Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2)
Παναγιώτης Σούτσος (1806–1868), 1864
Aeschylus and Aristophanes in one voice: Aesop's fables retold in rhymed Greek verse, with the poet turning every animal's mistake into a jab at his own ambitious, ungrateful contemporaries. The verse is plain and rhymed, with a dry satirical bite that keeps the animal fables moving and makes their moral barbs feel pointed at people, not just beasts.
Feels like wonder. About morality, society and power.
Who it’s for
You may enjoy this if you like fables, rhyming verse, and satire aimed at society and politics. The Greek is nineteenth-century poetic language, so if older or demanding Greek slows you down, this may be a patient read rather than a quick one.
Why read it
It offers Aesop's familiar animal stories sharpened into verse satire, showing how private disappointments and public folly can be mocked through fables.
Pages from the book
The grapes are sour, and the fox has a speech prepared.
Σταφυλὰς μεγαλοῤῥώγους ὅλας καὶ ὡριμασμέναςβλέπουσα εἰς ὕψος δράνας ἡ ἀλώπηξ κρεμασμένας,πρώτην ἔφοδον, δευτέραν, τρίτην ἔκαμε πηδῶσα·ἀλλὰ τὰ πηδήματά της ἦσαν μάταια τὰ τόσα·δὲν τὰς ἔφθασεν· ἐκ τούτου ἔφευγεν, ἐπαλινδρόμει·«εἶν’ αἱ σταφυλαὶ» εἰς ὅλους, ἔλεγε, «ξειναὶ ἀκόμη».Ἐπιμύθιον.Τὴν κρυφίαν ἡμῶν λύπην ἄλλοτε παρηγοροῦντες,ἄλλοτε τὴν καταισχύνην νὰ καλύψωμεν ζητοῦντες,εἰς παντὸς ἀποτυχίαν ἀγαθοῦ διὰ χιλίωντὸ περιφρονοῦμεν λόγων ἀνορίκτων καὶ γελοίων. A bear brags she never eats the dead, and the fox has a question.
Ἡ ἀρκούδα ἐκαυχᾶτοπῶς δι’ ὅλου της τοῦ βίουδὲν ἐγεύθη ποτὲ σάρκαςκἀνενὸς νεκροῦ θηρίου.Μὲ ἀπάτησαν πολλάκιςἄνθρωποι χαμαὶ πεσόντες,τὴν πνοὴν αὐτῶν κρατοῦντεςκαὶ φαινόμενοι μὴ ζῶντες·καὶ ἀφ’ οὗ τοὺς ἐμυρίσθηνκι’ ηὗρά τους χωρὶς πνοήν,μεταλλάξασα τὸν δρόμοντοὺς ἀφῆκα τὴν ζωὴν·«ἀλλ’ ἐὰν νεκροὺς δὲν τρώγῃς,ἡ ἀλώπηξ ἀπεκρίθη,σὺ τῶν ζώντων ζώων σχίζειςκαὶ τὰς σάρκας καὶ τὰ στήθη·κάλλιον βορὰν νὰ εἶχεςὅλους τοὺς ἀποθανόντας,καὶ νὰ μὴν ἐμάσσουν τόσονοὶ ὀδόντες σου τοὺς ζῶντας!» They counted their money before they pulled the net.
Ἔσυραν ψαράδες δίκτυ, καὶ αὐτὸ ἦτον βαρύ·τῶν χειρῶν των, τῶν ποδῶν των ὅλαι φούσκοναν αἱ ἴνες,κ’ ἔλεγαν «πῶς ἡ καρδία καθενός μας θὰ χαρῇ,ὅταν θὰ σκιρτῶσι θῦνοι καὶ ξιφίαι καὶ δελφῖνες!»«Εἶα μάλα· εἶα λῦσε·» χαίροντες ἐτραγουδοῦσαν·κ’ ἑκατὸν δραχμὰς τὸ κέρδος καθενός των ἐμετροῦσαν·ἐγὼ ἔλεγεν ὁ ἕνας «μίαν λέμβον θ’ ἀγοράσω»ἐγὼ ἔλεγεν ὁ ἄλλος «στοὺς ὑπάνδρους θὰ περάσω,καὶ θὰ πάρω μίαν νέανγυναικούλαν Ἀθηναίαν.» Παναγιώτης Σούτσος.Panagiotis Soutsos (1806–1868), a poet of the Greek Romantic school, wrote this verse Aesop in the 1860s and set his own patriotic barbs against Greek ingratitude and political folly.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2) for me?
- You may enjoy this if you like fables, rhyming verse, and satire aimed at society and politics. The Greek is nineteenth-century poetic language, so if older or demanding Greek slows you down, this may be a patient read rather than a quick one.
- What is Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2) like?
- The verse is plain and rhymed, with a dry satirical bite that keeps the animal fables moving and makes their moral barbs feel pointed at people, not just beasts. Feels like wonder. About morality, society and power.
- What should I read after Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2)?
- If you liked Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2), try Η Γυναίκα της Ζάκυθος (Διονύσιος Σολωμός), Η Ναϊάς (Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής) and Ο Φασουλής φιλόσοφος (Γεώργιος Σουρής).
A taste of the feed
When fear leaves no landscape untouched.
Κ’ εγώ άκουγα μέσα μου μεγάλη ταραχή και με συνεπήρε το πνεύμα στο Μισολόγγι. Και δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· πολιορκούμενους και πολιορκισμένους και όλα τα έργα τους και όλα τα πάντα τα εκατασκέπαζε μαυρίλα και πίσσα.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος · Διονύσιος Σολωμός
A tool for carrying people, designed like a yoke for animals
Ἐν τῷ ἅμα οἱ ναῦται, ἐξάγοντες τῆς λέμβου μακρὰ ξύλα διαιρούμενα δίχα κατὰ τὸ μῆκός των, καὶ ἔχοντα τρύπας κατὰ ἕνα πόδα ἀπ’ ἀλλήλων ἀφισταμένας, ἐπέρων καὶ ἐνέκλειον εἰς τὰς τρύπας ἑκάστου τοὺς λαιμοὺς ὀκτὼ ἢ δέκα δυστυχῶν μαύρων· ἕκαστος δὲ ναύτης, λαμβάνων εἰς τὸν ὦμόν του τὴν ἄκραν ἑνὸς τῶν παραδόξων τούτων ζυγῶν, ἔσυρε κατόπιν του τὴν τοιαύτην τῶν ἀνθρώπων ἀγέλην.
Η Ναϊάς · Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
He took his tears to a chemist to find out what they were made of.
Μιὰ μέρα ποὺ δὲν εἴξευρα τί διάβολο νὰ κάνω τὰ δάκρυά μου σὲ βαθὺ ἐστράγγισα ποτῆρι καὶ μιὰ καὶ δυὸ στὸν χημικὸ τὰ πῆγα Χρηστομάνο καὶ κάνε μου, παρακαλῶ, τοῦ εἶπα, τὸ χατῆρι νὰ τἀναλύσῃς καὶ νὰ βρῇς πῶς εἶναι καμωμένα, γιὰ νὰ μὴν κλαίω στὸ ἑξῆς κι’ ἐγὼ εἰς τὰ χαμένα. Κι’ ὁ χημικὸς μ’ ἀπάντησε «αὐτά, ξερὸ κεφάλι, δὲν εἶναι ἄλλο τίποτε παρὰ χλωριούχον κάλι».
Ο Φασουλής φιλόσοφος · Γεώργιος Σουρής
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed