Διονύσης Σαββόπουλος
Δημήτρης Καράμπελας, 2003
Βιογραφίες και απομνημονεύματα
Ένα στοχαστικό δοκίμιο για τον Διονύση Σαββόπουλο και για όσα μπορεί να χωρέσει ένα τραγούδι όταν η προσωπική εμπειρία απομακρύνεται από το κοινό νόημα.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, δέος και ελπίδα. Μιλά για την τέχνη, την ταυτότητα και την κοινωνία.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ένα τραγούδι είναι του δημιουργού του, ώσπου να το οικειοποιηθεί κάποιος άλλος.
Η ακρόαση ενός δίσκου ως οργανικής ενότητας ανήκει σε ένα ολοένα και πιο μακρινό παρελθόν ενώ το έργο του Σαββόπουλου δημιουργήθηκε και λειτούργησε μέσα σε αυτές ακριβώς τις προϋποθέσεις – φαντάζομαι ότι το ίδιο ισχύει και για τον κριτικό του. Τέλος, σήμερα που το χάσμα ανάμεσα στο βιωμένο παρόν και το πνευματικό νόημά του έχει μεγαλώσει τόσο ώστε σε λίγο δεν θα αναγνωρίζονται καν, προσπάθησα, όπως και το 2003, να γράψω όχι έξω αλλά μέσα σε αυτήν την επώδυνη απόσταση ανάμεσα στο προσωπικό και το καθολικό,τον Σαββόπουλο άνθρωπο και τον Σαββόπουλο δημιουργό,τον απομονωμένο εαυτό και το απρόσιτο νόημα που τον συγκροτεί. Σε έναν χώρο που,όπως ο μεταβατικός χώρος του Ντόναλντ Γουίνικοτ,δημιουργείται από δύο, από τον τραγουδοποιό και τον ακροατή του αλλά τελικά δεν ανήκει σε κανέναν ή μάλλον ανήκει σε όλους όσοι θελήσουν να τον κάνουν δικό τους. Δημήτρης Καράμπελας.Η αναθεωρημένη έκδοση προσθέτει ένα αυτοτελές δοκίμιο για τον Σαββόπουλο, γραμμένο αρχικά για το αφιέρωμα της Νέας Εστίας το 2019.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής
Peter Jeffreys, 2019
Κοινά στοιχεία: ταυτότητα και περιέργεια.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Διονύσης Σαββόπουλος»;
- Ατμόσφαιρα: περιέργεια, δέος και ελπίδα. Μιλά για την τέχνη, την ταυτότητα και την κοινωνία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Διονύσης Σαββόπουλος»;
- Αν σου άρεσε το «Διονύσης Σαββόπουλος», δοκίμασε «Πολλές ζωές σε μία» (Μάργκαρετ Άτγουντ), «Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής» (Peter Jeffreys) και «Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης» (Σάκης Σερέφας).
Μια γεύση από τη ροή
Πότε η χρεοκοπία γίνεται σχεδόν οικογενειακό γνώρισμα;
Ο ίδιος σηματοδότησε την τελική φάση της οικογένειας, το τέλος του ονόματος Καβάφη (δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι) μετά την απώλεια της κάποτε σημαντικής περιουσίας της οικογένειάς του. Στις λιγότερο υψιπετείς του στιγμές, ο Κωνσταντίνος συχνά εκθείαζε τη σημασία του εμπορίου και του κεφαλαίου. Σε μια επιστολή στον κληρονόμο και φίλο του Αλέκο Σεγκόπουλο (17 Οκτωβρίου 1918), έγραφε: «Μεγάλο και ωραίο πράγμα είναι το εμπόριον».4 Στον Ε. Μ. Φόρστερ είπε κάποτε: «Μη λησμονείς ποτέ για τους Έλληνες ότι είμαστε χρεοκοπημένοι. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε εσάς. Είθε, αγαπητέ μου Φόρστερ, εσείς –εσείς οι Εγγλέζοι, με την ικανότητα που έχετε για περιπέτειες– να μη χάσετε ποτέ το κεφάλαιό σας, ειδάλλως θα μας μοιάσετε, ψεύτες πανούργοι και νευρικοί».
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής · Peter Jeffreys
Κι αν ο δρόμος διάλεγε τι θα προσέξεις;
2 | Επιλογή των εικόνων: Απολύτως καμία. Άφησε να σε δια λέξουν εκείνες. Δεν είσαι λαογράφος, οδογράφος είσαι. Μάθε να λειτουργείς απορροφητικά. Δηλαδή, οφείλεις να βλακέψεις λιγάκι. Μη θεωρείς τίποτε ως δεδομένο. Σε κανένα διαγαλαξιακό εγχειρίδιο οδογραφιών δεν αναφέρεται πως η αποτύπωση ενός διάσημου καταστήματος είναι πιο σημαντική από την αριθμητική καταγραφή των πεσμένων φύλλων στον ίδιο δρόμο, σε μια ορι σμένη στιγμή της ημέρας. Άσε τον εαυτό σου να ορεχτεί ελεύθερα. Αν κάνεις κέφι, μπορείς να διασχίσεις έναν δρόμο και να κατα γράψεις όλες τις σκόρπιες φράσεις που θα ακούσεις από τους διαβάτες στο πεζοδρόμιο, στη στάση του λεωφορείου, στο φανά ρι, στη βιτρίνα, στο παγκάκι. Το βρίσκεις πολύ ανάλαφρο;
Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης · Σάκης Σερέφας
Ένα παιδί πιάνει τη λογοτεχνία να αλλάζει τα γεγονότα.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή