10 βιβλία με όμορφη, λυρική γραφή

Am I, then, immortal? This is a question which I have asked myself, by day and night, for now three hundred and three years, and yet cannot answer it. I detected a grey hair amidst my brown locks this very day—that surely signifies decay. Yet it may have remained concealed there for three hundred years—for some persons have become entirely white-headed before twenty years of age.

Ὅλοι ἐγέλασαν, καὶ ἡ γερόντισσα τοὺς ἐμιμήθη. Ἠγέρθη φοροῦσα τὸν στέφανον, ὅστις ἐταίριαζεν ὡς ὀξύμωρον σχῆμα ἐπὶ τῆς μαύρης μανδήλας της, καὶ ἐκόσμει τὰ ἄσπρα τσουλούφια της, τοὺς μακροὺς θυσάνους τῶν τριχῶν, τοὺς κρεμαμένους ἀπὸ τῶν μηνίγγων ἔμπροσθεν τῶν ὤτων, καὶ ἤρχισε νὰ καμαρώνῃ τάχα ὡσὰν νύφη.

Αλήθεια, όμως, ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος; Μέχρι τώρα, ακόμα κι όταν τη χαιρετούσε αναπάντεχα κάποιος στον δρόμο, αμέσως τον αναγνώριζε λέγοντας: «Είσαι ο τάδε, σωστά;» – γεγονός που πάντα χαροποιούσε τον άλλον. Πίστευε πως ήταν πραγματικά άσχημο να γερνάς και να σκουριάζει το μυαλό σου. «Καλώς ήρθατε. Σας περίμενα» της είπε ο άντρας.

Ο θείος τοξότης έχει δει τη σκηνή από τον Όλυμπο. Είναι εξοργισμένος, πρέπει να ξεπλύνει αυτή την ντροπή. Περνά στον ώμο το τόξο και την ασημένια φαρέτρα του, σε κάθε κίνησή του κροταλίζουν τα βέλη, ενώ κατεβαίνει σκεπτόμενος την τιμωρία του, σκοτεινός σαν αδίκημα, ίδιος με τη νύχτα.