Διάλογοι
Plato, -347
Μια βαθιά εξερεύνηση των ερωτημάτων που διαμορφώνουν τον πολιτισμό: τι είναι δικαιοσύνη και σοφία, και τι συμβαίνει στην ψυχή μετά τον θάνατο;
Από τον Πλάτωνα και τον Επίκτητο ως τη Jane Addams, αυτά τα βιβλία εξετάζουν πώς ζούμε μαζί και τι σημαίνουν δικαιοσύνη, καθήκον και ελευθερία. Στους «Διάλογοι» θα βρεις ερωτήσεις που μένουν ανοιχτές, ενώ οι «Ηθικές επιστολές στον Λουκίλιο» μιλούν καθαρά για τον χρόνο, τον φόβο του θανάτου και όσα θεωρούμε δικά μας.
Μια σελίδα που το δείχνει
Οι δεσμώτες βλέπουν μόνο σκιές στη σπηλιά
Book VII. And now I will describe in a figure the enlightenment or unenlightenment of our nature:—Imagine human beings living in an underground den which is open towards the light; they have been there from childhood, having their necks and legs chained, and can only see into the den. At a distance there is a fire, and between the fire and the prisoners a raised way, and a low wall is built along the way, like the screen over which marionette players show their puppets. Behind the wall appear moving figures, who hold in their hands various works of art, and among them images of men and animals, wood and stone, and some of the passersby are talking and others silent. “A strange parable,” he said, “and strange captives.” Plato, -347
Μια βαθιά εξερεύνηση των ερωτημάτων που διαμορφώνουν τον πολιτισμό: τι είναι δικαιοσύνη και σοφία, και τι συμβαίνει στην ψυχή μετά τον θάνατο;
Friedrich Nietzsche, 1883
Ένας προφήτης κατεβαίνει από το βουνό για να σου πει πως οι αξίες σου είναι δανεικές, η άνεσή σου ένα κλουβί και πως μπορείς να γίνεις κάτι άλλο.
Confucius
Μια συλλογή από σύντομες, κοφτές συζητήσεις για το πώς ζούμε με τους άλλους, που μένουν στη μνήμη κυρίως επειδή δεν χωρούν σε απλούς κανόνες.
Friedrich Nietzsche, 1887
Το πιο οξύ βιβλίο του Νίτσε αναρωτιέται από πού προήλθαν οι ιδέες μας για το καλό, την ενοχή και το καθήκον, και βρίσκει από κάτω χρέη, αίμα και αυτοβασανισμό.
Epictetus, 125
Σύντομοι, κοφτοί κανόνες από έναν απελεύθερο σκλάβο για να παραμένεις ελεύθερος μέσα σου — για όποιον νιώθει πως η γαλήνη του εξαρτάται από τους άλλους.
Boethius, 524
Ένας φυλακισμένος που περιμένει την εκτέλεσή του συζητά με τη Φιλοσοφία για το γιατί ευημερούν οι άδικοι και για το αν ήταν ποτέ δικά μας όσα χάνουμε. Το έργο έμαθε στον Μεσαίωνα πώς να θρηνεί.
Seneca, 65
Ένας Ρωμαίος πολιτικός, προς το τέλος της ζωής του, γράφει σε έναν φίλο για το πώς να θέλει λιγότερα, να φοβάται λιγότερο τον θάνατο και να αξιοποιεί τις ώρες που έχει πραγματικά στη διάθεσή του.
J.-K. Huysmans, 1884
Ένας κορεσμένος από τη ζωή αριστοκράτης χτίζει ένα σπίτι μόνο για τον εαυτό του, το γεμίζει με κοσμήματα, λικέρ και παράξενα βιβλία και προσπαθεί να ζήσει αποκλειστικά με τις αισθήσεις του.
Jane Addams, 1902
Στο Σικάγο, οι κομματάρχες των συνοικιών μοίραζαν κάρβουνο και άμαξες για τις κηδείες, ενώ οι μεταρρυθμιστές έβγαζαν λόγους. Η Άνταμς αναρωτιέται τι απαιτεί πραγματικά η δημοκρατία από όσους θέλουν να κάνουν καλό.
Λεωνίδας Γεωργιάδης, 2026
Μια εισαγωγή στα βασικά ερωτήματα του Πλάτωνα για τη δικαιοσύνη, την αλήθεια, την ευτυχία και τον τρόπο ζωής.
Μπαρούχ Σπινόζα, 1677
Ένα εμβληματικό φιλοσοφικό έργο για το πώς κατανοούμε τα πάθη μας και κερδίζουμε ελευθερία μέσα από τη λογική.
Jostein Gaarder, 1991
Ένα μυθιστόρημα που παίρνει καθημερινές απορίες —ποια είμαι, πώς άρχισε ο κόσμος— και σε καλεί να σκεφτείς μόνος σου.
Νίκος Παπαδημητρίου, 2022
Ένα ανήσυχο δοκίμιο για τη μνήμη, την ταυτότητα και τη δημόσια ζωή, όταν το παρόν αναπαράγεται αδιάκοπα.
Έλσα Νικολαΐδου, 2019
Μια προσιτή πρόσκληση να φέρεις την αρχαία φιλοσοφία στα σημερινά ερωτήματα για την ευτυχία, τη γνώση και τον τρόπο ζωής.
Μάσιμο Πιλιούτσι, 2017
Μια πρακτική διερεύνηση του πώς οι στωικές ιδέες μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή, χωρίς να απαιτούν θρησκευτική πίστη.
Σωτήρης Γουνέλας, 2024
Μια εισαγωγή στις ιδέες του Χρήστου Γιανναρά για το πρόσωπο, την ορθόδοξη παράδοση και τις παραδοχές που διαμορφώνουν τη δυτική ζωή.
Η ώρα που ο κόσμος παραδέχεται πόσο βαθύς είναι.
O man! Take heed!
What saith deep midnight’s voice indeed?
“I slept my sleep—,
“From deepest dream I’ve woke, and plead:—
“The world is deep,
“And deeper than the day could read.
“Deep is its woe—,
“Joy—deeper still than grief can be:
“Woe saith: Hence! Go!
“But joys all want eternity—,
“—Want deep, profound eternity!”Τάδε έφη Ζαρατούστρα · Friedrich Nietzsche
Μια διαταγή εξορίας και μια ήρεμη αλλαγή στα σχέδια για το δείπνο.
It is just to commend Agrippinus for this reason, that though he was a man of the highest worth, he never praised himself; but even if another person praised him, he would blush. And he was such a man (Epictetus said) that he would write in praise of anything disagreeable that befell him; if it was a fever, he would write of a fever; if he was disgraced, he would write of disgrace; if he were banished, of banishment. And on one occasion (he mentioned) when he was going to dine, a messenger brought him news that Nero commanded him to go into banishment; on which Agrippinus said, Well then we will dine at Aricia.Σύντομα έργα · Epictetus
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροήΔιάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.