Πολλές ζωές σε μία
Μάργκαρετ Άτγουντ, 2023
Βιογραφίες και απομνημονεύματα
Η Μάργκαρετ Άτγουντ εξερευνά τους εαυτούς πίσω από τη συγγραφή: τη δημόσια εικόνα, τις ιδιωτικές αναμνήσεις και το μυαλό που γεννά ιστορίες.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, χιούμορ και αντίσταση. Μιλά για την ταυτότητα, την τέχνη και τη μνήμη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ίσως ο κακός της ιστορίας να της δίνει τον ρυθμό.
Στην περίπτωσή μου, ο σκοπός είναι πιθανότατα το τραγούδι πάμε-για-δουλειά απ’ τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους της Ντίσνεϊ, που με είχε ψυχοτραυματίσει ως παιδί. Είναι ιερό άσμα για τους μικρού σταστήματος εργασιομανείς, στους οποίους ανήκω, αλλά το τραύμα ήρθε απ’ αλλού: στα έξι τρομοκρατήθηκα απ’ το θέαμα της μεταμόρφωσης, όπου η όμορφη βασίλισσα πίνει ένα μαγικό φίλτρο, πρασινίζει, και μεταλλάσσεται σε γριά μάγισσα γεμάτη κρεατοελιές. Πόσο φρικιαστικό, κι όμως πόσο ουσιώδες! Η ομορφούλα, μελωδική Χιονάτη υφίσταται ενέργειες, αλλά δεν ενεργεί· τις καλύτερες σκηνές τις έχει η κακιά βασίλισσα. Όλοι οι συγγραφείς ξέρουν πως αυτό αληθεύει. Κι όλοι οι συγγραφείς γνωρίζουν επιπλέον ότι χωρίς την κακιά βασίλισσα, ή τις άλλες της μορφές –την εισβολή εξωγήινων, τον τυφώνα, την αντροχωρίστρα, τον μοχθηρό δολοφόνο, τον φίδια στο αεροπλάνο, τον μαχαιροβγάλτη στην εξοχική κατοικία–, δεν υφίσταται πλοκή. Μάργκαρετ Άτγουντ.Το πρώτο βιβλίο της Άτγουντ ήταν η ποιητική συλλογή The Circle Game, που κέρδισε το Βραβείο του Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά το 1966.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής
Peter Jeffreys, 2019
Κοινά στοιχεία: ταυτότητα και περιέργεια.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Πολλές ζωές σε μία»;
- Ατμόσφαιρα: περιέργεια, χιούμορ και αντίσταση. Μιλά για την ταυτότητα, την τέχνη και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Πολλές ζωές σε μία»;
- Αν σου άρεσε το «Πολλές ζωές σε μία», δοκίμασε «Διονύσης Σαββόπουλος» (Δημήτρης Καράμπελας), «Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης» (Σάκης Σερέφας) και «Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής» (Peter Jeffreys).
Μια γεύση από τη ροή
Κι αν ο δρόμος διάλεγε τι θα προσέξεις;
2 | Επιλογή των εικόνων: Απολύτως καμία. Άφησε να σε δια λέξουν εκείνες. Δεν είσαι λαογράφος, οδογράφος είσαι. Μάθε να λειτουργείς απορροφητικά. Δηλαδή, οφείλεις να βλακέψεις λιγάκι. Μη θεωρείς τίποτε ως δεδομένο. Σε κανένα διαγαλαξιακό εγχειρίδιο οδογραφιών δεν αναφέρεται πως η αποτύπωση ενός διάσημου καταστήματος είναι πιο σημαντική από την αριθμητική καταγραφή των πεσμένων φύλλων στον ίδιο δρόμο, σε μια ορι σμένη στιγμή της ημέρας. Άσε τον εαυτό σου να ορεχτεί ελεύθερα. Αν κάνεις κέφι, μπορείς να διασχίσεις έναν δρόμο και να κατα γράψεις όλες τις σκόρπιες φράσεις που θα ακούσεις από τους διαβάτες στο πεζοδρόμιο, στη στάση του λεωφορείου, στο φανά ρι, στη βιτρίνα, στο παγκάκι. Το βρίσκεις πολύ ανάλαφρο;
Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης · Σάκης Σερέφας
Πότε η χρεοκοπία γίνεται σχεδόν οικογενειακό γνώρισμα;
Ο ίδιος σηματοδότησε την τελική φάση της οικογένειας, το τέλος του ονόματος Καβάφη (δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι) μετά την απώλεια της κάποτε σημαντικής περιουσίας της οικογένειάς του. Στις λιγότερο υψιπετείς του στιγμές, ο Κωνσταντίνος συχνά εκθείαζε τη σημασία του εμπορίου και του κεφαλαίου. Σε μια επιστολή στον κληρονόμο και φίλο του Αλέκο Σεγκόπουλο (17 Οκτωβρίου 1918), έγραφε: «Μεγάλο και ωραίο πράγμα είναι το εμπόριον».4 Στον Ε. Μ. Φόρστερ είπε κάποτε: «Μη λησμονείς ποτέ για τους Έλληνες ότι είμαστε χρεοκοπημένοι. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε εσάς. Είθε, αγαπητέ μου Φόρστερ, εσείς –εσείς οι Εγγλέζοι, με την ικανότητα που έχετε για περιπέτειες– να μη χάσετε ποτέ το κεφάλαιό σας, ειδάλλως θα μας μοιάσετε, ψεύτες πανούργοι και νευρικοί».
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής · Peter Jeffreys
Ένα παιδί πιάνει τη λογοτεχνία να αλλάζει τα γεγονότα.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή