Το κορίτσι που εξαφανίστηκε
Τζίλιαν Φλιν, 2012
★ 4,15 από 3,6 εκ. βαθμολογίες στο Goodreads
Δύο σύζυγοι μιλούν εναλλάξ, αλλά ο καθένας λέει μια διαφορετική αλήθεια. Η αφήγηση αλλάζει ανάμεσα στους δύο συζύγους και σε κρατά σε διαρκή αμφιβολία, με κοφτερό χιούμορ και μια απειλή που μεγαλώνει αργά.
Ατμόσφαιρα: φόβος, περιέργεια και ανησυχία. Μιλά για την ταυτότητα, την αγάπη και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι γάμοι γεμάτοι μυστικά, οι αφηγητές που δεν λένε όλη την αλήθεια και οι ιστορίες που παίζουν με την ταυτότητα. Κάποιοι αναγνώστες βρίσκουν τον ρυθμό αργό και τους χαρακτήρες τόσο δυσάρεστους, που δύσκολα νοιάζονται γι’ αυτούς.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς δύο διαφορετικές εκδοχές μιας σχέσης γεννούν αμφιβολία για όσα πιστεύεις. Δίνει χώρο στο χιούμορ και στον φόβο μέσα σε μια ιστορία γάμου.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Οι ερωτήσεις που δεν έκανες ποτέ φωναχτά και μένουν αναπάντητες.
Τι σκέφτεσαι, Έιμι; Αυτή είναι η ερώτηση που έκανα πιο συχνά κατά τη διάρκεια του γάμου μας, έστω κι αν την έκανα από μέσα μου και όχι στο πρόσωπο που θα μπορούσε να μου απαντήσει. Φαντάζομαι πως αυτές οι ερωτήσεις μαζεύονται σαν σύννεφα που προμηνύουν καταιγίδα πάνω από όλους τους γά- RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= G I L L I A N F L Y N N 14 μους: Τι σκέφτεσαι; Τι νιώθεις; Ποιος είσαι; Τι κάναμε ο ένας στον άλλον; Τι θα κάνουμε ο ένας στον άλλον; Τα μάτια μου άνοιξαν απότομα στις έξι π.μ. ακριβώς – χωρίς να τρεμοπαίξω τις βλεφαρίδες, χωρίς να τα ανοιγοκλείσω προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω πού βρισκόμουν. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες διχάστηκαν έντονα: πολλοί καθηλώθηκαν από τις ανατροπές και βρήκαν συναρπαστική την αναξιόπιστη αφήγηση, ενώ άλλοι βαρέθηκαν με τον ρυθμό και απωθήθηκαν από τους δυσάρεστους χαρακτήρες.
Τζίλιαν Φλιν.Η Φλιν εργάστηκε δέκα χρόνια ως δημοσιογράφος στο περιοδικό Entertainment Weekly, πριν γράψει το βιβλίο που έγινε ταινία σε σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Φίντσερ.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Τζίλιαν Φλιν
Αιχμηρά αντικείμενα
Τζίλιαν Φλιν, 2012
Μια δημοσιογράφος γυρίζει στην πόλη που είχε αφήσει πίσω για να καλύψει την εξαφάνιση δύο κοριτσιών και βρίσκει την οικογένειά της να την περιμένει με τα δόντια έξω.
Gone Girl
Gillian Flynn, 2012
Σε μια παραποτάμια πόλη του Μιζούρι, ένας γάμος παίρνει άσχημη τροπή και καμιά εκδοχή της ιστορίας δεν είναι αξιόπιστη. Διάβασέ το για τη φωνή, την οργή και την ψυχρή αίσθηση απειλής.
Sharp Objects
Gillian Flynn, 2006
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι γάμοι γεμάτοι μυστικά, οι αφηγητές που δεν λένε όλη την αλήθεια και οι ιστορίες που παίζουν με την ταυτότητα. Κάποιοι αναγνώστες βρίσκουν τον ρυθμό αργό και τους χαρακτήρες τόσο δυσάρεστους, που δύσκολα νοιάζονται γι’ αυτούς.
- Πώς είναι το «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε»;
- Η αφήγηση αλλάζει ανάμεσα στους δύο συζύγους και σε κρατά σε διαρκή αμφιβολία, με κοφτερό χιούμορ και μια απειλή που μεγαλώνει αργά. Ατμόσφαιρα: φόβος, περιέργεια και ανησυχία. Μιλά για την ταυτότητα, την αγάπη και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε»;
- Αν σου άρεσε το «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε», δοκίμασε «Το κορίτσι του τρένου» (Paula Hawkins), «Η μυστική ιστορία» (Donna Tartt) και «Παρακαταθήκη» (Hernan Diaz).
Μια γεύση από τη ροή
Ένα σπίτι που δεν μπορείς να πάψεις να κοιτάζεις, όσο κι αν σε πληγώνει.
I lived at number twenty-three Blenheim Road for five years, blissfully happy and utterly wretched. I can’t look at it now. That was my first home. Not my parents’ place, not a flatshare with other students, my first home. I can’t bear to look at it. Well, I can, I do, I want to, I don’t want to, I try not to. Every day I tell myself not to look, and every day I look. I can’t help myself, even though there is nothing I want to see there, even though anything I do see will hurt me.
Το κορίτσι του τρένου · Paula Hawkins
Μπορεί μια ρωγμή να διατρέχει ολόκληρη τη ζωή σου;
DOES SUCH a thing as “the fatal flaw,” that showy dark crack running down the middle of a life, exist outside literature? I used to think it didn’t. Now I think it does. And I think that mine is this: a morbid longing for the picturesque at all costs.
Η μυστική ιστορία · Donna Tartt
Μισεί την πολυτέλεια, αλλά όχι το χρήμα.
Η πολυτέλεια ήταν ένα χυδαίο βάρος. Η πρόσβαση σε νέες εμπειρίες δεν ήταν κάτι που το μοναχικό πνεύμα του λαχταρούσε. Η πολιτική και το κυνήγι της εξου σίας δεν ασκούσαν καμία γοητεία στο αντικοινωνικό μυαλό του. Τα παιχνίδια στρατηγικής, όπως το σκάκι ή το μπριτζ, ποτέ δεν τον ενδιέφεραν. Αν τον ρωτούσαν, ο Μπέντζαμιν θα δυσκολευόταν ενδεχομένως να εξηγήσει τι ακριβώς τον έλκυε στον κόσμο της οικονομίας. Ήταν, σίγουρα, η πολυπλοκότη τά του, αλλά και το γεγονός ότι έβλεπε το κεφάλαιο ως έναν ασηπτικό ζωντανό οργανισμό. Κινούνταν, καταβρόχθιζε, ανα πτυσσόταν, αναπαραγόταν, έφθινε και μπορούσε να χαθεί. Αλλά ήταν καθαρός από μικρόβια. Τούτο του έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρο με τον καιρό.
Παρακαταθήκη · Hernan Diaz
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή