθητή, λιανοκόκαλο, λιγομίλητο, με γαλαζοπράσινα μάτια, ιδρύσαμε ένα καλοκαίρι, στις πάψες, μια καινούρια «Φιλική Εταιρεία». Συνεδριάζαμε κρυφά, πήραμε και δώσαμε όρκους, υπογράψαμε καταστατικά και θέσαμε σκοπό της ζωής μας: να πολεμούμε, χωρίς συμβιβασμό, σε όλη μας τη ζωή, την ψευτιά, τη σκλαβιά, την αδικία. Ο κόσμος μάς φάνηκε πως ήταν ψεύτης, άδικος, άτιμος, κι αναλάβαμε, εμείς οι τρεις, να τον σώσουμε.
Αναφορά στον Γκρέκο · Νίκος Καζαντζάκης
What does bankruptcy become when a whole culture claims it as kinship?
Ο ίδιος σηματοδότησε την τελική φάση της οικογένειας, το τέλος του ονόματος Καβάφη (δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι) μετά την απώλεια της κάποτε σημαντικής περιουσίας της οικογένειάς του. Στις λιγότερο υψιπετείς του στιγμές, ο Κωνσταντίνος συχνά εκθείαζε τη σημασία του εμπορίου και του κεφαλαίου. Σε μια επιστολή στον κληρονόμο και φίλο του Αλέκο Σεγκόπουλο (17 Οκτωβρίου 1918), έγραφε: «Μεγάλο και ωραίο πράγμα είναι το εμπόριον».4 Στον Ε. Μ. Φόρστερ είπε κάποτε: «Μη λησμονείς ποτέ για τους Έλληνες ότι είμαστε χρεοκοπημένοι. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε εσάς. Είθε, αγαπητέ μου Φόρστερ, εσείς –εσείς οι Εγγλέζοι, με την ικανότητα που έχετε για περιπέτειες– να μη χάσετε ποτέ το κεφάλαιό σας, ειδάλλως θα μας μοιάσετε, ψεύτες πανούργοι και νευρικοί».
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής · Peter Jeffreys
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed