BookFeed English

Η αγαπημένη και άλλα διηγήματα

Anton Chekhov (1860–1904), 1899

Κλασικά

Άντρες και γυναίκες του Τσέχοφ, που αγαπούν άσχημα ή καλά: μια χήρα που αφιερώνεται σε όποιον τη χρειάζεται, ένας ψεύτης στην Ιταλία, η σιωπηλή ερωμένη ενός φοιτητή. Με τρυφερότητα, μελαγχολία και διακριτικό χιούμορ, τα διηγήματα παρατηρούν ήρεμα ανθρώπους που αγαπούν και πληγώνουν.

Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, τρυφερότητα και θαυμασμός. Μιλά για την αγάπη, τη μνήμη και την εξουσία.

Σε ποιον ταιριάζει

Μπορεί να σου αρέσουν αν σε ενδιαφέρουν οι σχέσεις και οι μικρές, κοφτερές παρατηρήσεις για την καθημερινή ζωή. Κάποιες ιστορίες αγγίζουν σκληρά τη φτώχεια, την αρρώστια και τον φόβο του θανάτου.

Γιατί να το διαβάσεις

Τα διηγήματα του Τσέχοφ δίνουν χώρο σε διαφορετικές μορφές αγάπης και στις συνθήκες που βαραίνουν τις ζωές των ανθρώπων.

Σελίδες από το βιβλίο

Τι στερεί η φτώχεια από τον άνθρωπο πέρα από την άνεση.

"What matters is not that Anna died in childbirth, but that all these Annas, Mavras, Pelageas, toil from early morning till dark, fall ill from working beyond their strength, all their lives tremble for their sick and hungry children, all their lives are being doctored, and in dread of death and disease, fade and grow old early, and die in filth and stench. Their children begin the same story over again as soon as they grow up, and so it goes on for hundreds of years and milliards of men live worse than beasts— in continual terror, for a mere crust of bread. The whole horror of their position lies in their never having time to think of their souls, of their image and semblance.

Τι μπορεί να απομείνει στη μνήμη από επτά χρόνια γάμου.

Of the time when he fell in love and proposed to her, and the seven years that he had been living with her, all that remained in his memory was her long, fragrant hair, a mass of soft lace, and her little feet, which certainly were very small, beautiful feet; and even now it seemed as though he still had from those old embraces the feeling of lace and silk upon his hands and face—and nothing more. Nothing more—that is, not counting hysterics, shrieks, reproaches, threats, and lies—brazen, treacherous lies. He remembered how in his father’s house in the village a bird would sometimes chance to fly in from the open air into the house and would struggle desperately against the window-panes and upset things; so this woman from a class utterly alien to him had flown into his life and made complete havoc of it.

Πώς ένας τόπος κρατά αναμμένο ένα φως για σένα πολύ μετά την αναχώρησή σου.

I am beginning to forget the old house, and only sometimes when I am painting or reading I suddenly, apropos of nothing, remember the green light in the window, the sound of my footsteps as I walked home through the fields in the night, with my heart full of love, rubbing my hands in the cold. And still more rarely, at moments when I am sad and depressed by loneliness, I have dim memories, and little by little I begin to feel that she is thinking of me, too —that she is waiting for me, and that we shall meet. . . .

Περισσότερα αποσπάσματα από το «Η αγαπημένη και άλλα διηγήματα»

Anton Chekhov.Ο Τσέχοφ σπούδασε ιατρική και άσκησε το επάγγελμα σχεδόν σε όλη τη συγγραφική του ζωή· έλεγε πως η ιατρική ήταν η νόμιμη σύζυγός του και η λογοτεχνία η ερωμένη του.

Βιβλία με παρόμοια αίσθηση

Όλα τα βιβλία σαν το «Η αγαπημένη και άλλα διηγήματα»

Περισσότερα βιβλία — Anton Chekhov

Η μονομαχία

Anton Chekhov, 1891

Ένας έξυπνος, αργόσχολος Ρώσος το σκάει με τη γυναίκα ενός άλλου και την πηγαίνει σε μια ζεστή παραθαλάσσια πόλη. Σιγά σιγά ανακαλύπτει πως το πρόβλημα τον έχει ακολουθήσει.

Πού θα το βρεις

Βρες το βιβλίο · Στο Public

Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.

Ερωτήσεις αναγνωστών

Μου ταιριάζει το «Η αγαπημένη και άλλα διηγήματα»;
Μπορεί να σου αρέσουν αν σε ενδιαφέρουν οι σχέσεις και οι μικρές, κοφτερές παρατηρήσεις για την καθημερινή ζωή. Κάποιες ιστορίες αγγίζουν σκληρά τη φτώχεια, την αρρώστια και τον φόβο του θανάτου.
Πώς είναι το «Η αγαπημένη και άλλα διηγήματα»;
Με τρυφερότητα, μελαγχολία και διακριτικό χιούμορ, τα διηγήματα παρατηρούν ήρεμα ανθρώπους που αγαπούν και πληγώνουν. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, τρυφερότητα και θαυμασμός. Μιλά για την αγάπη, τη μνήμη και την εξουσία.
Τι να διαβάσω μετά το «Η αγαπημένη και άλλα διηγήματα»;
Αν σου άρεσε το «Η αγαπημένη και άλλα διηγήματα», δοκίμασε «The Velveteen Rabbit» (Margery Williams Bianco), «Ἡ Δασκαλομάννα» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) και «Short Fiction» (Thomas Hardy).

Μια γεύση από τη ροή

  1. What it costs to become real, told by someone who has already paid.

    “It doesn’t happen all at once,” said the Skin Horse. “You become. It takes a long time. That’s why it doesn’t happen often to people who break easily, or have sharp edges, or who have to be carefully kept. Generally, by the time you are Real, most of your hair has been loved off, and your eyes drop out and you get loose in the joints and very shabby. But these things don’t matter at all, because once you are Real you can’t be ugly, except to people who don’t understand.”

    The Velveteen Rabbit · Margery Williams Bianco

  2. Πώς μοιάζει ένα σχολείο όταν ο θόρυβός του ακούγεται από διακόσια βήματα μακριά;

    Ἀλλὰ πρὸ ἡμισείας ὥρας, ἐάν τις διήρχετο εἰς ἀπόστασιν διακοσίων βημάτων ἔξωθεν τοῦ σχολείου, θὰ ἐνόμιζεν ὅτι ἦτο θηριοτροφεῖον εἰδικὸν διὰ θῶας τῆς ἐρήμου καὶ δι’ ἄλλα ἀνήσυχα ἀγρίμια. Τὰ παιδία ἐχόρευαν, ἐπήδων, ἐσκίρτων, ἐφώναζαν, διεπληκτίζοντο, ἐγέλων, ἔκλαιον. Ἦτο θέρος καὶ καύσων πνιγηρός. Παμμιγὴς βοὴ ἀνήρχετο διὰ τῶν ὀκτὼ ἀνοικτῶν μεγάλων παραθύρων, ἐχόντων ὅλα σχεδὸν τὰ ὑαλία σπασμένα καὶ τὰ πλεῖστα παραθυρόφυλλα φαγωμένα, τοὺς στροφεῖς ἐσκωριασμένους. Τὰ θρανία χωλά, κινούμενα, χορεύοντα, ἐφαίνοντο ὡς σχεδίαι πλέουσαι ἐντὸς τοῦ κύματος τῶν παιδικῶν κεφαλῶν. Ἡ διδασκαλικὴ ἕδρα ὑψηλή, μὲ τὰ φατνώματα σαπρά, κεχηνότα, ὡμοίαζε μὲ βάρκαν ξουριασμένην μακρὰν τοῦ λιμένος ὑπὸ τοῦ ἀνέμου.

    Ἡ Δασκαλομάννα · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

  3. Μια ζωή στο άρμεγμα χαράζεται στο μέτωπο μιας γυναίκας.

    Her monotonous milking at the dairy was resumed, and followed for many long years, till her form became bent, and her once abundant dark hair white and worn away at the forehead—perhaps by long pressure against the cows. Here, sometimes, those who knew her experiences would stand and observe her, and wonder what sombre thoughts were beating inside that impassive, wrinkled brow, to the rhythm of the alternating milk-streams.

    Short Fiction · Thomas Hardy

  4. Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά

    Συνέχισε στη ροή

Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά

Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.

Άνοιξε το BookFeed

Δωρεάν, χωρίς εγγραφή.