The Consolation of Philosophy
Boethius (480–525), 524
★ 4,06 από 19,2 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας φυλακισμένος που περιμένει την εκτέλεσή του συζητά με τη Φιλοσοφία για το γιατί ευημερούν οι άδικοι και για το αν ήταν ποτέ δικά μας όσα χάνουμε. Το έργο έμαθε στον Μεσαίωνα πώς να θρηνεί. Η μελαγχολική, στοχαστική συζήτηση κινείται με ήρεμο ρυθμό, καθώς ένας φυλακισμένος ψάχνει στη Φιλοσοφία παρηγοριά και ελευθερία.
Ατμόσφαιρα: μελαγχολία και θαυμασμός. Μιλά για το σπίτι, την ελευθερία και την εξουσία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρουν ερωτήματα για την αδικία, την απώλεια και το τι σημαίνει να έχεις κάτι δικό σου. Η παλιά φιλοσοφική μορφή του και οι εκτενείς στοχασμοί του ίσως απαιτήσουν υπομονή αν προτιμάς πιο άμεση αφήγηση.
Γιατί να το διαβάσεις
Γραμμένο μέσα στη φυλακή, το έργο προσφέρει έναν επίμονο διάλογο για την τύχη και την απώλεια, και δείχνει πώς η φιλοσοφία μπορεί να γίνει τρόπος πένθους.
Σελίδες από το βιβλίο
Η αναξιοπιστία υπερασπίζεται τον εαυτό της.
Am I alone to be forbidden to do what I will with my own? Unrebuked, the skies now reveal the brightness of day, now shroud the daylight in the darkness of night; the year may now engarland the face of the earth with flowers and fruits, now disfigure it with storms and cold. The sea is permitted to invite with smooth and tranquil surface today, tomorrow to roughen with wave and storm. Shall man’s insatiate greed bind me to a constancy foreign to my character? This is my art, this the game I never cease to play. I turn the wheel that spins. I delight to see the high come down and the low ascend. Mount up, if thou wilt, but only on condition that thou wilt not think it a hardship to come down when the rules of my game require it. Wert thou ignorant of my character? Τι σημαίνει στ’ αλήθεια το «για πάντα» και γιατί δεν είναι απλώς πολύς χρόνος;
“God is eternal; in this judgment all rational beings agree. Let us, then, consider what eternity is. For this word carries with it a revelation alike of the Divine nature and of the Divine knowledge. Now, eternity is the possession of endless life whole and perfect at a single moment. What this is becomes more clear and manifest from a comparison with things temporal. For whatever lives in time is a present proceeding from the past to the future, and there is nothing set in time which can embrace the whole space of its life together. Tomorrow’s state it grasps not yet, while it has already lost yesterday’s; nay, even in the life of today ye live no longer than one brief transitory moment. Σε αφήνει κάποιος που ήξερες πως δεν θα μείνει.
“What is it, then, poor mortal, that hath cast thee into lamentation and mourning? Some strange, unwonted sight, methinks, have thine eyes seen. Thou deemest Fortune to have changed towards thee; thou mistakest. Such ever were her ways, ever such her nature. Rather in her very mutability hath she preserved towards thee her true constancy. Such was she when she loaded thee with caresses, when she deluded thee with the allurements of a false happiness. Thou hast found out how changeful is the face of the blind goddess. She who still veils herself from others hath fully discovered to thee her whole character. If thou likest her, take her as she is, and do not complain. If thou abhorrest her perfidy, turn from her in disdain, renounce her, for baneful are her delusions. Περισσότερα αποσπάσματα από το «The Consolation of Philosophy»
Boethius.Ο Βοήθιος ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και ύπατος. Υπηρέτησε τον Οστρογότθο βασιλιά Θεοδώριχο, ύστερα φυλακίστηκε και εκτελέστηκε στην Παβία για προδοσία — ίσως εξαιτίας μιας επιστολής που έγραψε για να υπερασπιστεί έναν συνάδελφό του συγκλητικό.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «The Consolation of Philosophy»;
- Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρουν ερωτήματα για την αδικία, την απώλεια και το τι σημαίνει να έχεις κάτι δικό σου. Η παλιά φιλοσοφική μορφή του και οι εκτενείς στοχασμοί του ίσως απαιτήσουν υπομονή αν προτιμάς πιο άμεση αφήγηση.
- Πώς είναι το «The Consolation of Philosophy»;
- Η μελαγχολική, στοχαστική συζήτηση κινείται με ήρεμο ρυθμό, καθώς ένας φυλακισμένος ψάχνει στη Φιλοσοφία παρηγοριά και ελευθερία. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία και θαυμασμός. Μιλά για το σπίτι, την ελευθερία και την εξουσία.
- Τι να διαβάσω μετά το «The Consolation of Philosophy»;
- Αν σου άρεσε το «The Consolation of Philosophy», δοκίμασε «The Tempest» (William Shakespeare), «Στοχασμοί πάνω στον Τίτο Λίβιο» (Niccolò Machiavelli) και «The Odyssey» (Homer).
Μια γεύση από τη ροή
Some dreams are worth crying over when they end.
Be not afeard; the isle is full of noises, Sounds and sweet airs, that give delight and hurt not. Sometimes a thousand twangling instruments Will hum about mine ears, and sometime voices That, if I then had waked after long sleep, Will make me sleep again: and then, in dreaming, The clouds methought would open and show riches Ready to drop upon me, that, when I waked, I cried to dream again.
The Tempest · William Shakespeare
What the greatest of the Greek heroes would trade for a day of paid labour.
“I spake; Achilles quickly answered me:— ‘Noble Ulysses, speak not thus of death, As if thou couldst console me. I would be A laborer on earth, and serve for hire Some man of mean estate, who makes scant cheer, Rather than reign o’er all who have gone down To death. Speak rather of my noble son, Whether or not he yet has joined the wars To fight among the foremost of the host.
The Odyssey · Homer
Τι κάνει το προδοτικό φιλί σ’ έναν άνθρωπο που βρίσκεται ήδη στον τάφο.
Ὅμως τὸ ἄπιστο φιλὶ νεκρὸ ἀνασηκόνει καὶ ζωντανεύει τὸ κορμὶ ποὺ χῶμα τὸ πλακόνει. Ἀκούει μέσ’ στὸν ὕπνο του τὸν πρῶτο βυθισμένος τῆς νύφης του τὸ φίλημα ὁ νειός ὁ πεθαμμένος· τὸν ὄρκο του θυμήθηκε κι’ ὁ τάφος του ἀνοίγει· σὲ μαῦρο ἀπάνω βρέθηκε, λάκκους σταυροὺς πηδάει, τὸν βλέπουν τ’ ἄστρα τρέμουνε, ἡ γῆ ζητεῖ νὰ φύγῃ καὶ χαλινάρι δὲν κρατεῖ· ὁ Μαῦρος ὁδηγάει· φεὺγει, πετᾷ· τὰ πέταλλα σπίθαις, φωτιαὶς σκορπᾶνε καὶ φέγγουνε τὸ δρόμο τους· ἀλλοίμονο, ποῦ πᾶνε!
Φύλλα · Αχιλλέας Παράσχος
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή