τρέλα
A compact collection of aphorisms that turns madness into a lens on love, conformity and independent thought.
Feels like defiance, curiosity and passion. About madness, society and love.
A page from the book
When does a story stop being something you read?
Το διάβασμα έκανε τον Ντον Κιχώτη ιππότη, αλλά η πίστη σ’ αυτά που διάβασε, τον έκανε τρελό. για το έργο του Μακρόνησος. Όταν η.The catalog attribution is ambiguous: it names a work about Makronisos, not a reliably identifiable author.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is τρέλα like?
- Feels like defiance, curiosity and passion. About madness, society and love.
- What should I read after τρέλα?
- If you liked τρέλα, try Πολλές ζωές σε μία (Μάργκαρετ Άτγουντ), Διονύσης Σαββόπουλος (Δημήτρης Καράμπελας) and Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης (Σάκης Σερέφας).
A taste of the feed
What if the street chose what you noticed?
2 | Επιλογή των εικόνων: Απολύτως καμία. Άφησε να σε δια λέξουν εκείνες. Δεν είσαι λαογράφος, οδογράφος είσαι. Μάθε να λειτουργείς απορροφητικά. Δηλαδή, οφείλεις να βλακέψεις λιγάκι. Μη θεωρείς τίποτε ως δεδομένο. Σε κανένα διαγαλαξιακό εγχειρίδιο οδογραφιών δεν αναφέρεται πως η αποτύπωση ενός διάσημου καταστήματος είναι πιο σημαντική από την αριθμητική καταγραφή των πεσμένων φύλλων στον ίδιο δρόμο, σε μια ορι σμένη στιγμή της ημέρας. Άσε τον εαυτό σου να ορεχτεί ελεύθερα. Αν κάνεις κέφι, μπορείς να διασχίσεις έναν δρόμο και να κατα γράψεις όλες τις σκόρπιες φράσεις που θα ακούσεις από τους διαβάτες στο πεζοδρόμιο, στη στάση του λεωφορείου, στο φανά ρι, στη βιτρίνα, στο παγκάκι. Το βρίσκεις πολύ ανάλαφρο;
Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης · Σάκης Σερέφας
A child catches literature changing the facts—and keeps reading.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed