Παρακαταθήκη
Hernan Diaz, 2022
★ 3,79 από 196,8 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Η βιογραφία ενός άνδρα που μισούσε την οικογενειακή του περιουσία και έγινε, σχεδόν κατά λάθος, ένας από τους ισχυρότερους χρηματιστές της εποχής του. Τέσσερις διαφορετικές αφηγηματικές μορφές ξετυλίγουν με πνεύμα και μελαγχολία μια ιστορία για τον πλούτο, την εξουσία, τη μνήμη και την ταυτότητα.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, δέος και θαυμασμός. Μιλά για την εξουσία, την ταυτότητα και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες για το χρήμα και την εξουσία, με αλλαγές στη μορφή και ερωτήματα για το ποιος αφηγείται. Η μελαγχολική, εσωτερική γραφή του μπορεί να σου φανεί αργή σε ορισμένα σημεία.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς αλλάζει μια ζωή όταν την αφηγούνται με διαφορετικούς τρόπους και να σκεφτείς τι κρύβεται πίσω από μια περιουσία.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Μισεί την πολυτέλεια, αλλά όχι το χρήμα.
Η πολυτέλεια ήταν ένα χυδαίο βάρος. Η πρόσβαση σε νέες εμπειρίες δεν ήταν κάτι που το μοναχικό πνεύμα του λαχταρούσε. Η πολιτική και το κυνήγι της εξου σίας δεν ασκούσαν καμία γοητεία στο αντικοινωνικό μυαλό του. Τα παιχνίδια στρατηγικής, όπως το σκάκι ή το μπριτζ, ποτέ δεν τον ενδιέφεραν. Αν τον ρωτούσαν, ο Μπέντζαμιν θα δυσκολευόταν ενδεχομένως να εξηγήσει τι ακριβώς τον έλκυε στον κόσμο της οικονομίας. Ήταν, σίγουρα, η πολυπλοκότη τά του, αλλά και το γεγονός ότι έβλεπε το κεφάλαιο ως έναν ασηπτικό ζωντανό οργανισμό. Κινούνταν, καταβρόχθιζε, ανα πτυσσόταν, αναπαραγόταν, έφθινε και μπορούσε να χαθεί. Αλλά ήταν καθαρός από μικρόβια. Τούτο του έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρο με τον καιρό. Τι λένε οι αναγνώστες
Το μυθιστόρημα επαινείται για την πλούσια γλώσσα του, το συναισθηματικό του βάθος και τη διεισδυτική εξερεύνηση της μνήμης και της ταυτότητας. Πολλοί αναγνώστες το βρίσκουν συγκινητικό και καθηλωτικό, ενώ σε κάποιους η μελαγχολική, εσωστρεφής διάθεσή του φαίνεται να επιβραδύνει τον ρυθμό.
Hernan Diaz.Ο Ερνάν Ντίας κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ 2023 για αυτό το μυθιστόρημα, όπου καθένα από τα τέσσερα μέρη έχει διαφορετική λογοτεχνική μορφή: βιογραφία, απομνημονεύματα, θρίλερ και ημερολόγιο.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Παρακαταθήκη»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες για το χρήμα και την εξουσία, με αλλαγές στη μορφή και ερωτήματα για το ποιος αφηγείται. Η μελαγχολική, εσωτερική γραφή του μπορεί να σου φανεί αργή σε ορισμένα σημεία.
- Πώς είναι το «Παρακαταθήκη»;
- Τέσσερις διαφορετικές αφηγηματικές μορφές ξετυλίγουν με πνεύμα και μελαγχολία μια ιστορία για τον πλούτο, την εξουσία, τη μνήμη και την ταυτότητα. Ατμόσφαιρα: περιέργεια, δέος και θαυμασμός. Μιλά για την εξουσία, την ταυτότητα και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Παρακαταθήκη»;
- Αν σου άρεσε το «Παρακαταθήκη», δοκίμασε «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε» (Τζίλιαν Φλιν), «Yesteryear» (Caro Claire Burke) και «Το κάστρο της Θυραμιάς» (Έρη Ρίτσου).
Μια γεύση από τη ροή
Οι ερωτήσεις που δεν έκανες ποτέ φωναχτά και μένουν αναπάντητες.
Τι σκέφτεσαι, Έιμι; Αυτή είναι η ερώτηση που έκανα πιο συχνά κατά τη διάρκεια του γάμου μας, έστω κι αν την έκανα από μέσα μου και όχι στο πρόσωπο που θα μπορούσε να μου απαντήσει. Φαντάζομαι πως αυτές οι ερωτήσεις μαζεύονται σαν σύννεφα που προμηνύουν καταιγίδα πάνω από όλους τους γά- RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= G I L L I A N F L Y N N 14 μους: Τι σκέφτεσαι; Τι νιώθεις; Ποιος είσαι; Τι κάναμε ο ένας στον άλλον; Τι θα κάνουμε ο ένας στον άλλον; Τα μάτια μου άνοιξαν απότομα στις έξι π.μ. ακριβώς – χωρίς να τρεμοπαίξω τις βλεφαρίδες, χωρίς να τα ανοιγοκλείσω προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω πού βρισκόμουν.
Το κορίτσι που εξαφανίστηκε · Τζίλιαν Φλιν
Η φωνή που ελέγχει τον θυμό της γυναίκας μπορεί να είναι η δική της.
A voice in my head, echoing softly: America hates angry women. The Lord hates angry women. You hate angry women. Do not be an angry woman.
Yesteryear · Caro Claire Burke
Ο άνθρωπος που αποφασίζει ποιος θα καεί, πάνω στους ώμους άλλων.
“Look!” Garcilaço cried, and into the square where the kindling waited to be lit came four black slaves carrying the poles of a palanquin on which sat a prelate, dressed in deep purple and wearing an ornate miter, who stared steadfastly ahead. He was Bishop Zumárraga, most powerful churchman in Mexico and personally responsible for the arrest and sentencing of the two heretics who were to be burned. It was obvious from his stern countenance that he was not going to pardon the wretches.
Texas · James Michener
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή